A jako zdobywczyni nagrody w candy u Oli postanowiłam to uczcić spotkaniem z najbliższymi przyjaciółmi, żeby zobaczyli jak się wygrywa, i wspólnie z nimi otworzyć paczkę z moją wygraną. Liczyłam, że będą się cieszyli razem ze mną.
Ponieważ Ola miała bliskie spotkanie z chirurgiem, więc koniecznie trzeba życzyć jej zdrowia, bo należy jej się to ode mnie, a złączone siły potrafią wiele (ogólnie są znane przypadki ozdrowienia dzięki ...cóż, ktoś powiedział, że napicie się dobrego trunku, to jak modlitwa.... Inna sprawa, że są różne gusta, a każdy lubi inny trunek;)
Jeszcze zanim otworzyliśmy pudełko z dziełami Oli, powiedziałam z wrodzoną sobie skromnością, że ja też pięknie wyplatam i wskazałam na swój kosz na "ważne akcesoria" z zapytaniem, czy widać postępy.
(Specjalnie nie zrobiłam zdjęcia z boku, żeby nie było widać "artystycznych" krzywizn. Wystarczy, że widać "artystyczny" splot).
Usłyszałam pakiet entuzjastycznych mruknięć (nie ma to jak grono sprawdzonych przyjaciół) oraz powiadomienie, że dawno nie jedli tak smacznego tortu i gdzie go kupiłam. Próbowałam się odszczekiwać, że sama upiekłam! Postawiona w krzyżowy ogień pytań przestałam iść w zaparte... No dobrze, nie upiekłam....
Ale pudełko uplotłam sama ....... ale tego jakoś nie poddawano w wątpliwość.
Koleżanka dostarczyła nam jako wkład ze swojej strony do udanego spotkania pytania z "Zeit Magazin", na które każdy z nas głośno bez namysłu lub z krótkim namysłem miał odpowiadać.
Zobaczyliśmy potem odpowiedzi, które już ktoś wcześniej udzielił.
Wam napiszę pytania już razem z odpowiedziami, lecz nie naszymi, lecz kulturalnej osoby. Stwierdzam, że odpowiedzi grona moich przyjaciół (płci brzydkiej), skądinąd osób dorosłych i na stanowiskach, nie nadają się w większości do publikacji, dominuje w nich........alkohol i seks.
A tam, gdzie nie dominują alkohol i seks, to wstyd pisać ze względu na prozaicznie niski poziom zainteresowań.
1. Co jest dla mnie największym nieszczęściem?
- Kiedy do kłamstwa zmusza mnie sytuacja, a nie własna fantazja.
2. A co szczęściem?
- Siedzieć i patrzeć na pejzaż, w niebo lub na posprzątane mieszkanie i zapaść w nirwanę.
3. Ulubione postaci książkowe?
- Wszystkie, które mimo niepowodzeń prą do przodu.
4. Ulubiona bohaterka w rzeczywistości?
- Matka Teresa.
5. Literacka?
- Ania z Zielonego Wzgórza.
6. Jakie cechy cenię u mężczyzny?
- Poczucie odpowiedzialności.
7. U kobiety?
- Umiejętność bycia podległą tam, gdzie nie ma to znaczenia i arbitralnie niepodleglą, gdy zachodzi potrzeba.
8. Moje ulubione zajęcie?
- Czytanie książek.
9. Kim albo czym chciałabym być?
- Sobą.
10. Co najbardziej lubię u przyjaciół?
- Serdeczność i poczucie humoru. O lojalności nie śmiem marzyć.
11. Moja największa wada?
- Impetyczność, czyli choleryczność.
12. Co byłoby dla mnie największym nieszczęściem?
- Niemożność pracy.
13. Jaka chciałabym być?
- Piękna, wytworna i dobrze ułożona.
14. Ulubiony kolor?
- Czerwień. Każda.
15. Ulubiony kwiat?
- Róża.
16. Ulubiony pisarz?
- Prus, Proust.
17. Moi bohaterowie w rzeczywistym życiu?
- Kobiety polskie.
18. Bohaterowie przeszłości?
- Kobiety polskie.
19. Jakimi bohaterami historycznymi gardzę?
- Tyranami.
20.Jakie reformy najbardziej podziwiam?
- Dające wolność.
21. Jaki talent chciałabym mieć?
- Do języków obcych.
22. Jak chciałabym umrzeć?
- Trach-ciach, obojętnie gdzie.
23. Moje motto?
- Nie ma tego złego, co by na dobre nie wyszło.
Tych odpowiedzi udzieliła Zofia Kucówna. (Jeszcze się dopytam, gdzie ona to znalazła, koleżanka, nie Zofia Kucówna, to dopiszę źródło, żeby nie było. ).
Odpowiedzi chłopaków nawet nie będę komentować. W przypadku dziewczyn...było lepiej, jesteśmy jednak z trochę lepszej gliny. A tak naprawdę to wcześniej przeczytałyśmy pytania i każda sobie coś mądrego wymyśliła. Ja jako swoje motto powiedziałam Horacego, już go tu wcześniej cytowałam. I naprawdę jest to moje motto na życie. Ogólnie rzecz ujmując chcielibyśmy być piękni, zdrowi i bogaci. Aczkolwiek wszyscy zgodnie stwierdzili, że chcieliby mieć szczęście w grach i wygrać coś od czasu do czasu... na przykład w candy (no, bardzo ciekawe! bo ja zdobyłam, to ich zazdrość podgryza!), chłopcy zaś zgodnym chórem stwierdzili, że Ola jest ideałem każdego mężczyzny, bo ma złote serce i złote ręce. .. Otóż Ola nie powinna nawet wkładać do losów karteczki z imieniem Wikera, gdyż wzmiankowana usunęła komentarz Oli o jaskółkach, które się zadomowiły w garażu. (W przypływie szczerości przyznałam się do tego... i niepotrzebnie, bo teraz następny powód do żartów znaleźli). Biłam się w piersi, że to z niezręczności i przez głupią pomyłkę... odpowiedziano mi : to nieważne. Ola nie dość, że ci wybaczyła, to dostałaś pocieszajkę, widać, że anioł, a nie kobieta. A o umiejętnościach manualnych nie ma potrzeby dyskutować, bo dowód mamy przed sobą. Niezaprzeczalny!
W miseczkę od razu wsypałam cukierki... i myk do zdjęcia...
Niestety, ciągle robę fotki telefonem i ich jakość pozostawia wiele do życzenia. Miseczka i kubeczek są piękne, zdjęcia tego nie oddają!
Wreszcie zobaczyłam jak wygląda twórczość z papierowej wikliny najwyższej klasy, a jest co podziwiać. Na Oli blogu się napatrzyłam na wyplatanki i tylko sobie je wyobrażałam, jakie one mogą być na żywo i dotknąć je własnymi palcami. Teraz mam je przed sobą i zaczynam od teraz dążyć do ideału:)
Aż mnie palce świerzbią tak mam ochotę usiąść i zacząć pleść... :)))
