Dobre było

Popołudnie upłynęło pod znakiem spotkania towarzyskiego. Dostałam w prezencie dwie donice kuleczki, takie widziałam u kolegi, a mnie się one wtedy spodobały. To teraz mam bardzo podobne. Szkoda, że kwiaty już nie są tak reprezentacyjne jak te donice. Jakbym wiedziała, że dostanę donice, to bym kwiatki podreanimowała, a tak to są przed kuracją. Jak widać z lekka się podsuszyły biedulki. (Może są na jakiejś dziwnej diecie ? a dieta wiadomo, czasem więcej szkodzi niż pomaga, tu mamy taki przypadek.... A pewnie od razu każdy myśli, że moja wina...?:)

A ten jeszcze bardziej zasuszony, hm... ale dlaczego zakurzony:)

 Donice śliczne,  kwiatki powinny od razu lepiej się poczuć w ładnej oprawie, zobaczymy czy zadziała kuracja estetyką, ha,ha. Jak nie zadziała, to trzeba je będzie zacząć podlewać...

 Tego storczyka już wyrzucałam, bo mało, że stracił kwiaty, to wysechł i zmarniał. 

Ale zobaczył go w ostatniej chwili kolega, ten od doniczek. Zastosował chirurgiczne cięcie i tym cięciem uratował storczykowi życie. Tak właśnie teraz wygląda ten niedoszły umarlak. Kolega jest ogrodnikiem i projektantem ogrodów, i rzeczywiście zna się na roślinach, trzeba mu przyznać. Storczyk zaświadczy...

a skoro już zaczęłam o storczykach...

to pokażę jeszcze jednego. Te kwiaty jakoś mniej niechlujnie wyglądają, szlachectwo zobowiązuje. (Że niby takie szlachetne są, a czy są, to nie wiem. Lepsze jednak wrażenie robią niż tamte suchelce, już ja się za nie wezmę, cebulowe czy nie cebulowe , zaczniemy od zimnych natrysków)...

Nasze spotkanie z sąsiadami było improwizowane, więc z przygotowań najwięcej aktywności zajęło zamówienie pizzy (uzgodnienie dodatków, grubości ciasta, sosów itp.), 

Ale sama też się popisałam, bo godzinę przed godziną "W" upiekłam ciasto - najłatwiejsze ciasto świata, a przy tym eleganckie.

Jeżeli ktoś go nie zna, to koniecznie niech się skusi, bo robota przy nim żadna, i się czasu nie marnuje za wiele. Jest to ciasto ze śliwkami.

Jeżeli zapomnimy wcześniej umyć śliwki i myjemy przed samym pieczeniem, to wydrylowane połówki trzeba kłaść na papierowy ręcznik. Odsączą się wtedy z wody.

Siostra dostała od koleżanki przepis na ciasto o nazwie "Kruszon"; koleżanka zachwaliła siostrze, siostra zachwaliła mnie, a ja go zmodyfikowałam i piekę z różnymi poprawkami w celu zmniejszenia "czasopieku",  na smaku nic mu to nie szkodzi.

Więc do dzieła.

Wyciągamy miskę. Wrzucamy do niej 3/4 margaryny i wkładamy do mikrofalówki na chwilę, żeby margaryna zmiękła.

W tym czasie przygotowujemy produkty:

- 6 jajek

- 3 łyżki cukru

- 3 szkl. mąki + 2 łyżeczki proszku do pieczenia

Do miski z miękką margaryną wrzucamy żółtka (białka do oddzielnej miski), cukier, mąkę z proszkiem i wszystko mieszamy niestarannie łyżką, byle się składniki połączyły.

Ja najpierw łączę margarynę, żółtka i cukier kilkoma ruchami rózgi, a potem mąka, parę machów łyżką i już.

Na blachę wyłożoną papierem wysypujemy równomiernie to, co przed chwilą zmieszałyśmy.

Lekko ugniatamy palcami, żeby przykryć dno blachy. 

Aha, blachę bierzemy największą, jaką mamy, ja wzięłam 35cm x 28cm.

Na to, co ugniotłyśmy układamy połówki śliwek skórką do dołu, jedna obok drugiej.

Możemy lekko posypać cynamonem. 

A teraz najdłuższa prosta do pokonania : ubijanie piany mikserem, niestety około 2 minut.

Ale przedtem przygotujmy to, co dodamy do piany:

- 1 szkl. cukru

- kisiel

Ubijamy pianę, na koniec wsypujemy powoli cukier, a jeszcze później kisiel (ja tym razem nie znalazłam kisielu, więc dodałam budyń cytrynowy. Dobre wyszło. Robiłam już z budyniem waniliowym i też wszyscy chwalili).

Teraz pianę po jednej łyżce układamy  na śliwkach, a potem łyżką wygładzamy powierzchnię.

Wkładamy do nagrzanego pieca, ok. 200-210 stopni C. Pieczemy 50-60 min. Gdy się ładnie zarumieni beza, sprawdzamy patyczkiem, czy suchy. Jak będziemy mieć szczęście i nie natrafimy na śliwkę, to próba z patyczkiem będzie udana. A tak naprawdę działajmy na czuja, ładnie wyrośnięte, dobrze przyrumienione, obłędnie pachnie - czyli już.

To ciasto jako "kruszon" funkcjonuje z dżemem porzeczkowym i zimą jak najbardziej go stosuję.

Ale teraz szkoda przegapić urodzaju śliwek.

Ooo, jakie to dobre !

No nie, dłużej opisywałam niż robiłam:)))

Uwielbiam truskawki

Kupiłam po kilogramie marchwi i truskawek. Jakie ciasto upiec: warzywne czy owocowe? Marchewkowe czy truskawkowe? Po krótkiej wymianie zdań zwyciężył pogląd, że truskawki zjadamy już, a z marchewką rób, co tam chcesz.

Zdjęciem marchewki nie dysponuję, co nie znaczy że była mniej atrakcyjna. No to wyciągnęłam (wyciąganie trwało około pół dnia, bo jak wkładałam, to pamiętałam gdzie, a jak chciałam wyjąć, to już skleroza galopująca) przepis na ciasto marchewkowe, co już swoje odleżał w szufladzie (przepis, nie ciasto). Wydrukowałam go kiedyś w przypływie ochoty na eksperymenty, gdy okazało się, że cała Polska zajada się takim ciastem, a ja nie wiem, czy to się... wiadrem nosi czy łyżką nalewa. Zanim znalazłam przepis,w swojej niecierpliwości starłam marchew, zmiksowałam składniki i wsadziłam do piekarnika, po truskawkach został ślad już tylko w postaci szypułek. Trochę mnie to zezłościło, ale złość piękności szkodzi, a ja nie mam czym szarżować. A gdy już się okazało, że nie ma po co się śpieszyć, bo do pustego talerzyka i Salomon nie nasypie (truskawek), stwierdziłam, że zapomniałam dodać do ciasta tłuszczu: 1 szkl. oleju.

Nikomu nic nie powiedziałam, że eksperyment być może się nie powiedzie, tylko dyskretnie odkroiłam porcyjkę dla zaznajomienia się ze smakiem.

No cóż, ciasta już nie lukrowałam, nie warto :) Smak nie najgorszy, ale szału nie ma :) Jednak kiedyś upiekę, i znowu to kiedyś...,ale zgodnie z wszystkimi szykanami i bez zamienników (cóż, były zamienniki -brak cukru brązowego, ananasa, a orzechów zaledwie z dna torebki). Za to wszyscy w domu mają teraz smaczek na placek z truskawkami, no to proszę bardzo, tylko dajcie mi truskawki,ale większą ilość!!! Potem zaznajomiłam się z ciastem jeszcze raz.

Od czasu, gdy Tofik przywlekł do nas kocięta, nie ma jednej spokojnej nocy. Matys zrywa się jak oszalały przeciętnie co godzinę i biegnie sprawdzić, czy kotki są u nas naprawdę czy to tylko rozkoszne omamy? Budzi przy tym cały dom, bo wbrew posturze straszne z niego słoniątko. Dziewczynkę chcieliśmy nazwać Lucia. Słodkie imię dla słodkiej niuni. Ale niunia w między czasie przestała byś słodka, cały charakterek Tofika (buntownika bez powodu) się u niej objawia.

Widzicie ten obłęd w oczach, przy unicestwianiu paska od szlafroka.... Chłopczyk za to jest słodki, ale go przecież nie nazwiemy Lucia !!!