Sprzedawca broni

Chciałoby się mieć kołacze bez pracy, oj, chciałoby. Ochota na gigantyczne pieniądze bez wysiłku, poza wysiłkiem wybrania prawidłowych numerów, zawładnęła prawą częścią mojego mózgu i zmusiła do wysłania kuponu. To znaczy trzech kuponów: dwa zakłady na nasze ulubione liczby, a trzeci zakład na chybił trafił.  Jak było do przewidzenia, wszystkie trzy okazały się chybione, stuprocentowo chybione, moja kobieca intuicja na pewno w tym czasie zdecydowała się skorzystać z urlopu, żeby nie uczestniczyć w przedsięwzięciu.
No wiem, pieniądze szczęścia nie dają! ale miałam nadzieję (hehe, moja prawa półkula miała nadzieję, a lewa się z niej śmiała) osobiście się o tym przekonać.


"Pewien mężczyzna udał się do psychiatry ponieważ paraliżował go strach przed lataniem.
Jego fobia zrodziła się z przekonania, że na pokładzie każdego samolotu, do którego wsiądzie, znajdzie się bomba.
Psychiatrze nie udało się wyleczyć fobii, więc odesłał pacjenta do statystyka.
Statystyk postukał w kalkulator i poinformował mężczyznę, że szansa, iż w następnym samolocie, do którego wsiądzie, znajdzie się bomba, wynosi pół miliona do jednego.
To nie usatysfakcjonowało mężczyzny przekonanego, że to właśnie on wsiądzie do tego jednego samolotu na pół miliona.
Tak więc statystyk ponownie postukał w kalkulator i powiedział: "no dobrze, czy czułby się pan bezpieczniej, gdyby szanse wynosiły jeden do miliona?"
Mężczyzna powiedział, że oczywiście czułby się bezpieczniej.
W związku z tym statystyk powiedział: "Szanse, że na pokładzie następnego samolotu, do którego pan wsiądzie, znajdą się dwie bomby podłożone przez różne osoby wynoszą dokładnie dziesięć milionów do jednego".
Mężczyzna sprawiał wrażenie zdezorientowanego i zapytał: "Wszystko pięknie, ale w jaki sposób miałoby mi to pomóc?"
Statystyk odparł : To bardzo proste. Niech pan sam zabierze bombę na pokład."


Jest to fragment powieści sensacyjnej  "Sprzedawca broni" - Hugh Laurie.

Napisał ją w 1996 roku, zanim został dr. House'm.
Gdyby nie nazwisko autora, to nie zdecydowałabym się na tę książkę, bo okładka wydała mi się w męskim typie, nie byłam pewna, czy lubię takie książki. Okazało się, że lubię!
 Akcja była początkowo zawikłana, lecz osoba głównego bohatera (naprawdę nie miałam takiego zamiaru, ale bezwiednie dr House wcielił mi się w postać Toma Langa) nie pozwoliła przestać czytać, a ów główny bohater Tom Lang jest jakby Jamesem Bondem (same gwiazdy na tym firmamencie), ale cudownie  nieidealnym Jamesem Bondem. Tak,  jest to książka trochę w angielskim klimacie, lecz bez flegmy, z ciekawymi  kryminalnymi wątkami, i jest spory wątek terrorystyczny, ale tamtego terroru sprzed dwudziestu lat, bo w temacie terroru świat, niestety, bardzo poszedł do przodu w naszym XXI wieku.
Czyta się wspaniale i często wybucha się śmiechem,  nie potrzebuję nic więcej.

Jaki zdolny chłopak z tego  Hugh Laurie'go,  pisarz, aktor, a ponadto jest jeszcze cenionym  muzykiem, śpiewa i gra na wieku instrumentach.
Mój patriotyzm w tej chwili przeszukuje pamięć, czy my mamy takich polskich ludzi renesansu... na pewno mamy, tylko w  nocy słabo kumam i nie mogę sobie przypomnieć.

Będzie

Będzie, ale nie taki sam.
Myślałam, że uszyję, ale że nie od razu!
Jednak potem sobie przypomniałam, że trzeba natychmiast wskoczyć na konia po upadku, bo inaczej przepadło. (No bo ja strasznie byłam upadnięta po tym incydencie..:)) Gdybym zrezygnowała, to już sto koni by mnie nie zaciągnęło w stronę parawanu.
Tamten stracony parawan miał mnóstwo zalet... a właściwie jedną, ale największą: był ładny.
Jako niezupełnie dokończony produkt został obrzydliwie zniszczony poprzez podrapanie, podeptanie i wyleżenie. I to wszystko w ciągu małych trzech godzinek....,jak wychodziłam, to zespół niszczycieli zbierał siły w ukryciu, a potem natychmiast przystąpił do zmasowanego ataku, do chwili aż parawan przeszedł do historii.
Zanim skrystalizowało się we mnie postanowienie, że wracam do punktu wyjścia (kiedy miałam puste ramy po starym płotku i pomysł, żeby z niego zrobić szmaciany parawan), doświadczyłam wszystkich etapów utraty tego paseczkowego, wesołego, ślicznego, który miał być oryginalnym urodzinowym prezentem.

Wtedy w pierwszej chwili doznałam paraliżującego szoku, że moje cacuszko, nad którym ślęczałam całą noc leży sponiewierane, a na nim stłoczone wielkie potwory przyodziane w kolorowe futra (plama słońca, na niej wielobarwny parawan, na nim puchate zwierzęta (jeden szorstkowłosy), no obrazek do hardhorroru:))

Potem pomyślałam: nie, to niemożliwe, chyba mi się śni! (ale to nie był sen).

Następnie odzyskałam głos (bo na czas dwóch poprzednich etapów go straciłam) i wrzasnęłam jak trąba jerychońska, bo zatrzęsła mną złość za sponiewieranie ślicznego parawaniku.

Potem opanował mnie smutek, bo sobie uświadomiłam, gdzie ten gniew powinnam skierować,... ku sobie, no taka nieprzyjemna sytuacja:))

Wreszcie nastąpiła akceptacja, ale prawdziwa to dopiero na drugi dzień rano:  znów było wolne, słońce świeciło, parawanu co prawda nie było, ale dwa dni wcześniej też go nie było i jakoś żyłam. To będę żyć dalej!

Wyciągnęłam swoje materiały, pasków w kłębkach miałam za mało, żeby powtórzyć poprzedni wyczyn, i z tego co było zaczęłam szyć parawan!


Wystawiłam go tylko do zdjęcia.
Z pewnością ani na chwilę nie zostawię go sam na sam z niewiniątkami, co mają słodkie pyszczki, a za pyszczkami kryją się dzikie bestie, które tylko dybią na okazję. Czyli na parawan, żeby się po nim wspinać, przewrócić, wyczochrać pazurami, a potem zaprosić resztę towarzystwa na wyszukaną drzemkę.

Nie będzie parawanu

Przysłowia są wymyślane po to, żeby ludzie się dowiedzieli co im zagraża. "Nie chwal dnia przed zachodem", czyli nie chwal! Pochwaliłam.
Pochwaliłam parawan, i wywołałam wilka z lasu. Łatwiej mi wyznać, że wywołałam niż to, że wykazałam niefrasobliwość. Wczoraj wystawiłam parawan do zdjęcia i już go nie schowałam, tylko tak stał przed domem. A, ..naprawdę to podobał mi się, mimo, że nie skończony, no i chciałam jak najprędzej ruszyć z robotą, póki był wolny dzień.  Ten parawan miał być prezentem na urodziny, wiem, że by się podobał i że pasowałby. 
No więc wyjechałam przed wieczorem, wróciłam po niecałych trzech godzinach i ....parawan w dalszym ciągu był przed domem, ale przewrócony, a na jego środku leżało rozciągniętych kilka kotów i kilka psów, jak w kojcu.  Zatknęły na cudzym parawanie swoją flagę tuż przed Dniem Flagi,  takie mam uświadomione zwierzęta, hehe.... Przegoniłam je z "kojca", lecz cała uroda parawanu, jego śliczne paseczki, były poszarpane i brudne. No i na tej poszarpanej i brudnej bazie nie będę kontynuować rękodzieła... Prawdę mówiąc poczucie humoru mnie zawiodło i wcale nie chciało mi się śmiać, za to chciało mi się pozabijać z wyszukanym okrucieństwem wszystkie moje zwierzęta. Całkiem niesłusznie,  bo to nie one zawiniły, tylko osoba, która zapomniała (ja), do czego te wściekłe hordy są zdolne. Potem sobie przypomniałam, że podobno wszystko w życiu ma swój głęboki sens (?); i poza tym dobrze, że zniszczony został jeszcze przed skończeniem, a nie po, bo byłyby dwie noce w piach, a tak to tylko jedna, poprzednia:))
Nie zamierzam już robić parawanu, może kiedyś, ale nie teraz i nie w tej kolorystyce, bo za mało mi zostało pasków. Dobrze przynajmniej, że nie puściłam pary z gęby, jaki szykuję prezent, bo musiałabym opowiadać tę nieprzyjemną historię. Jak to się mówi, mówi się trudno.
I "nauka jest dla żuka:...


A noc wykorzystam trochę inaczej niż planowałam, całkowicie bez parawanu.

Jedno jest pewne, koty i psy won z sypialni! póki mnie jeszcze złość trzyma:))
(PS. rano odpiszę na wczorajsze komentarze).

Będzie parawan

Praca nie skończona, ale to dla mnie słaby argument!
Bo i tak pokażę, co wymodziłam, chociaż w ten sposób spróbuję ocucić moje rękodzieło.
Co to będzie?  będzie parawan.
Obecny stan parawanu utknął w połowie drogi.
Z pomyślnymi wiatrami będzie skończony do czerwca.

Dopiero wtedy opowiem jak go robiłam, krok po kroku, i zaprezentuję parawan w pełnej krasie. Pozostała mi do zrobienia plecionka, tzn. poprzeplatanie pasków w pionie, oraz  ogólne wykończenie.

 

Teraz dwa słowa. Rama (jako ramę wykorzystałam stary, bardzo stary płotek) jest wypełniona ostatnim wcieleniem tiszertów, przeważnie tiszertów, pociętych w paski, pozwijanych w kłębki i przechowywanych co najmniej od roku w czarnych czeluściach pudeł.
 (Bo planowałam wypleść dywaniki łazienkowe. Jeden dywanik (i wciąż pozostał jeden jedyniutki) ozdabia łazienkę u siostry i nadal słyszę za niego pochwały! Wszystkie pochwały śmiało biorę za dobrą monetę, bo te komplementy wygłaszają  moi  najbliżsi, a im ostrze krytyki nigdy się nie stępi:)) Dywaniki nie doczekały się seryjnej produkcji, ale kłębki nie zostaną zmarnowane, a wkrótce o parawanie napiszę obszerniej.
Na razie trochę brak mi czasu, idę do kuchni, żeby postać przy garach.

Tymczasem kolejny urywek z Regulaminu kota.

Punkt: Pomaganie,
podpunkt: kuchnia:
- Kiedy nadzorujesz w kuchni gotowanie, usiądź tuż za lewą stopą kucharza.
Nie możesz być widziany i dzięki temu masz większą szansę, ze zostaniesz nadepnięty a nastepnie podniesiony, wygłaskany i przeproszony. 



Za pomaganie nagroda się należy, kotu...i sowie,
to znaczy dwie nagrody!
 

Lepiej późno niż wcale

Rano sypał śnieg

Z mojej mamy okna widok na zimowe konfetti w maju! ...nie całkiem w maju, ale przecież już jedną nogę maj postawił na progu!  parę dni temu było zupełnie majowo, zanim się zaczęły te wściekłe wiatry.
Białe pałeczki na zdjęciu to gruby śnieg migawką złapany w locie, drobinki śniegowe nie zostały złapane w locie, bo mój telefon ich nie zauważył.

Potem siąpił deszcz.

Zdjęcie bez deszczu, bo między deszczami udałam się do sklepu po spożywcze zakupy i wtedy pstryknęłam tę fotkę.
A na niej wiosenne umajone gałązki zawiadamiają, że tamten zimowy śniegowy podmuch, to tylko były wygłupy.
A tak zachwycająco wyglądało dzisiejsze wieczorne niebo.

Nic nie padało, nic nie wiało, sielanka!

Zaprezentuję teraz kilka epizodów z życia pewnej statystycznej polskiej rodziny, państwa Falczaków.
Epizody te zaczerpnęłam z książki:

"O Wacusiu" czyli saga rodu Falczaków (The Falczaks)
powieść współczesna, wybitnie krótkoodcinkowa, wymyślił, podsłuchał, podpatrzył, powyonacał Ludwik Jerzy Kern

"Falczaka i Falczakową łączy głównie fakt, że oboje zmienili stan cywilny jednego i tego samego dnia i o tej samej godzinie."

"Ilekroć młody Falczak przyprowadza nową narzeczoną, Falczakowej z zasady nie przypada ona do gustu. W końcu ktoś mu poradził: "Znajdź sobie narzeczoną podobną do twojej matki." Istotnie, kolejna narzeczona spodobała się Falczakowej ogromnie, ale tym razem nie zaakceptował jej Falczak."

"Falczakowa ostatnio zgubiła trochę kilogramów, ale te, niestety, szybko ją odnalazły."

"Falczak, gdy jeszcze był dyrektorem, przyjmował do pracy wyłącznie żonatych. "Lubię - mawiał - ludzi przywykłych do posłuszeństwa."

"Wnuki Falczaków są w tym akurat wieku, że przestały już zadawać pytania, zaczęły natomiast kwestionować odpowiedzi."

Są też w książce ciekawe teorie naukowe, np. :

"Dźwięk mimo wszystko porusza się bardzo wolno. Powiesz coś dzieciakowi, kiedy ma 12 lat, a dotrze to dopiero do niego, kiedy będzie już po czterdziestce."

"Zależnie od rodzaju dziury woda różnie się zachowuje. Przez dziurę w garnku wypływa,  a przez dziurę w bucie wpływa."

Rady dla osób mających konflikt z prawem, np.:

"Adwokatowi, który ma nas bronić należy mówić zawsze całą prawdę. Kłamać to już będzie on."

Uwagi z serii: dziwny jest ten świat, np.:

"Ponieważ topless już nie robi żadnego wrażenia, co bardziej bezwstydne i odważne zaczęły nosić staniki."

"O Wacusiu" to zebrany przedruk z Przekroju.
Ludwik Jerzy Kern jest już moim idolem, lepiej późno niż wcale.

Światowy Dzień Ziemi

Będę za chwilę świętować Światowy Dzień Ziemi.
Nie miałam planów na wieczór, więc świętowanie będzie spontaniczne, i czuję się bardzo światowo (bo to jest światowy dzień).
Dzięksy należą się moim zwierzętom, ze wskazaniem na psy, koty myślą przede wszystkim o sobie.
Więc tak.
Moje zwierzęta przygotowały mi niespodziankę, i upiekły dwie pieczenie na jednym ogniu, pokazały, że mają litość nad moją skręconą kostką (hehe, ja tam ciągle mam skręconą kostkę, jeśli jest taka potrzeba...) i skopały ogród. Zażartowałam kiedyś, że zostawiam im wolną rękę jeżeli chodzi o rabaty, bo i tak tę ostatnią kropkę (lub kupkę) stawiają zwierzęta, niech więc biorą na siebie całość, tak żartowałam. Nie pomyślałam, że mam takie ambitne psy, (wiedziałam jedynie, że mądre i durne), i ambitną niespodziankę przyszykowały już co najmniej wczoraj.
Jeżeli ktoś wciąż chodzi z podniesioną głową, żeby ani na chwilę nie spuszczać wzroku z różowych bombek na magnoliowym drzewku, to niespodzianka pozostanie niespodzianką do ostatniej chwili. Dopiero wczoraj przestałam chodzić z zadartą głową, bo wreszcie się napatrzyłam i nawet zdjęć nacykałam telefonem, żeby mieć na smutne czasy, więc oczami już wodzę dookoła, tak jak dawniej. Nagle  dzisiaj, w Światowy Dzień Ziemi zobaczyłam!



na pewno jest to praca zbiorowa, bo jeden pies by się nią zakatował, a psy jakoś nie wyglądają na zakatowane.
Tam boskie magnoliowe klimaty, a...

...tu nieopodal eksperymentalny poligon ziemi, który moje psy zorganizowały i dociągnęły do czwartego tunelu.
Nie wiem z jakim zamiarem kopały, pary z pyska żaden nie puści, mogę się tylko domyślać.
Rozmyślam tak.
Mój zapał ogrodniczy tej wiosny ma złe rokowania ze względu na drastyczne ograniczenia czasowe. Również ze strony kolegi ogrodnika nie ma presji, bo nie przychodzi, i nie podkręca ogrodowo. Chyba boi się, że mu nawtykam za tę lwią główkę, co miała dopilnować ogród i nie dopilnowała. Wszystkie wiosenne roboty w jedno popołudnie machnęłam po łebkach, co zauważyły psy. Są na tyle mądre, żeby wiedzieć, że w tej postaci szanse na urodę ogrodu są zerowe. (W chwili obecnej jedyną atrakcją klombu jest jeden na wpół przewrócony tulipan, kilka osób już rechotało jak stado żab na wiosnę, że tylko jeden i że przewrócony).
I na tyle durne, że szukają na głębokościach pomysłu na super ogród. Bo usłyszały w radiu newsa o konkursie Miasto-Ogród. Ja usłyszałam, to i psy usłyszały. 
No i teraz to co innego. Tajemnicze tunele, wąwozy, korytarze, sztolnie...to może wzbudzać emocje...

Szczególnie moje, bo będę zasypywać...
Życzę wszystkim miłego wieczoru ze świętem Światowego Dnia Ziemi!

Wietrzysko

A  to kwiecień, a to marzec, a nawet maj, taki był dzisiejszy przekrój pogodowy. A przy tym wiał opętańczy wiatr i przechwalał się swoimi sztuczkami.
A to sieknął mroźnym deszczem po marcowemu.
A to grubiańsko strząsnął płatki ledwo co rozwiniętych magnolii i innych delikatesikow.
No i ordynarnie wytarmosił kocie futra (bo już dawno po zimie, czas zmienić garderobę).  Biedne kotki tak ufnie rozłożyły się w słonecznej plamie,  żeby podrzemać w spokoju i ciepełku do wieczora.
Jedynie rozpostarte skrzydła mojego własnego udomowionego ptaszyska doskonale się czują w towarzystwie silnego powiewu...


Dopiero przeczytawszy o innym wietrze doceniłam ten nasz, na którym od rana psy wieszałam. Wobec tego przepiszę kilka informacji o kalifornijskim wietrze.
Z książki "Drzewo Solomonów" Jo-Ann Mapson

"Jednym z jego niewyczerpanych zasobów naturalnych był całoroczny wiatr, podróżujący na wysokości twarzy z ładunkiem piasku i pyłu preriowego.
Zasypywał ślady, niszczył miejsca zbrodni i rysował obiektywy aparatów fotograficznych.
Sprawiał, że  zima była chłodniejsza.
Na wiosnę wzbijał w powietrze pyłki jałowca jak konfetti, prowokując złe zachowanie w mieście pełnym alergików.
Trzeźwiejący alkoholicy wracali do nałogu, zaleczeni złodzieje padali ofiarą cudzych telewizorów i iPadów, trzykrotnie rosła liczba włamań do samochodów.
Absolwenci kursów radzenia sobie z gniewem cofali się w rozwoju, przez co rosła liczba interwencji policji w sprzeczkach małżeńskich, a zarejestrowani pedofile zasadzali się na dzieci wracające ze szkoły."

Prawdę mówiąc mam nadzieję, że nasze dzisiejsze wietrzysko zakończyło swoje show i nie będzie się dłużej popisywać, żeby dorównać amerykańskiemu koledze. Głównie zmartwiłaby mnie wzmożona działalność pedofilów (zarejestrowanych lub nie) na nasze szkolne pacholęta, trochę też byłoby mi szkoda cofniętych w rozwoju absolwentów kursów radzenia sobie z gniewem, bo co oni winni?  wiatr winien tylko i wyłącznie!

Książka jest o kobiecie, która po śmierci męża rozpoczyna na swoim ranczu działalność gospodarczą, polegającą na organizowaniu wesel. Powieść zachwycająca, jest trochę smutna, trochę wesoła, wzruszająca dokładnie tyle ile trzeba, są tam mądre kochające zwierzęta, są tam samotne serca przeciwnej płci, oraz samotne serce dziecięce, a to wszystko wśród pięknie ukazanej przyrody.

Ważna informacja: jest szczęśliwe zakończenie, bez żadnych niedopowiedzeń.


W środku miasta na ulicy między płytkami chodnikowymi urodziło się to piękne dziecko kwietnia i słońca. Wykapany tata.
(Mam nadzieję, że wiatr nie pobudził żadnego pedofila do zerwania niewinności tego dziecka...)