Wieczór filmowy

Zamiast planowo iść spać, może by wieczór filmowy?
Ja sobie wieczór filmowy rozłożyłam na cztery ćwierćwieczory,  uszło od biedy.
Filmy, na temat których lakonicznie napiszę w tym lakonicznym wpisie, w swoim czasie miały dużo reklam, lecz według mnie nic a nic nie są przechwalone.
Dramat sensacyjny "Pitbull"  - z 2016r.
Na motywie walki policji z gangiem wyłudzającym haracze toczą się różne wątki.
Mój ziom Krzysztof Czeczot  zagrał tu rolę ohydnego zbrodniarza,  można się  przestraszyć. Na przykład taki Bogusław Linda jako zbrodniarz już na mnie nie działa.
Znajomym komarom dedykujemy sceny mokrej roboty,  zwykle to one są oprawcami, niech sobie popatrzą jak się niewinna krew leje.

Melodramat "Zapnijcie pasy" z Kasią Smutniak.  Dziewczyna, chłopak, spotkanie, zakochanie, małżeństwo. I dalszy ciąg, który nie jest niestety zarezerwowany wyłącznie dla włoskich rodzin.
I bardzo Kasię pochwalę,  prosto i fajnie zagrała główną rolę. Przez jej Elenę ścierałam z policzka mokrą ścieżkę.

Dramat obyczajowy "Moje córki krowy" .
Relacje rodzinne, które najlepiej widać w momencie kryzysu, np. chorobie rodziców.
Zastanawiałam się przedtem, dlaczego krowy. Okazało się, że ojciec do córek tak mówił i siostry wzajemnie do siebie tak mówiły: krowo! Niekoniecznie czule. No tak, rodzina jest tematem rzeką, i to nie byle jaką,  wyłącznie Amazonką.

Komedia "Excentrycy". Trochę tragikomedia. W podtytule: słoneczna strona ulicy. W domyśle ponurego miasta, bo to czasy siermiężne. Czytałam kiedyś książkę, na podstawie której nakręcono ten film.  Oj, podobała mi się ta książka, a film jest jej wierny. W jednym nawet książkę przewyższa:  jako oprawę muzyczną słyszymy swingowe standardy, więc nie trzeba ich sobie wyobrażać.

Na koniec powiem banalnie: bądźmy zawsze po słonecznej stronie,  dosłownie i w przenośni.

Żona dowiaduje się ostatnia

Są  różne opinie, szczepić dzieci czy nie szczepić? ja zaszczepiłam swoje w ramach oferty zniżkowej na obsługę dużej rodziny, cztery szczepionki w cenie trzech, czyli interesik!
Zapakowałam w transporterek skłębioną zawartość i w gabinecie wyciągałam po sztuce jak króliki z kapelusza. Co prawda dr protestowała: Żebyśmy któregoś podwójnie nie zaszczepiły! 
Ale one tylko na pierwszy rzut oka są podobne, i sama dr to później przyznała.
Po zastrzykach i kilku atakach paniki czworaczki padły jak rażone.

Czesiulek, dobry braciszek, przydusił  przestraszoną Lassi,  przyduszona szybko zasnęła i zapomniała o zatrutej strzale. Reszta zasnęła bez przyduszania.

Po tym wstępie, który może być formą szczepionki przed strasznym dalszym ciągiem, przystępuję do strasznego dalszego ciągu.

Zaczęło się tak, że wieczorem wróciliśmy do domu i były tylko dwa psy, Asza i Kubuś. Nie było Matysa.
W lato zostawiamy psy przed domem i wszystkie trzy wyglądają na zadowolone.  Okazuje się, że nie do końca. Na przykład Matysa żyłka wędrownicza (okazuje się, że ma taką żyłkę, a raczej żylaka niczym wąż ogrodowy)  realizuje się w szerokim zakresie. Wychodzi sobie na miasto kiedy mu pasuje! raz stojąc na światłach na skrzyżowaniu zobaczyliśmy psa podobnego do Matysa, dla pewności powiedziałam: Zawołaj go, może to jednak nie Matys!
Ale to był Matys. Najpierw zastygł jak żona Lota, potem zaczął miotać się po ulicy i gdzieś biec w odwrotną stronę. Na dodatek wtedy wieczorem zastaliśmy go w domu niczym okaz skrzywdzonej, ale zadowolonej niewinności. Po tym incydencie podciągnęliśmy w górę psie ogrodzenie do metra osiemdziesiąt. Niestety, dla Matysa metr osiemdziesiąt to małe piwko przed śniadankiem.
No więc wieczorem nie wrócił, w nocy nie wrócił, rano nie wrócił. Zaczęłam podpytywać sąsiadów, i wtedy jedni, dość odlegli sąsiedzi krzyknęli: Wielkie nieba, Mati zginął!!
Okazało się, że "Mati" to ich kochany piesek, przychodzi do nich w odwiedziny, wygrzewa się na leżaczku, pływa w basenie, pije soczki z parasolką, a kiedy nagle wstaje i wychodzi, to wiedzą, że za jakieś dziesięć minut my podjedziemy pod dom.  Ale wczoraj Mati nie zaszczycił ich swoją osobą. Poza ujawnionym drugim życiem Matysa, poszukiwania zakończyły się niczym. Na szczęście zadzwoniłam do schroniska dla bezdomnych zwierząt, i tam kobieta powiedziała, że faktycznie mają świeżą dostawę błąkających się psów. Weszłam na stronę i znalazłam Matysa. I tu znowu interesik, bo jakbym zadzwoniła jeden dzień później, to wykupienie psa kosztowałoby 100 zł, a tak to tylko 30.
Jak podjechaliśmy, to usłyszeliśmy żałosne wycie jakiegoś desperata, poszliśmy tym tropem i przeczucie nas nie omyliło, bo to Matys popisywał się wokalnie. Wcześniej podobno nie wył, zaczął wyć na swój samochód, wcześniej nawet nie wiedziałam, że umie wyć.

To jest prawy profil groźnego przestępcy posadzonego za włóczęgostwo, bo trzeba nazwać rzecz po imieniu.
Aha, Matys vel Mati figuruje w schronisku (może również na policji i w prokuraturze, nie wiem, co jeszcze ma na sumieniu i co mu do łba strzeliło) jako Matiz! przez telefon poprosiłam tę panią, żeby zawołała "Matys" i zaobserwowała reakcję psa, pani krzyknęła: Matiz,  pies zareagował na Matiza!

Jestem w szoku po tym wszystkim, bo chociaż znam regułę, że żona dowiaduje się ostatnia, to nie wiedziałam, że powiedzenie ma większy pakiet zastosowań.

Najnowsze zdjęcia

Dodatkowe cztery osoby jakoś zmieściły się w naszej sypialni, i nawet obyło się bez użycia łyżki do butów. Faktem jest, że nieraz miałam ochotę połowę albo całą obrażoną ferajnę wyrzucić przez zamknięte okno, i prawie wpisałam już do telefonu szybkie wybieranie pogotowia zarządzania kryzysowego, ale udało się dzieci odchować,  i przetrwać. Trochę też moje zaborcze zwierzęta odpuściły, w każdym razie wspólne życie się normuje.
Przedstawiam teraz tych burzycieli spokoju domowego.
Są to dwie dziewczynki i dwóch chłopczyków; pcie zostały dokładnie rozpoznane,  sprawdzał ten wiarygodny kolega, który prostował poprzednio moje pomyłki z wnukami.
Zerknął ze znawstwem kotkom pod ogonki i wypowiedział następujące słowa:

Na temat kotka z przedziałkiem:
- Ty ślepoto (to do mnie), przecież od razu widać, że to laseczka!
(dostała na imię Lasencja, a mówimy do niej Lassi)

Na temat kotka z tupecikiem:
- Ale fajny Czesio!
(chłopczyk dostał imię Czesio (od dziury w głowie), a mówimy do niego: Czesiulek)

Na temat kotka z grzywką się  rozczulił :
-   Mała dziewuszka, taka kropeczka.
(ma kropeczkę na nosku. Dziewuszka na imię dostała: Kropka, mówimy do niej Kreska,  bez powodu)

Kotek z kędziorkiem bawił się nakrętką od butelki, ale ten wiarygodny kolega nie odróżnia nakrętki od kapsla, bo powiedział do kotka: chodź Kapsel!
I dobrze się złożyło, bo "nakrętka" mniej mi się podoba, a jakby powiedział "chodź nakrętka", to nazwalibyśmy kotka "Nakrętka", żeby nie łamać młodej tradycji "chrzczenia" kotków podczas zaglądania pod ogonek. (Wielkie mi chrzczenie, dwa piwa na troje:))
A oto nakrętek, czyli Kapselek:

 

Bardzo chciałam przemycić swoje rękodzieło w postaci rabaty kwiatowej, mogłyby przecież na niej bawić się dzieciaki, bo mam  jedną niezłą rabatkę kwiatową (ale nie aż tak niezłą, żeby się nią chwalić samojedną), ale zwierzęta nie dały się zwabić do wejścia na rabatę. Wchodzą wtedy,  jak nikt nie robi zdjęć.  
Te wybitnie grzeczne zwierzęta pobiegły prosto na zadomowy poligon chwastów, nie tknięty ludzką ręką,  za to często tykany psią nogą.

Wybitnie grzeczne dzieci bawią się tam w różne gry, np. w polowanie na dzikiego zwierza.
Roli dzikiego zwierza podjął się Kubuś.

lub sprawdzanie, czy psi ogon nadaje się na kocią huśtawkę lub karuzelę.

"Ogon psa" to udana aktorska kreacja ogona Matysa.

Prawdę mówiąc chciałam dzisiaj roztoczyć nowe rewelacje w anielskiej sprawie, ale anioł nie zając, a dzieci rosną i wkrótce ich najnowsze zdjęcia będą nieaktualne, antyczne i prehistoryczne.
Aniołem zadam szyku innym razem.

Kilka pomysłów

Hm...  a może by spontanicznie zmienić nazwę tego bloga na coś związanego z kawą?...  ,  zamieściłam przecież ostatnio dwa ekstrawaganckie sposoby parzenia kawy.
..No a stary tytułowy "groch z kapustą" nie nakręcił tematu ani razu. A ja ani razu nie napisałam jak ów groch z kapustą się przyrządza i z czym się to je (żeby nie zemdliło).
Ba, za to o drugie znaczenie "grochu z kapustą", o bałagan i chaos dbam obsesyjnie: od początku na blogu nie sprzątam z  premedytacją, żeby nie być gołosłownym, no i każdy gość będzie usatysfakcjonowany - taki ma tu groch z kapustą, że proszę siadać!
Gdybym tylko była pewna, że znajdę przypadkowo na czytanych stronicach jakiś kolejny sposób na kawę.......
Niestety, jest też spora niedogodność, bo jeżeli byłaby to jakaś nazwa elegancko kojarząca się z kawą (taka kapusta z grochem bardzo pospolicie się kojarzy), to należałoby dla niej posprzątać na blogu...... i w ten sposób upadają dobre pomysły,  karamba!)

To teraz ten zareklamowany przeze mnie następny przepis na kawę, wyciągnięty z  książki:
"Rozmowy z Ambrożym" Deirdre Purcell

"Esme z wprawą odmierza porcję ziaren, wsypuje je do młynka, wolno obraca rączką, łyżką nakłada zmieloną kawę do rondelka, otwiera puszkę po kakao i wsypuje pokruszone skorupki jaj, wlewa  dokładnie odmierzoną ilość wody, by w końcu ostrożnie postawić poobijany cynowy imbryk na palniku gazowym. (...) Nikt nie śmiał skalać jej kawy mlekiem czy cukrem, zresztą nie było to potrzebne. Te skorupki naprawdę jakby pochłaniały goryczkę."

 

 

 

"Rozmowy z Ambrożym" zapowiem jako powieść krzepiącą, bo główna bohaterka przygnieciona ogromem nieszczęść podnosi się na równe nogi i wydostaje z gruzów. (Nie sama jednak, z pomocą tytułowego anioła Ambrożego). Jej nieszczęścia są ogromnego kalibru: śmierć synów, aresztowanie męża, a potem jego zniknięcie,  potem odkrycie, że dawniej prowadził podwójne życie, a teraz w innym kraju ma nową partnerkę, i w ogóle siła złego na jednego... Ale z pomocą "niebieskiej" siły można wziąć się za bary z losem i  zatriumfować! Dobrze mi się czytało, bo dobrze się czyta o takich przypadkach: że najtrudniejsze potyczki są do wygrania, gdy zwycięstwo będzie zaprogramowane w  umyśle (albo gdy zwycięską  drogą poprowadzi Ambroży).

A wczoraj miało miejsce takie zdarzenie: ( */)
Sąsiad zawiadomił mnie, że do jego komórki moja Mi podrzuciła kocięta, i żebym je raczyła zabrać. Wyśmiawszy się: hahaha! i zobaczywszy nad sąsiada głową chmurkę z napisem: "dobry bajer pół roboty"  rzekłam, że pan sąsiad jest w dużym błędzie, bo Mi już miała dzieci w ubiegłym roku, zanim straciła patent na rodzenie dzieci. A  w ogóle to nie podrzuciłaby ich do obcej komórki mając swoją nie gorszą oraz wygodny garaż. Nie mówiąc o innych domowych kocich lokacjach. Po krótkiej wymianie opinii czy podrzuciłaby, czy nie podrzuciłaby, rozstaliśmy się utwierdzając w swoich prywatnych zdaniach i udaliśmy do własnych zajęć.
Moje zajęcia nic a nic mi nie szły, bo myślałam o tych kociętach do Małej Mi podobnych (biało-czarnych znaczy podobnych) i że się tych sierotek wyparłam. Pomyślałam też, że korona mi z głowy nie spadnie (bo jej nie mam) jeżeli to ja znajdę im nowe rodziny. A sąsiad wyjawił, że nie jest kotolubem i może nawet nie zawahałby się wyrzucić sierotki pod most, i to ten rozsypujący się. Więc podążyłam na odsiecz sierocej niedoli.

Zapakowałam małe sierotki do transporterka, a pan sąsiad z cwaną miną bardzo mi pomagał zgrabnie wyłapując kotki.
A tu nagle w drodze do domu złapało mnie ostre zapalenie zachłanności, i zanim dotarłam na miejsce to już wiedziałam, że nie będę szukać dobrych rąk, wręcz przeciwnie, nie wypuszczę całej czwóreczki ani na chwilę ze swoich zachłannych rączek.

Po otwarciu konterenka kotki zapozowały do sceny lirycznej. Która za jeden ajnmoment przerodziła się w scenę dynamiczną i tak trwa do tej pory!
Idzie zwariować :))

*/ I dla tego zdarzenia napisałam ten post, taki okrzyk radości!

Zasłona

1.
Dla tych, którzy planują powieszenie w oknach zasłon niebieskich, turkusowych,  lub coś w tej gamie, mam ważną radę, żeby jeszcze się powstrzymali i przeczytali tę oto przestrogę :

"Wiele lat temu kupiłam sobie śliczne turkusowe zasłony.
Gdy zobaczyła je moja mama, natychmiast przypomniało jej się powiedzonko Pawłowej - przekazywane przez innych, bo przecież gdy weszła do rodziny, Pawłowa już dawno nie żyła - "niebiescy materiałowie lubieją pełzać".
Oznaczało to tyle, że niektóre tkaniny szybko blakną.
Myślałam, że to zawracanie głowy, ale faktycznie, mniej więcej po roku zasłony od strony okna z turkusowych zmieniły się w bladoniebieskie."

("Pra" Ludwika Włodek.
Pawłowa wiele lat była kucharką i pełnoprawnym członkiem rodziny Iwaszkiewiczów)

Niebiescy materiałowie naprawdę lubieją pełzać,  zaświadczam. W kuchni na półce jakiś czas leżała ciemnoniebieska serwetka, półka nie była wcale nie naprzeciwko okna, ale dość blisko. I mimo, że koty często na niej polegiwały, to jednak nie dość często, bo na awersie równiutko po całości serwetka wyblakła. Potem przełożyłam ją na rewers, który wyblakł identycznie. Ponieważ serwetka nie miała już trzeciej strony, więc kariera serwetki jako ozdoby dramatycznie została przerwana. Nawet koty niewdzięcznie o niej zapomniały, żadne nie zamruczało nad ogołoconą półką: gdzie jest ciemnoniebieska serwetka? co z tego że wypłowiała?

2.
Znalazłam  taką książkę: "Podróże do Polski" Jarosława Iwaszkiewicza.
Jest to opowieść z wątkami autobiograficznymi o podróżach po Polsce, której już nie ma. Dla nas współczesnych niezwykły to świat, niezwykła książka.
Potem wyjaśni się dlaczego muszę najpierw powiedzieć: że nie czytałam "Ziemi obiecanej" Reymonta, ani nie oglądałam jej wspaniałej podobno ekranizacji, której autorem jest Wajda. Okazuje się, że nie ma tego złego,  obejrzę sobie po przeczytaniu tego, co o tamtej sprzed ponad stu lat, dawno minionej Łodzi napisał Iwaszkiewicz. Choćby w takim fragmencie (między innymi):

"Rok 1911 był rokiem największej "prosperity" dla przemysłu łódzkiego, wszystkie fabryki szły  pełną parą, wytwarzały setki tysięcy metrów materii, najbardziej tandetnych, które szły na sporządzenie najtańszych ubrań dla całego południa Rosji i Kaukazu.
To, co ujrzeliśmy z tego wzgórka na szosie za Nowosolną, wyglądało upiornie.
Dosłowny las kominów, które - wszystkie - dymiły czarnym, gęstym dymem.
Był to gorący lipcowy dzień i dym nie rozwiewał się w powietrzu, ale tworzył wielki czarny obłok nad miastem, które tu wydawało się zupełnie szare i jakby pokryte gęstym welonem.
Kiedy zbliżyliśmy się do miasta, zaczęliśmy rozpoznawać jego koszmarne szczegóły.
Panowała jakaś letnia epidemia.
Spotykaliśmy co krok wozy żałobne, najczęściej z dziecinnymi trumnami.
Opowiadałem kiedyś o tym Wajdzie - i wprowadził on te wozy z trumienkami do swego filmu "Ziemia obiecana".
Tylko że ja, gapa, zapomniałem mu powiedzieć, że te dziecinne trumienki były albo niebieskie, albo różowe.  ... Do dziś dnia tkwią mi w oczach owe kolorowe dziecinne trumienki."

3.
Zupełnie tego nie planowałam, nie szukałam takich fragmentów, zaznaczyłam je bezmyślnie jako ciekawostki, jak zawsze od sasa do lasa, a tymczasem...
Pierwszy temat był o zasłonie.
Drugi temat o małych trumienkach.
Trzeci będzie powiązany z poprzednimi, gdyż zarzucam zasłonę na swój blog,  choć jednak nie układam go w różowej trumience. Jedynie nie będę tak często jak dotychczas robić wpisów,  nie znaczy to jednak, że rzadsze wpisy będą od razu lepsze i mniej miałkie,  niestety jest to całkowicie niewykonalne.

Z okazji niedzieli życzę wszystkim pięknej niedzieli!

U nas chmurzy się, wieje i drzewa kołyszą się jak bukiety.

Opowieść o rodzinie

 Kawa zaparzona z przepisu babci Iwaszkiewiczowej:

 

"Jedyną potrawą, jaką babcia umiała zrobić, był sos cumberland.
I parzyła świetną kawę.
Zawsze pod namiotem albo w podróży, wszędzie gdzie nie mam ekspresu, posługuję się jej przepisem.
Do garnuszka wlewam zimną wodę i na każdą filiżankę wsypuję dwie kopiaste łyżki kawy.
Gotuję na małym ogniu, póki się nie podniesie.
Wtedy na chwilę odsuwam z ognia.
Kawa musi się podnieść trzy razy, ale nie wolno jej zagotować."

Mimo, że jest wieczór, postanowiłam według tego łatwego przepisu przyrządzić sobie kawę.
Upiłam mały łyczek, cyknęłam zdjęcie, ...potem wybulgotałam pachnący aksamit do ostatniej kropelki, jest naprawdę smaczna. (Prosty komplement - naprawdę  smaczna - serwuję jako kompletna ignorantka kawy).
Dopiero teraz po wklejeniu tego zdjęcia zauważyłam, że na czarnej tafli w filiżance odbił się witraż, który wisi w moim oknie. A postawiłam filiżankę na parapecie dlatego, żeby fotka miała naturalne światło dnia, bo dzień już powiedział: do zobaczenia jutro, i tylko przy oknie było jeszcze jasno.

Autorka książki "Pra" Ludwika Włodek jest prawnuczką Jarosława Iwaszkiewicza.

Piękna dziewczyna,  i podobna do pradziadka (Jarosława), mają takie same jasne oczy. (super ma kolczyki)

(A oto pradziadek Jarosław; ciekawe, czy Ludwika okaże się tak samo zdolna literacko jak on, bardzo prawdopodobne! co stwierdzam będąc w trakcie czytania jej fascynującej opowieści, bo taką jest "Pra")

Na marginesie. Przypomniałam sobie anegdotę o Jarosławie Iwaszkiewiczu, której nie ma w tej książce; całkiem niedawno gdzieś ją przeczytałam, i okazała się tak jakby preludium, bo zaraz potem dostałam do czytania "Pra".
Anegdotę opowiadam własnymi słowami.

Przyjechała do Warszawy z wizytą królowa Belgii Elżbieta. Jako prezes Związku Literatów Polskich po Warszawie oprowadza ją Jarosław Iwaszkiewicz. Zwiedzają również kościoły. W pewnej chwili królowa pyta:
- Czy pan jest wierzącym czy komunistą?
- Katolikiem jestem wierzącym, ale niepraktykującym.Komunistą niewierzącym, ale praktykującym.

Koniec anegdoty.

W książce przeczytałam, że babcia Marysia (córka Jarosława) opowiadała autorce, co było, jak z wizytą do Iwaszkiewiczów miał przyjść zaprzyjaźniony ksiądz. Wtedy Jarosław po całym domu rozstawiał  figurki i medaliki z Leninem. O co babcia strasznie się gniewała.

 

Wydaje mi się, że niedługo zostanę fanką Jarosława Iwaszkiewicza. Wstrzymam się do czasu aż zapoznam się cokolwiek z jego twórczością, bo w tej chwili mogę tylko poszczycić się dawno czytaną "Sławą i chwałą", którą każdemu polecę, bo to wspaniała powieść i nie mogłam się od niej oderwać. (To było w czasach, gdy czytywałam pod ławką w klasie,  czasem bywało groźnie, ale czego się nie robi, żeby przetrwać nudną lekcję,  dobra literatura zawsze trochę usprawiedliwi winowajcę; złą literaturą nie będę się chwalić:))

Na kwiaty

Sezon na choinki bożonarodzeniowe daleko za nami, ale sprytna rękodzielniczka (ja) o innej porze roku też wykorzysta wzornik na choineczkę do prostej produkcji.  Świątecznej, ale innego rodzaju. 
Było tak.
Pewnej narzeczonej zamarzyły się koszyczki do ozdoby ławek na uroczystość ślubną w kościele. Sprytna rękodzielniczka od razu sobie przypomniała, jak się takie rożki na kwiaty plecie: plecie się wiklinową choineczkę, odwraca ją do góry nogami i wkłada do środka kwiaty.
Wiesza się taki koszyczek tam, gdzie potrzeba, na ławce w kościele lub gdziekolwiek, choćby na jakimś płotku w słońcu,

albo na jeszcze innym płotku w cieniu,

albo serwuje "na bogato" z dwoma sercami wykonanymi spontanicznie przez rękodzielniczkę, bo tak ją wzruszyła historia miłosna narzeczonej i narzeczonego, że ręce same się wyciągnęły i podwiesiły serca pod koszyczek.

Teraz intymne zdjęcie rożków tuż po malowaniu, gdy schną w ustronnym i przewiewnym miejscu.
(w klamotniku za domem).

A ta miłosna historia to taka, że kolega zakochał się z wzajemnością i żeni się z dziewczyną z Ukrainy. Śliczną, miłą, mądrą, młodszą sporo od niego (on twierdzi, że o 5 lat, ale może zapomniał postawić jedynkę przed tą piątką:))
Czekoladki i kawę, prosto z Ukrainy, dostałam od narzeczonej za obietnicę, że zrobię koszyczki.

Czekoladki od razu otworzyłam na poczęstunek, potem i tak je sama zjadłam (albo wypiłam:))

A w ogóle to oburzyłam się na narzeczonych za ten pomysł (kawa i czekoladki), bo jak mogłabym nie zrobić koszyczków na kwiaty? uplotłam je w obiecanym terminie i nie spracowałam się ani trochę, bo każdy, kto z papierową wikliną miał do czynienia wie, że prostszy wzór po prostu nie istnieje, to pierwsze litery w elementarzu wikliniarstwa.