Zabójczy żart

Niskie chmury utkane z szarej wełny i po jesienno-zimowemu smutno.
Póki co, to niestety z każdym dniem więcej szarości i ciemności, ...ale jest też dobra wiadomość: Jeżeli cierpliwie poczekamy (a nie mamy wyboru), to już niedługo będzie o chwilę więcej jasnego dnia,  konkretnie więcej w takiej ilości: "na Boże Narodzenie na kurze stąpnienie, na Nowy Rok na barani skok".
Taka to pociecha z braku laku.

 

Żeby było do rymu z ponurą aurą i nastrojem, dzisiejsza oferta książkowa brzmi:

" Zabójczy żart" - Peter James

 

"- Kiedyś czytałem - opowiadał Bransonowi - że Francuzi piją więcej czerwonego wina niż Anglicy, a mimo to żyją dłużej. Japończycy jedzą więcej ryb niż Anglicy, piją mniej wina, a też żyją dłużej. Niemcy jedzą więcej czerwonego mięsa, piją więcej piwa i też żyją dłużej. Wiesz, jaki morał jest z tej opowieści?
- Nie.
- Nie chodzi o to, co jesz i pijesz, to mówienie po angielsku cię zabija."


W "Zabójczym żarcie" jesteśmy świadkami skutków pewnego żartu na wieczór kawalerski. Żart jest ekstremalny, ale ludzie przecież szukają podniet i chcą ekstremalnych odczuć. Chcą stąpać po krawędzi, żeby potem przejść na drugą bezpieczną stronę. Tylko, że żart wymyka się spod kontroli... 
Powiem tak: przeczytałam z szaleństwem w oczach od pierwszej do ostatniej strony.

Prawdopodobnie potrzebowałam takiej prozy: zgrozy i wstrząsów, żeby odreagować ciężkie dni. W sumie nie jestem zagorzałą zwolenniczką thrillerów, ale dla wszystkojada (mnie) każdy smaczek ma szansę.

Balladyny i romanse

"Jeżeli ktoś ze znajomych Kamy zakładał rodzinę, to tylko po to, żeby móc się rozliczać korzystniej z fiskusem, albo po to, by załatwić czy ułatwić rozliczne, czysto praktyczne kwestie.
Małżeństwo przestało być głębokim związkiem dwojga ludzi, a stało się firmą, spółką z ograniczoną odpowiedzialnością, której działalność wolno bez większego trudu zawiesić albo nawet - ogłosić upadłość, bankructwo.
Wyznaczyć syndyka masy upadłościowej, teściową na przykład.
Gdyby Kama odebrała wykształcenie mniej farmaceutyczne, a bardziej humanistyczne, wiedziałaby, iż monogamiczne małżeństwo jest jedną z wielu form wiążących ludzi.
Gdyby Kama odebrała wychowanie mniej rzymskokatolickie, a bardziej feministyczne, wiedziałaby, iż małżeństwo jako głęboki związek dwojga ludzi jest pomysłem stosunkowo nowym i z gruntu literackim, małżeństwo w takim kształcie bowiem dotarło pod strzechy razem z Gutenbergiem, a przecież wcześniej - i długo później - małżeństwo stanowiło o pogłębieniu patriarchalnej wizji świata, w której rola kobiety została zredukowana do urządzenia służącego rozpłodowi i pracy.
Kobieta, stworzona z Adamowego żebra, długo nie miała duszy, bodaj do soboru trydenckiego.
Gdyby Abraham miał córkę Izaaka, Bóg - Kama nie wątpiła w to ani chwili - pozwoliłby ją zaszlachtować.
Bóg był jak świat, okropny, dlatego Kama w niego wierzyła, najczęściej w niedzielę przed obiadem."

Wiem, że trochę długi ten fragment... , ale stosunkowo -  do książki - nie jest długim fragmentem,  bo ta książka ma 575 stron.
Treść w dwóch słowach, o tyle, o ile można przekazać treść takiej grubasińskiej w dwóch słowach...: 
Bogowie likwidują niebo i piekło,  likwidując wszelkie religie. I żeby rozpocząć nowe życie przenoszą się na ziemię. Bo zamierzają żyć i umrzeć jako zwykli ludzie. A przenoszą się nie gdzie indziej, tylko do Polski - "kraju z promocji". Będą teraz sobie bulgotać na wolnym ogniu polskiego piekiełka w tradycyjnym polskim sosie.
Wśród takich Kam...  we fragmencie wyżej mignęła nam jej osoba.
Mnie się ta proza podobała!  chwilami nużyły filozofie, ale imponowały pomysły, więc ogólnie nie narzekam na swoje pierwsze spotkanie z I. Karpowiczem. I dzięki niemu spotkałam na naszym własnym boisku różnych Bogów przeniesionych z odległych czasów w XXI wiek, m in. Afrodytę, Atenę, Apolla, Jezusa, Mojry, Lucyfera, Ozyrysa, Nike, Aresa, Erosa, Hermesa, który się nie popisał, bo zajumał ludziom kawę i żelazka!

A nawet znalazłam coś, co może być tu ilustracją.
(już dawno znalazłam, ale do niczego jako ilustracja tak bardzo to coś nie pasowało)

Mianowicie wszystko się zmienia na naszych oczach... i to nie tylko w ogólnych zarysach!

W osłabionym składzie

Na rysunku: ja i moje dzieciaki.
Orkiestra gra w osłabionym składzie

Bo Bobek w kiciu.
Chore ucho nie oznacza,  że Bobek miga się od muzykowania, bo tak nie jest, a solówki wykonuje zawsze, kiedy mu się przypomni, że dawno nie wokalizował (powinnam jeszcze zainwestować w tabletki na słabą pamięć dla Bobka, zanim coś mnie trafi)


Grzeczna mina dla zmyłki.

 Z uchem prawie znakomicie, bo leczenie skutkuje. ...

... ale nie wiadomo, czy agresywna bakteria padła już trupem, czy markuje trupa, więc pacjent wciąż jeszcze  rezyduje za zamkniętymi drzwiami. Co bardzo mu się nie podoba i popisuje się w swej gorzkiej samotności filharmonią kocich, rozdzierających serce dźwięków... (moje włosy same z siebie tak dęba nie stanęły, jak je widać na pierwszym obrazku).

Oczywiście jestem trochę złośliwa, bo najłatwiej wyżyć się na słabym (i jeszcze wciąż chorym) Bobku.
A może...
...Bob dostał dobrą posadę na stanowisku urzędnika państwowego...  ucho mu przewiało na służbie, wiadomo, że w kocich sortach mundurowych bieda aż piszczy. A kot jak don Kichot walczy do końca...

... ale jak będzie długo na L4 to go wykopią z roboty. 

(Na pewno Bobek chciał dorzucić dwoje trzy grosze do domowego budżetu!
bo tamten kredyt zlikwiduje nas niczym antybiotyk kocią bakterię).

Aneks i errata

Byłam zajęta zawirowaniem i harówą w życiu prywatnym i zawodowym, więc poleciałam po łebkach;  teraz podkoloruję wczorajszą relację.

Tak więc to nie były jedynie dwa noże i siekiera,  przedtem mąż był poddawany skomplikowanym torturom ze średniowiecza.
Pomogły, i widać już nawet rąbek białej flagi.
W sprawie Bobka zalecono izolatkę. Jego bakteria jest trochę agresywna, i nie tęsknię za następnymi chorymi uszami reszty zwierzyńca, wystarczą mi kocie rzygi z biegunką,  łysienie i grudniowa apatia (albo jeszcze listopadowa).
Inne problemy, te bardziej skomplikowane, to się nie rozwikłały, a raczej vice versa.

I następna sprawa.
Zofia Stryjeńska nie była żadną przyjaciółką Olgi Boznańskiej, ani tym bardziej jedną z tych przyjaciółek Olgi, które ograbiły ją na śmiertelnym łożu. Zwracam Zofii honor, bo jeżeli napomknęłam coś na ten temat, to zupełnie bez sensu.
Ale o tej fałszywej przyjaźni wokół Olgi to absolutna prawda, przytaczam fragment na potwierdzenie:

"Maria Roztworowska w znakomitej biografii Boznańskiej podaje nazwiska kilku "zaprzyjaźnionych" pań, które odwiedzały artystkę w ostatnich tygodniach życia, ale pozostaną one znane wyłącznie czytelnikom jej książki.
Po latach nie sposób cokolwiek udowodnić..."

Na przypomnienie dwa obrazy Olgi Boznańskiej.
Pomarańczarka

Dziewczynka z chryzantemami

 

W książce Sławomira Kopra ("Królowe salonów II RP") jest dosłownie napomknięte, że niejednej prywatnej kolekcji chlubą jest obraz Olgi Boznańskiej,  pochodzący z "kompleksowego oczyszczenia" pracowni przez jej przyjaciół.

Zofię Stryjeńską  najlepiej przedstawią jej dzieła; znamy je przecież, ale czy ktoś kojarzy np. "tańce polskie" z twórczością Zofii?

 

Nie zakończę wesołym oberkiem lub kołomyjką, bo znów na smutno.
Kubuś jest smutny.

Wpatrzeni w Bobka,  Kubusia zaniedbaliśmy, bo skądś ten smutek się wziął.
Gdyby tak pomogła kuracja: coś smacznego i wszystkie reflektory na psa.....

Poprztykałam się

Kobieta z prawej strony to ja (element rozpoznawczy: korale i kolczyki), a facet rozłożony przy stole to mąż (element rozpoznawczy: siekiera i dwa noże).


To nie jest najwyższej jakości przyjemność, do której może służyć mąż, ale nie będę drobiazgowa, a krwawe igrzyska na mężu są wg mnie trochę niedoceniane.. Takie przyjemności też mają swój urok. Opinii mężów oczywiście nie bierzmy pod uwagę (zasztyletowanych bądź nie), bo popsują statystykę.
Tak się ostatnio złożyło, że na przyjemności rękodzielnicze nie mam czasu (na rękodzieło pod nazwą: poprztykanie, to czas znajduję).
Natomiast jest jeszcze czytanie jako przyjemne z pożytecznym, bo służy wyciszeniu emocji, i można je realizować w najdziwniejszych antraktach.
Tak właśnie czytam "Królowe salonów II RP" i w jednym rozdziale znalazłam prawdziwą perełkę do wzięcia na pociechę dla niektórych artystek, które bardzo długo cyzelują swoje dzieła.
Bowiem polska artystka światowej sławy, malarka Olga Boznańska (wydaje mi się, że zbyt mało doceniana w ojczyźnie) pracowała tak:


"...malowała zbyt wolno i 'portrety robiła wprost całymi latami'.
W efekcie 'model się zestarzał, wyłysiał, ożenił, schudł, musiał pozować, chciał czy nie chciał, chyba że umarł'.
A Boznańska z całym spokojem 'stała tak nieodmiennie całe dni przy sztaludze z nieodstępnym papierosem w ustach'.
A gdy odkładała pędzel, to 'żywiła myszki i kręciła papierosy'.

Jest to relacja Zofii Stryjeńskiej (wielkiej artystki wydaje mi się, że zbyt mało docenianej w ojczyźnie).
Nie wiem, czy obie panie były przyjaciółkami, może jeszcze to doczytam, ale mam nadzieję, że nie.
Z perspektywy widać, że Olga nie miała szczęścia do przyjaciół, opuścili ją w chwili śmierci, natomiast przypomnieli sobie o niej w odpowiednim czasie na rozdrapanie dobytku. Bo został on w całości rozkradziony. I po zgonie Olgi znaleziono w pracowni cztery niewielkie obrazki i kilka bezwartościowych przedmiotów.

"Królowe salonów II RP" Sławomir Koper

Jak widać na powyższym przykładzie przyjaźń między ludźmi toczy się różnymi kolejami i często wykoleja.
Podobno psy są jedynymi przyjaciółmi człowieka; ja bym rozszerzyła spektrum na koty (psy, psy, ale to z kotem mam obrazek do wklejenia, bo kot łagodzi stres, a łagodzenie stresu to jest bardzo  przyjacielskie zachowanie. Moje koty obecnie zajmują się chorowaniem i na tę chwilę to ja muszę łagodzić ich stresy, łącznie z buczeniem kołysanek na kocią nutę).


Kołysanki nie dotyczą Bobka ze względu na problemy z uszami, przecież nie będę swoim buczeniem kopać leżącego. Mój biedny Bobek miał chore ucho, a gdy się z uszkiem poprawiło to przestał brać lekarstwo. Tydzień był spokój, a teraz drugie ucho jest zaatakowane ze zdwojoną siłą, zaropiałe i chyba bolące. Jeżeli ktoś nie wierzy w andrzejkowe wróżby, to mam dowód, że się sprawdzają, bo mój wosk w andrzejki wylał się na kształt kociego ucha. Niektórzy się wyśmiewali, gdy mówiłam, że to kocie ucho, ale moja dusza mi tak mówiła i teraz wyszło, że dobrze mówiła.

Koszyk z kotkiem

Uplotłam koszyk.
Zamazałam go jedną warstwą farby na biało.
Uszyłam pokrowiec z bawełny w biało szare pasy.
Ozdobiłam zewnętrzne wywinięcie pokrowca jasną pasmanterią.
Pasmanterię podszyłam granatowym paseczkiem - dla kontrastu.
Miałam nadzieję, że dzięki temu zabiegowi koszyk ożywi się kolorystycznie.
Nie tylko się nie pomyliłam, ale okazało się, że wyjątkowo dorodnie koszyk się ożywił, choć to nie pasmanteria się wykazała.
(Oczywiście w ogóle nie zdziwiłam sie temu dorodnemu ożywieniu!... wszystkie koszyki w domu są zawsze szczelnie zapakowane kotami i dziwne by było, gdyby nagle ten jeden kosz nie zyskał dla siebie dobrze odżywionego ożywiciela).

To właśnie jest ten kosz podwójnie ożywiony.

A był on przeznaczony dla tej samej osoby, która dostała ode mnie zamienniki za nieuplecione na czas kosze wiklinowe.
Zamiennikami były pudła kartonowe ze sklepu osiedlowego. To były pudła po drogich czekoladkach, nie  jakimś byle czym. I nie były wykonane z ordynarnej tektury, tylko z tektury gładkiej i eleganckiej. Postarałam się przy tych pudłach! (żeby je odnależć w morzu i zalewie  bylejakości pudłowej).
Kosze pudłowe wtedy były zapchajdziurą, a tylko wiklina priorytetem, więc usiadłam do splatania z zamiarem wypełnienia wcześniejszej obietnicy na wiklinę do szafy.

Więc kosz miał już przeznaczenie, ale przecież między ustami a brzegiem pucharu dużo się może zmienić.  No to się zmieniło.
Dlatego się zmieniło, bo ktoś ze smutnym obliczem pochwalił go spontanicznie i ja zapałałam potrzebą ożywienia mu na chwilę oblicza darowując ten ożywiony granatową wstawką koszyk. Prawda jest taka, że za spontaniczną pochwałę dałabym się pokroić na plasterki, nie tylko oddać koszyk...
Ten ktoś powiedział, że synowi Pacharka taki koszyk umiliłby smutne sieroctwo... (dosłownie powiedział: może jakbym włożyła na dno kosza poduszkę, to Igorek bedzie zadowolony ?)


Specjalnie pstryknęłam zdjęcie koszykowi w pobliżu Aszy, którą zaskoczyłam na kamuflowaniu się w fotelu. Kamuflaż polegał na genialnej metodzie, że jej tam nie ma. (A może rzeczywiście fotel okupowało ciało astralne Aszy, albo to były zwykłe omamy optyczne, bo Asza  oczywiscie grzecznie jak zwykle spała na swoim posłaniu).
...Można dostrzec stempelki łapek na obiciu  fotela, i jest to przewodni motyw zdobniczy w całym domu. Tutaj mniej wyrazisty, ale są miejsca silnie i gęsto zaznaczone tym wzorkiem, bo nasze koty dbają, żebyśmy nie wpadli w męczące stany lękowe z powodu jakiegoś pustego, bo nieostemplowanego zgrabnym wzorkiem miejsca! takie koty to skarb.

Co wesołego w listopadzie? chyba nic

Zdarzyć się może, że ktoś z nas zostanie teleportowany do czasów cygańskich taborów, i jak ma przeżyć zimną listopadową noc?
Jest praktyczna rada!

 

(1968r.)
- Nie zawsze tabor wpadał.
Dzieciaki filowały -"Idą gadziei! - na ten sygnał każdy się chował.
Czasem byli parę metrów od nas.
W razie obławy nocowaliśmy pod gołym niebem, nawet późną jesienią.
Robiło się wtedy ognisko olchowe - olcha nie daje dymu, tylko krótki płomień - dwie godziny grzało ziemię.
Potem na gorący popiół z żarem kładło się mokre gałęzie.
Na to słomę, żeby suszyła parę.
Na to plandeki i pościel.
Ale spanie!".

Ten obrazek zamieszczam, żeby zareklamować, że jeżeli trzeba się ukryć, to sposób się znajdzie. (Ale jak on się ma do tamtej rady, to nie wiem. Znalazłam fajny obrazek, i wklejam).



Dobrą radę mamy za sobą, teraz dobra informacja.

(1963r.)
Średnia pensja - 1.763 zł.
Kostka najtańszego masła - 16 zł.
margaryny - 6 zł.
bochenek chleba - 4 zł.
ćwierć litra śmietany - 5,80 zł.
batonik "Danusia" - 4,50 zł.
tabliczka gorzkiej czekolady - 19zł.
dolar na czarnym rynku -80 zł.

Okrutnie współczuję finansom naszych rodziców i dziadków. Tych cen z górnej półki, a nawet z pawlacza...

Tamtą poradę zilustrowałam fajnym zdjęciem, a do tej informacji żadnej foty nie mam, więc rozkoszujmy się porównywaniem cen do teraźniejszych. Szczególnie, jeśli się weźmie do porównania ceny z Lidla albo z Biedronki i naszą średnią krajową, to naprawdę może się poprawić humor, przynajmniej na tę chwilę, bo wiadomo, że cieszyć się  i tak nie ma z czego... w sumie nie wiem, co by się musiało zdarzyć, żebyśmy poczuli się idealnie szczęśliwi. Na pewno nie na wiadomość o cenach spożywczych z 1963 roku...

To są urywki z pewnej książki.
Przepisałam akurat takie urywki - ciekawostki, bo nie chcę nas wpędzać w smutny nastrój, a przy innych fragmentach byłoby to jak w banku.

"Farby wodne" Lidia Ostałowska

Książka - wspomnieniowa,  reportażowa i na wielu płaszczyznach. Geograficznie oddalonych od siebie tysiące kilometrów, oraz czasowych, bo  poprowadzonych przez kilka dziesięcioleci. 
Parę zdań, o czym jest.
Główną bohaterką jest Żydówka z Czech, Dina Gottliebova;  maluje w obozie w Birkenau numery na budynkach. A ponieważ jest zdolną malarką, więc również portrety żon esesmanów. Kiedyś na ścianie baraku namalowała scenę z "Królewny Śnieżki i siedmiu krasnoludków" W. Disneya (a po wojnie zostanie żoną głównego rysownika u Disneya, Arta Babbitta). Wtedy jej twórczość zauważa Anioł Śmierci, czyli Josef Mengele, i na jego polecenie akwarelami robi portrety podludzi do eksperymentów medycznych. Każdy pewnie pomyślał o Żydach, lecz nie. Tu prześladowania dotyczą Romów.

Wątków jest dużo, nie będę nic ujawniać; te wszystkie wątki połączone są mocnymi nićmi z główną bohaterką i mocno się jej trzymają. Jeżeli ktoś się książką zaciekawi, to ją przeczyta i wszystkiego się dowie.

Chciałam, żeby trochę było wesoło, ale słabo mi idzie, bo następna wiadomość, tym razem lokalna, bo sąsiedzka z mojej ulicy, też mało śmieszna. Spotkałam się z sąsiadką (tą, której kocur Pachar startował skutecznie do mojej Małej Mi) i dowiedziałam się, że Pacharek jest już w kocim niebie. Mała Mi nic o tym nie wie, bo listopadowe dni przesypia, a budzi się tylko w porach posiłków. Tak na Pachara nadawałam, że stary dziad młodą kotkę zabajerował, a teraz szkoda mi tłuściocha, a głównie sąsiadki.  Dobrze, że w odpowiednim czasie wzięła na wychowanie syna Pacharka i Mi, może szybko otrząśnie się z żalu. Nie ma innej rady.