Częściowy sukces

Miało być pięć koszyków. 
Dwa już wyplotłam i wysłałam na zdjęciu koleżance.
Odpowiedziała, że jest wzruszona jak ziemia na wiosnę (z ironią, żeby dobić leżącego...), i wyraziła teatralny zachwyt.
No to ja kułam żelazo póki gorące i zażebrałam o małą, całkiem malutką zwłokę, dobrze oczywiście umotywowaną....
Odwrotną pocztą po kilku minutach milczenia dostałam odpowiedź, że owszem zgadza się, ale pod warunkiem, że  poprawię kształt tego kosza po prawej, żeby się nie przewracał, bo tak wygląda jakby to miało w tej chwili nastąpić. (A naprawdę to powiedziała, że chyba wyplatałam po obaleniu  butelki wina!..  Tak bywa, gdy się dojdzie w koleżeństwie do takiego punktu, kiedy się łatwo przewagi nie oddaje!).
Ok, fuckt, jest krzywy!
Na tym etapie taka poprawka nie będzie trudna,  a po lakierowaniu to już nic by się nie dało zrobić.
Teraz sama widzę, że on coś skrzywiony, jakby się skłaniał, hm, czyżby w stronę nowoczesności? (no bo ja taka nowoczesna...yyy).
Na zdjęciu tę krzywiznę dobrze widać, choć naprawdę wydawało mi się, że jest prawie idealny.

W sprawie barwienia koszyków z jakiegoś powodu, dla mnie niewiadomego,  każdy się upiera żeby je barwić w jednym konkretnym kolorze. Niemożliwe, że wszyscy zauważyli w mojej kolekcji nadmiar farby bordo/ciemny róż/oberżyna i chcąc mnie wybawić z kłopotu marzą właśnie o takich koszach.
Bo nikomu  nie podpowiadam: jak będziesz rozważać kolor koszyka, to weź pod uwagę ciemny róż, bo mi się akurat wylewa z puszki.
Oni sami mówią: pomaluj na taki jak ten, w którym trzymasz lakiery.
A tylko jeden mam kosz z lakierami,  bordowy.
Zagadka. (A może podświadomie im to narzucam? e nie, moja podświadomość nie ma takiej skomplikowanej mocy).
Komplet pięciu koszy ma być właśnie w tym ukochanym kolorze, może z małą przecierką, się zobaczy. (Ale nie ja, ona).

Tak wygląda kosz do poprawki, ten z prawej, on tak sam z siebie, bo tego wina to ja nie piłam od ..., no już tak dawno, że nie pamiętam! (bo wolę kolorowe drinki, haha)

Takie wystrojone panienki w kolorowych sukienkach można spotkać na ulicy:

Panienka w różowym urodę ma wyniosłą i niedostępną (musiałam się trochę wyciągnąć do góry z telefonem)

Panienka w żółtym to taka puszysta dziewuszka, niewysoka, okrąglutka, do schrupania.
Szaleję za obiema!

Co się przydarzyło dublerowi Clooney'a

Napiszę o sprawie bardzo mnie obecnie absorbującej.
Około dziesięć lat temu (okrągło licząc) przejeżdżałam z chłopakiem przez jakąś wieś i stanęliśmy na chwilę, żeby zrobić zaopatrzenie w sklepiku (głównie chodziło o papierosy, wtedy bez fajek nie było życia) i zobaczyliśmy psa przywiązanego do drzewa.
Czasami pokazują w tv zamęczone psy, ale takiego ludzkie oko nie widziało (tylko moje dziesięć lat temu), a ten pies musiał być katowany od szczenięcia.
Nie miał wcale sierści, ciało poranione i popalone, można powiedzieć dwuwymiarowy szkielet przypominający psa.
Tylko człekopodobne monstrum mogło doprowadzić zwierzaka do takiego stanu, i prawdopodobnie przy poparciu innych ludzi, bo pies siedział na półmetrowym sznurku w samym centrum wsi.
Mój ówczesny chłopak też był mocno przerażony, a on to raczej nie miał czułego serca dla zwierząt.
Zapytałam w sklepiku o tego psa i po rozmowie z kilkoma osobami zdecydowaliśmy się go zabrać (tzn. uprowadzić lub ukraść).
Pies jest teraz w rodzinie mojej siostry.
Fizycznie wyleczony, psychicznie niestety uszkodzony.
Okazało się potem, że jest z niego dość ładny pies, bardzo podobny do Georga Clooney'a (głównie z pięknych oczu, ale też z wyrazu twarzy i ogólnej przystojności), jakby George chciał fajnego dublera, to Parys by się idealnie nadał (najchętniej dublowałby w scenach erotycznych, bo bardzo jest kochliwy, i obeszłoby się wtedy bez wybitnego talentu aktorskiego).

Dalszy ciąg historii dublera dzieje się aktualnie.
Siostra oprócz Parysa ma też kota (dwa koty, ale tylko jeden jest pośrednim sprawcą nieszczęścia).
Moja siostra przygotowując w niedzielę kolację wyjęła z lodówki salami, był to około dziesięciocentymetrowy kawałek ze sznurkiem (sznurek odgrywa rolę pierwszoplanową).
Salami zostało na stole, a siostrę jakiś zły duch wywabił z kuchni (prawdopodobnie był to jej mąż, oczywiście on jak zwykle zaprzecza).
Kot w tym czasie mając krótką przerwę w spaniu wskoczył na stół, bo musiał sprawdzić czy to już czas na kolację i co będziemy jedli.
Salami go nie zainteresowało, więc zrzucił ją na podłogę.
Parys zawsze koczuje w kuchni, więc kaskaderskim chwytem złapał kiełbasę w locie (w zręcznościowych scenach też mógłby dublować G.C.) i bez miażdżenia jej zębami połknął w całości.
Stanęła mu niestety w gardle, ale popił wodą.
Przez całą noc udawał, że śpi, ale minę to miał kota na rogu puszczy.
Rano siostra widząc już, że nieszczęsne salami nie poszło mu na zdrowie, pobiegła z psem do lekarza, a za parę godzin Parys leżał na stole operacyjnym. Bo bardziej nie poszło psu na zdrowie niż ktokolwiek, łącznie z lekarzem pomyślał.
Wyjął mu z gardła kiełbasę, co na sznurku wisiała mu w przełyku, a sznurek przeciął język od spodu.  Gdy pies próbował przełykać, to sznurek coraz bardziej przecinał język.
Trzeba było zakładać szycie na okrętkę przez dwadzieścia centymetrów języka!

W dziedzinie psychicznych ułomności Parys między innymi ma taką, że w ramach zemsty za swoje złe lata realizuje pomysł, żeby każde (każde!) jedzenie w swoim zasięgu połykać w jednej nanosekundzie.
Taka oszczędność czasu przy zwiększeniu wydajności.
Siostra do tej pory starała się nad tym panować, ale wystarczyła chwila i nieszczęście gotowe.....


Zaczęłam koszyk,  jak dokończę to będę miała temat nie angażując już Parysa w sprawy mojego bloga....



Koleżanka (z myślą o której wyplatam) powiedziała, że jej uczucia do mnie zaczynają skręcać z przyjaznego szlaku na grząskie terytorium;
a w ogóle to wie, że  dla innych mam czas pleść, tylko dla niej nie. Stara śpiewka. Z prostym tekstem. Ale działa.

Szpieg

Długo nie czekałam,  konkretnie do wczoraj, i "nadejszła wiekopomna chwiła", w której zmieniłam kolejność zdarzeń: najpierw zobaczyłam film, a potem przeczytałam historię, na podstawie której go nakręcono.
Może nie idealnie w ten sposób, ale prawie-prawie.

Film obejrzałam już dawno, a nawet odnotowałam ten fakt w Potyczkach.
Przeczytałam przed chwilą tamtą "recenzję", ale nie zachęcam nikogo, bo nie jest to recenzja w jakimkolwiek stopniu odkrywcza, a zwykły zachwyt nad filmem.
Tutaj muszę wyraźnie zaznaczyć, że nie znam się na filmach nic a nic, moje zadowolenie lub niechęć z obejrzenia filmu nie wiadomo z czego wynika, ale na pewno nie z faktycznych wartości filmu.  (Jakbym się nie wstydziła, to bym  napisała, które produkcje kompletnie na mnie wrażenia nie robią, raczej robią swoją nudą, a nawet dzieci i koty wiedzą o nich, że są to wybitne klasyki).
W książce "Wielcy szpiedzy w PRL" (autor tego cyklu Sławomir Koper robi furorę wśród moich znajomych, więc ja też po niego sięgam, bo jak rozmowa skręca w te rejony, to ja wtedy wtrącam się ze swoim zdaniem mniej więcej a'propos...)  jest rozdział o Ryszardzie Kuklińskim,  który nawet na okładce jest ujęty w niezłej focie, on, a nie inni szpiedzy z tej książki. Z tym, że R.Kukliński jest chyba najbardziej rozpoznawalnym szpiegiem  PRLu,  ewentualnie młodszy rocznik - Marian Zacharski  -  jak najbardziej szpieg z wysokiej półki.

Wariant "najpierw książka, potem film" wywoływał moje niezadowolenie, i to wiele razy, pewnie chciałam raz obejrzeć ekranizację i zacząć przewracać oczami: co tam książka! film, tylko film!
Teraz wracam do "Jacka Stronga" (nie całkiem wracam,  przeczytałam tamten post i weszłam w tamte emocje). Film bardzo, bardzo mi się podobał. I zupełnie zapomniałam o tym, że wtedy odbierałam głównego aktora - Marcina Dorocińskiego jako przewodnią magnetyczną siłę. Owszem, udał się tytułowy bohater, ale teraz biorę film jako całość, wszystkie jego postaci, jego kompozycję, no i akcję w fajnym stylu.
Osoba R.Kulińskiego to scenariusz filmowy. Tylko, że w tym scenariuszu skreślono wszystko, co złe w Kuklińskim,   jest on idealnie nieskazitelnym bohaterem - takim Wallenrodem czasów PRL, i jest to poniekąd prawda, ale..... Ale nie będę pisać notatki historycznej,  porównam wrażenia.

Wniosek wysnułam taki, że pomysł na film z Kuklińskim-Wallenrodem się sprawdził. Potem jako widzka zachęcona filmem sięgnęłam po książkę, gdzie poczytałam o swoim bohaterze,  który przecież był tylko człowiekiem,  przeplatały się w nim dobro ze złem, ale cóż, pasuje mi kryształowy jak górskie źródło Jack Strong.  Dziwne bardzo, ale blasku filmu nie zdołała stłumić przeczytana prawdziwa  historia R.Kuklińskiego, czyli...
... muszę przestać wreszcie się czepiać każdej adaptacji, którą widzę, bo to już zaczyna być nudne.

Kadr z filmu

 

No to może mały fragmencik z rozdziału o R.Kuklińskim...
(Kukliński był kobieciarzem, a w filmie to Jack Strong nawet pewnie nie zna takiego słowa! Z Barbarą J. był w długoletnim pozamałżeńskim związku, lecz na równi z żoną tak samo ją zdradzał, bo miał słabość do pań, i tak się składało, że panie miały słabość do pułkownika).

"Tuż przed ewakuacją Kukliński odwiedził jeszcze ojca Basi.
Tym razem miał do niego prywatną prośbę, a chodziło o ulubienicę całej rodziny, czyli suczkę Zulę.
Niedoszłemu teściowi powiedział, że wyjeżdża na kilka lat na placówkę do RFN i nie może pudliczki zabrać ze sobą.
(...) Przy pożegnaniu Kukliński nieoczekiwanie rozpłakał się, czym wprawił swojego rozmówcę w niemałą konsternację.
Pan Czesław nie wiedział, że pułkownik żegnał się wtedy z całym swoim dotychczasowym życiem, a symbolem tego był pies, który spędził u niego 13 lat i którego kupował będąc z ukochaną kobietą...
Zula nie zagrzała jednak miejsca u swojego nowego opiekuna. Bardzo tęskniła za właścicielami, nocami wyła, pogryzła też wykładzinę. Pan Czesław oddał więc ją do schroniska na Paluchu, gdzie po kilku dniach ulubienicę Kuklińskich uśpiono."

Zakładka do treści dramatycznych. Dramatycznie było w każdym miejscu. I wszystko takie prawdziwe, że wiele razy musiałam odrywać się od czytania i choćby wyjrzeć przez okno, popatrzeć na normalny ruch, żeby przywrócić sobie zimną krew, i znów z nimi balansować nad przepaścią, która była im, tym szpiegom,  przeznaczona.

Bilans po świętach

Nie wiem jak u Was, ale tutaj pogoda pokazała pięćdziesiąt rozmaitych twarzy:  piekące słońce, za chwilę chmury z deszczem bądź śniegiem, wiatry jakieś wściekłe lub nieruchoma bezwietrzna sielanka (tak, taka też była, tyle że słońca w tym momencie nie zauważyłam, to nie wiem czy można mówić o sielance, ale ładnie zabrzmiało).
Tulipany na tle tej niezdecydowanej aury to wczorajsza fota z okna mojej mamy, drzewa są jeszcze całkowicie nagie, ale za parę dni, jeżeli będzie tak ciepło jak obiecują prognozy, to buchnie zielenią i będziemy  kroczyć  naprzód pod rękę z prawdziwą wiosną.

Usłyszałam w radio, że gdzieś blisko nas, gdzie monitorowane są bocianie gniazda, odnotowano przybycie gospodarza i jego krzątaninę w celu naprawy kwatery na przybycie żony i na planowe powiększenie rodziny.
Bilans poświąteczny w moim zwierzyńcu wygląda średnio, bo na minusie jedna pocięta przez szkło łapa Tofikowa. No i gdzie toto się szwędało? milczy, a pytany bezczelnie odwraca głowę.
Lany Poniedziałek dopadł Bobka w zwykłą środę wczesnym rankiem i zaskutkował dziwnym zezem.
W momencie, gdy na ciekawski nos (i cały łepek) spadły zimne prysznicowe krople, oczy powędrowały zobaczyć, co z tym nosem (bo po co innego powędrowały do środka?) i tak już zostały w tej pozycji.
Nie wiem, czy tak już będzie na zawsze, właśnie śpi, nawet zawołany nie otwiera oczu (co nie jest dziwne, bo to jego normalne zagranie - podnieść łepek, a oczy mieć zamknięte).

Liczę, że w czasie nieprzerwanego 12 godzinnego snu oczy mu się naprawią.
Nas w domu nie będzie, to niech śpi i naprawia oczy, zaraz mu powiem, żeby sobie nic innego nie planował.

W rękodziele wciąż na minusie.
Tylko jakieś krawieckie poprawki mało spektakularne.
A nie, szyję sobie bluzkę (szyję, szyję, uszyć nie mogę. Będzie marszczona przy dekolcie, z szerokimi rękawami też marszczonymi, ale zebranymi w mankiet; znalazłam wzór w jakiejś zeszłorocznej Burdzie i  krzyknęłam alleluja! i nie było to wielkanocne zawołanie, lecz zachwyt nad tą bluzką. Zachwyt zachwytem, a szycie i tak w dalekim lesie).
Przypomniałam sobie o niej teraz, bo nie wiadomo skąd tu znalazła się miseczka na szpilki obok mnie. Już wiem skąd, szpilką wyciągałam paprochy z takiego urządzenia wi-fi, i miseczka została, a teraz okazało się, że jest niczym supełek na chustce przypominający, że bluzka czeka na odpakowanie i kontynuację procesu krawieckiego.

 

Tak niefortunnie się składa, że muszę się zaraz oddalić do pracy, jak pech to pech !
(dla bluzki, bo mnie po pierwszym zrywie jakoś minęła szyciowa ochota i będę musiała ją na nowo w sobie rozpalić; jakaś większa rozpałka będzie tu potrzebna ...)

Jedz, módl się i kochaj

Sprawdziłam w programie telewizyjnym, czy będzie coś fajnego, na co można by zarezerwować sobie świąteczny czas. Polsat zapowiadał "Jedz, módl się i kochaj" i wtedy przypomniałam sobie, że mam na półce wypożyczoną z biblioteki książkę, na podstawie której powstał film, a jeszcze jej nie czytałam.
Filmu zresztą też nie widziałam.
Postanowiłam szybko uwinąć się z czytaniem i skonfrontować ją z filmem, żeby mieć taką kolejność doznań.

Przepisałam kilka akapitów, taka dla Was próbka prozy.

(W części związanej z Włochami)
"Poszczególne słowa wywoływały u mnie zachwyt.
Zaczęłam mówić o swoim telefonie komórkowym mio telefonino (mój telefonik).
Dołączyłam do grona tych irytujących osób, które mówią :ciao!
Tyle, że ja byłam jeszcze bardziej irytująca, bo zawsze wyjaśniałam, skąd się to ciao wzięło.
(Jeśli musicie wiedzieć, to jest skrót używanego przez średniowiecznych Wenecjan przyjacielskiego pozdrowienia:
Sono il syo schiavo! 
Co znaczy: "Jestem twoim niewolnikiem").
Już samo wymawianie tych słów powodowało, że czułam się seksowna i uszczęśliwiona.
Moja prawniczka uważała, że nie mam się czym przejmować, powiedziała, że jakaś jej klientka (z pochodzenia Koreanka) po koszmarnym rozwodzie zmieniła urzędowo nazwisko na włoskie, po to tylko, żeby ponownie poczuć się seksowna i uszczęśliwiona."


(W części związanej z Indiami)
"Kiedy byłam małą dziewczynką, trzymaliśmy kury. Zawsze mieliśmy ich z tuzin i kiedy któraś z nich ginęła - porwana przez jastrzębia, lisa lub jakąś tajemniczą kurzą chorobę - ojciec kupował na jej miejsce inną.
Jechał do pobliskiej fermy drobiu i wracał z nową kurą w worku.
Rzecz w tym, że trzeba być ostrożnym, kiedy wprowadza się taką kurę do stada.
Nie można jej tak po prostu wrzucić do pozostałych, bo zobaczą w niej napastnika.
Trzeba wsunąć tego nowego ptaka do kurnika w środku nocy, kiedy pozostałe śpią. Posadzić go na grzędzie obok reszty i cichutko się oddalić.
Rano, kiedy kury się obudzą, nie zwrócą uwagi na przybłędę, pomyślą sobie tylko: "Musiała tu być przez cały czas, skoro nie widziałyśmy, jak się pojawiła".
Dowcip w tym, że ta nowa kura nawet nie pamięta, że jest nowa i myśli sobie tylko: "Musiałam tutaj być przez cały czas."
Dokładnie w taki sposób pojawiłam się w Indiach."


(W części związanej z Indonezją)
"- Czy naprawdę masz na imię Mario? Nie brzmi to zbyt indonezyjsko.
- Nieprawdziwe imię - odparł. - Prawdziwe to Nyoman.
Aha... powinnam była wiedzieć.
Powinnam była pamiętać, że mam 25% szansę  odgadnięcia, jak Mario naprawdę ma na imię.
Na Bali, jeśli mogę sobie pozwolić na dygresję, są tylko cztery imiona, które większość mieszkańców wyspy nadaje swoim dzieciom, nieważne, czy to chłopiec, czy dziewczynka.
Te imiona to: Wayan (wymawiane "Tajen"), Made ("Madej"), Nyoman i Ketut.
Imiona te znaczą po prostu Pierwsze, Drugie, Trzecie i Czwarte, i określają kolejność narodzin.
Jeśli ma się piąte dziecko, zaczyna się ten cykl od nowa, tak że piąte dziecko nosi imię, które znaczy mniej więcej tyle, co "Wayan do drugiej potęgi".
I tak dalej.
Jeśli się ma bliźnięta, nadaje im się imiona zgodnie z kolejnością przyjścia na świat.
Ponieważ w zasadzie są tylko cztery imiona (wyższe kasty mają inny zestaw imion), jest całkiem możliwe (bo wręcz całkiem częste), że dwoje Wyanów bierze ze sobą ślub.
I oczywiście ich pierworodne dziecko będzie nosić imię Wayan."

Potem zasiadłam do filmu.

Może by parę słów o fabule.
Liz - pięknej dziewczynie w średnim wieku życie układa się doskonale, jest zdolną pisarką i żoną kochającego ją męża. W pewnym momencie to wszystko zaczyna ją nudzić, marzy o czymś innym, tylko nie wie o czym.
Konsekwencją tych marzeń nie wiadomo o czym jest decyzja o rozwodzie z mężem, do którego nie czuje już miłości; trudno jej przychodzi namówienie męża do rozwodu, bo on ją wciąż kocha.
(Tu potwierdza się coś, co kiedyś usłyszałam, lecz w to nie uwierzyłam: że znacznie trudniej jest kochać niż być kochanym. Czyli  to się zdarza, a książka i film potwierdzają...).
Bierze sobie kochanka - aktora ze swojej sztuki.
Okazuje się, że młodszy kochanek to też żadne rozwiązanie...
Co tu robić?
Co? wyruszyć w podróż życia!
Do Włoch - po strawę dla ciała, do Indii po strawę dla duszy, do Indonezji - po miłość.

Całe szczęście, że grała Julia Roberts, jej kreacja ratowała Liz, bo poza malowniczymi zdjęciami
(Włochy, Indie, Bali, te krajobrazy, te obrzędy, naprawdę było co pokazywać), to emocjonalnie czułam niedosyt. Na pewno dlatego, że tuż przed oglądaniem przeczytałam książkę, a książka jest z gatunku tych, co wciągają z kopytami.
A film... miałam ochotę parę razy wyłączyć, szczególnie jak zaczynały się reklamy to wtedy mnie kusiło, ale jednak nie wyłączyłam.
Więc trochę się czepiam.
W filmie wygłaszali banały głęboko prawdziwe, np. "Fale zmian bez końca uderzają o brzeg",  spotkania Liz w podróży obfitowały tylko w dobrych i życzliwych ludzi, przeszła przemianę duchową, odnalazła miłość.
Proszę udać się w podróż, jeżeli ktoś akurat jest sfrustrowany i nie może się odnaleźć w życiu...

Czytając książkę bardzo lubiłam główną bohaterkę, za to w filmie postać Liz jest irytująca przez swoje niezadowolenie z życia. (Chociaż J.Roberts jako pełna wdzięku osoba i dobra aktorka robiła co mogła, ale fakty pozostają faktami - Liz to znudzona przedstawicielka średniej klasy).
W podróży dokonuje się w Liz przemiana, odnajduje równowagę i satysfakcję.


Liz lekko znudzona mężem


Liz próbuje sił w medytacji

Liz odnajduje miłość

Jak teraz czytam, co tu wysmarowałam, to wychodzi, że bardzo się poświęciłam, oglądając ten film. 
Moje wrażenia były takie: książka opiera się na prawdzie,  film to tylko piękna baśń.
No i pięknie, a nieporozumienie stąd wynikło, bo znowu wyskoczyłam ze złym pomysłem konfrontacji książki z filmem.
Książka to książka, a film to film; reżyser musiałby być czarodziejem, żeby pokazać w filmie książkowe niuanse. Po co rozkminiać, trzeba siadać, oglądać i cieszyć się szczęśliwym happy endem.

Wesołego Alleluja!

Śnieg zniknął!
Wiatr pognał gdzieś daleko jak głupi wariat!
Słońce przesyła nam coraz dłuższe pocałunki!
Chwała na wysokościach!

Moje jajeczka jeszcze golutkie czekają  w kolejce do pracowni "Modny strój", bo nie mogą się zdecydować w co się ubrać na święta.
Ja usilnie proponuję łowicką zapaskę, ale co ja tam mogę jak się takie uprą. A wiadomo że jajko jest zawsze mądrzejsze, nieważne czy od kury, czy nie od kury. 
(Obok nich były całkiem przypadkowo otwarte strony ekstrawaganckich ubrań dla nastolatków, napatrzyły się i ugotowały kompletnie na twardo.... A jakby tak z przyzwoitości raz zapytać kurę, jak chciałaby na galowo ubrać swoje jajka, niech jako matka się wypowie...  ja mogę się nie wtrącać tym razem).

Wiadomo, że kura nie zaproponuje swoim dzieciom wyzywających kreacji, bo jak miałaby potem kokoszkom-kumoszkom w oczy patrzeć?

 

Życzę wszystkim, żebyśmy doznali cudu wielkanocnego stołu. Najlepiej jakiegoś godnego beatyfikacji, ale mile widziane będzie też żeby zdrowo, szczęśliwie, spokojnie i smacznie spędzić oba świąteczne dni.

 

                                                 Wesołego Alleluja!

Mój pierwszy kwietnia

Królik żonglował pisankami w sieci, więc poprosiłam go występ indywidualny dla nas!

Chętnie napisałabym o jakimś żarcie albo kawale, jaki wymyśliłam na prima aprilis, ale na tę okazję nic udanego nie zrobiłam. Tylko przy wymyślaniu było śmieszne, i to do tego stopnia, że nie nadawało się do realizacji ze względu na wysoki stopień śmieszności,  tak mnie śmieszyły te moje kawały, że rechotałam niczym żaba i to na długo przed realizacją, której w końcu i tak nie było.
Ale czasem zupełnie przypadkowo wyjdzie coś takiego jak żart, a ponieważ nie wiem, jaki będzie efekt, więc kamienna twarz.
Daję przykład takiego niezamierzonego.
Dostaliśmy zaproszenie od znajomego małżeństwa na podwójne imieniny, jej i jego.  Zastanawialiśmy się długo nad prezentem,  a ja wymyśliłam, że najlepiej będzie zlecić misję przeprowadzenia wywiadu w tej sprawie przez bliską im osobę, a wynik tego wywiadu to będzie nasz prezent.
Zadzwoniłam umówionego dnia i na hasło: prezent, dostałam odzew: bateria prysznicowa.
Nie będę ukrywać, że trochę szerzej otworzyłam gały, no ale.
Wiedziałam, że remontowali łazienkę, teraz wyszło na  jaw, że nie wyremontowali jej  do końca, prysznic czeka na swoją szansę. Prezent ma służyć obojgu, a taka bateria to jak najbardziej obojgu,  a i osobno też może im służyć. Trochę nawet było mi miło, bo uświadomiłam sobie, że wierzą w mój dobry gust (ale weź i utraf z tym gustem, żeby było pod ich gust).
Od razu po pracy udaliśmy się po prezent i w Selgrosie kupiliśmy wypasioną baterię prysznicową w promocyjnej cenie.
Zadowoleni i ucieszeni pojechaliśmy na imieniny dzierżąc przed sobą pięknie opakowaną baterię.
Solenizanci zadowoleni złapali pięknie opakowaną baterię i ucieszeni (zupełnie tak jak my), że taka udana bateria, tylko o co chodzi, bo na pewno o coś z nią chodzi, tylko co?

Wtedy ja zapoczątkowałam dyskretną, ale dramatyczną wymianę sms-ów:
"Dlaczego powiedziałaś, żebym kupiła baterię prysznicową?"
"Jaką baterię prysznicową, miałaś kupić patelnię grillową!".

I to koniec żartu prima aprilisowego, który nie był ani żartem, ani prima aprilisowym, tylko komedią omyłek, do tego średnio śmieszną. Ale niektórzy się śmiali.
Jak się tak zastanowić, to tego typu historie są  refrenem mojego życia....

Od strony prozaicznej (łazienkowej) do strony romantycznej (alkowy)
Żeby podkręcić nastrój  primaaprilisowy, to raz w roku 1 kwietnia można  zrobić mężowi taki kawał:


Wesołego Pryma Aprylisu:))