Witaj majowa jutrzenko

Perfekcyjnie zaplanowany długi weekend rozsypał nam się w drobny mak, a zawiniło bujne życie zawodowe,  które ingerowało w życie osobiste, i między innymi dlatego krótki wyjazd pomachał nam smutno na "do widzenia".
A to "widzenie" może nastąpi za około miesiąc, kiedy to znowu będziemy mieli trzy wolne dni w jednym kawałku i w tym samym czasie.
Jednak miałam dużo innych atrakcji różnego kalibru, wcale temu nie zaprzeczam.
Spontaniczna i niezamierzona wizyta u znajomych była wybitną atrakcją, bo zobaczyłam na własne oczy jak koszyczek ode mnie zadomowił się u nich, stoi przed lustrem i podziwia w nim swoje odbicie! No i komponuje się z otoczeniem pełniąc praktyczną rolę. Jest bowiem pojemnikiem na drobne monety, które pan domu wysypuje z kieszeni do koszyczka. Dawniej drobne nie miały tam swojego miejsca i takie rozsypane byle gdzie czekały na czyjąś pracowitą dłoń, która sprzątnie je do swojej portmonetki.
(Napisałam, że spontaniczna i niezamierzona wizyta, żebyście nie myśleli, że ustawili koszyczek na moje powitanie,  by się przecież nie wygłupiali...)
Koszyczek to stare dzieje. Jako upominek był ozdobiony serduszkiem, tak jak to zobaczyłam u Oli K, i w takiej postaci z serduszkiem sobie stoi i ładnie wygląda.
Hm,  nie jestem zbyt wysokiego mniemania o swoich plecionkach, i ten koszyk na poczesnym miejscu bardzo mile mnie zaskoczył.

 

Najpierw byliśmy wczoraj wieczorem niedługo na takim pikniku z tańcami, a potem pojechaliśmy na chwilę właśnie do tych znajomych od koszyczka spotkanych na pikniku.
Gdy zobaczyłam koszyczek, to serce mi zmiękło i dałabym sobie krwi utoczyć, jakby ktoś zechciał, ale nikt nie żądał krwi, tylko zupełnie prozaicznej pomocy, i to nie ode mnie.
Po raz kolejny przy okazji tego koszyczka uświadomiłam sobie jaka jestem łasa na pochwały, bezpośrednie, pośrednie, wszystko jedno, byle były, haha.

 

A to moje zdjęcie na kanapie, gdy jako idealna pani domu leżę rozplanowując strategicznie trzydniową majówkę.....

 

 

 

 

Plany nie zostały zrealizowane, ale poza planem opychałam się bez umiaru słodyczami i innymi tuczącymi delikatesami. To w ramach rekompensaty za straty wyjazdowe.
Pojawiły się też korzyści oszczędnościowe z tej zmiany:  pieniądze na paliwie, którego nie kupiłam, i pół dnia, który wykorzystałam na oczyszczającą kłótnię, taką majową burzę na domową skalę, po której powietrze jest przejrzyste i  pachnące.
Podsumowując to jednak majówka była udana.
Wiwat maj, piękny maj!

Wielbiciel

Zdarza się tak czasami, że podgryzam jakąś książkę, bez wielkiego smaku zresztą, ale łykam ją śpiesznie i do końca.
Jest tak, bo prosta historia i szybka akcja są dobrym sposobem na oderwanie myśli od wszystkiego, więc nie zawsze trzeba szukać arcydzieł, a wręcz przeciwnie.
To jest książka do takiego czytania: "Martwe oczy".

Młoda aktorka ma wielbiciela, takiego tajemniczego, co to róże pod drzwi podrzuci i list wielbiący napisze.
Chris rozpoczyna właśnie pracę przy filmie, który ma jej zapewnić stałą pozycję na firmamencie hollywood-skich gwiazd i akurat wtedy spada z rusztowania swojego nowego domu w Malibu.
Traci przytomność, a potem okazuje się, że straciła wzrok.
Wielbiciel, którego teraz nazwę stalkerem, nie zapomniał o niej w tych trudnych chwilach.
A nawet z okazji sprzyjających warunków rozszerza swoją działalność.
Włamuje się do jej domu, zostawiając takie dowody bytności: a to głowę psa,  a to nieprzyjemne napisy na lustrze, a to jakąś nieżywą kobietę bez głowy (a, bo miłe niespodzianki już się skończyły).
To taki skrót.
Możecie już wypuścić powietrze z płuc,  ta mrożąca krew historia skończy się szczęśliwie, bo pewien policjant bardzo się zaangażuje w pomoc w ujęciu zbrodniarza.

Piszę o tej książce dla krótkiego fragmentu, który zaraz poznacie i wiadomości w nim zawarte mogą być pomocne w bezpośrednim zagrożeniu przy napaści.
Mam nadzieję, że teoretycznej napaści, ale tradycyjnie dmuchajmy na zimne.

"- To możliwe, ale pod warunkiem, że się tego nie spodziewa. Odniosłabyś pewniejszy skutek, kopiąc go w goleń, a jeszcze lepiej w kolano.
- Dlaczego tam, a nie w krocze?
- Chodzi o to, aby już w pierwszym uderzeniu zadać możliwie jak największy ból, który uczyni go niezdolnym do dalszej walki.
W samych jądrach nie ma niczego takiego, co mogłoby go wyłączyć, poza samym bólem, kiedy go dostatecznie silnie trafisz.
Jeśli nosisz solidne buty, to kopiąc go w goleń możesz zadać mu ból, który go unieszkodliwi i wyłączy z dalszej walki, albo przynajmniej wybije go z konceptu.
Ale jeśli kopniesz w kolano, wyeliminujesz go z całą pewnością, nawet jeśli będziesz na bosaka lub nosisz tylko lekkie buciki.
Kolano ma bardzo złożoną i podatną na uszkodzenie konstrukcję.
- To bardzo interesujące, co mówisz.
- Nie zalecałbym ci tego w bójce ulicznej, choćby dlatego, że nie obeszłoby się bez rozprawy sądowej i poważnych kosztów leczenia.
Jeśli jednak ktoś zaatakuje cię bronią lub jakimś innym śmiercionośnym narzędziem, kolano stanowi świetny wybór."

Dziewczyny! musimy pamiętać, gdzie napastnik ma swoją piętę - w kolanie.
A jeśli my będziemy napastnikiem, to ochrona własnego kolana ma być priorytetem.
Koniec pogadanki.
(Zmieniłam tytuł z "Martwe oczy" na "Wielbiciel", bo chodzi o to, żeby usadzić wielbiciela, a oczy nie mają z tym usadzaniem nic wspólnego. 
Dobry tytuł też byłby Kolano, ale Wielbiciel ma lepszy podtekst,... męsko-damski).

Kieszenie

Jeszcze nie wybiło południe, a ja już musiałam ratować resztki swojego dobrego humoru. 
Zaczęło się niewinnie,  zdmuchnęłam kurz z kartonów z zapakowanymi na zimę ubraniami i przystąpiłam do  kompletowania letnich ubrań.
Nie wiem, w czym ja chodziłam w zeszłym roku? może składałam jakieś śluby skromności, o których nie pamiętam.
Do prawie każdej sztuki moich ubrań można się przyczepić, prawie same szmaty-szkarady, i raptem tylko dwie ładne bluzki na okrasę.
Dżinsy, w których całe ubiegłe lato odpękałam i sobie je chwaliłam, teraz pokazały coś dla mnie niemiłego. Konkretnie, że mam płaski tyłek! (Oszczędzę Wam opisu innych mankamentów, bo post dotyczy tylko tylnych kieszeni).
W ramach szybkiej reakcji na problem postanowiłam przekształcić  tylne kieszenie (nie tyłek)  w efekt wypukłości.
Co zrobiłam? na jedne kieszenie naszyłam drugie, i to takie z klapką.
Tym właśnie pomysłem uratowałam resztki dobrego humoru, który prawie mi zdechł po konfrontacji z zeszłoroczną letnią szafą.
Ale potrzebowałam jeszcze znaleźć jakieś inne dżinsy, z których dałoby się odzyskać kieszenie.
Tadamm...

te kieszenie pochodzą ze starych dżinsów Adasia, (kiedyś u nas je zostawił, nie były poszukiwane, a teraz to już za późno, bo dawno z nich wyrósł) są na szczęście małe, bo poszerzenia tyłka to akurat nie potrzebuję.

 

Po wykonaniu tej pracy dowiedziałam się od bliskiej osoby, że powinnam zastanowić się nad poświęceniem pewnej ilości swojego czasu na swój rozwój umysłowy. 
(Rychło Marychno)
Osoba uzasadniła, że jednym ludziom mądrość jest dana przy urodzeniu, a do innych trafia przez kontemplację, ja jestem w grupie tych innych.
Przyzwyczaiłam się do słuchania i ignorowania tego rodzaju rad, więc nie spodziewajcie się tutaj  wkrótce wybuchów gejzerów mądrości, chociaż byłoby to pewnie z pożytkiem dla Potyczek.

Nawiasem mówiąc inne ubrania to w dalszym ciągu temat drażliwy i dramatyczny, ale póki co projekt "dżinsy" zakończył się sukcesem, i jeszcze je ponoszę z zadowoleniem.

A, i w dalszym ciągu nie podjęłam aktywności na niwie rękodzieła, tylko mam te kieszenie, co to je męczyłam od kilku dni.

 

Według mnie skrzynka piwa jest dobra w każdym wieku i dla każdego.
Jakieś protesty?

Trudne sprawy

Wczoraj widziałam taką scenkę rodzajową:
Dzieweczka jak landryneczka (taka słodka, że tylko do schrupania) wybiega w podskokach z domu, biegnie do leżaka, który na trawniczku w półcieniu czeka rozłożony i lokuje na nim swe dziewczęce wdzięki.
I nagle jak spod ziemi zjawiają się kawalerowie (niewykluczone, że niektórzy żyją w konkubinatach, ale jak to mężczyźni, zawsze gotowi). A wszyscy piękni, dorodni, a jeden to nawet  egzotyczny Tajlandczyk ze smutkiem tropików w oczach...
Po chwili milczącego skrępowania, jeden odważny chłopak podchodzi kilka kroków do dzieweczki, chce chyba zacząć nawijkę, ale nie zdążył zacząć, bo jak z procy wystrzelił z domu ojciec dzieweczki, jednym skokiem wylądował na trawniczku, sprał chłopaka po pysku, dzieweczka dała dyla, chłopcy się rozpierzchli.
Bo nikt nie spodziewał się, że panienka ma ojca wariata.
Panienka raczej to wie, ale wciąż ma nadzieję, że mu przejdzie wariactwo.
A ja potwierdzam, że Tofik to naprawdę wariat!
Mała Mi ma szalone powodzenie, chłopcy zlatują się do niej z całej dzielnicy, (syjama to pierwszy raz na oczy widziałam, może nie prosto z Tajlandii, ale w sąsiedztwie nas to chyba on nie mieszka).
Nawet nie podejrzewałam, że tylu w okolicy dorodnych  panów-kotów mamy.
Ale cóż, Tofik ma swoją specjalną misję: zachowanie dziewictwa córki do końca życia (życia tego, kto pierwszy się zawinie, córka albo ojciec).
No i nie wiem, czy uda się zrealizować plan, żeby Mi miała jeden jedyny raz śliczne (takie jak ona) kocięta, zanim zostaną jej odebrane macierzyńskie możliwości.
Może powinnam zaplanować jakąś strategię... bo ruja skończy się na niczym, przez pomylonego ojca stróżującego przy córce.
Trudna sprawa.



Malutki skrót:
Stado owiec znajduje swego pasterza George'a z wbitym szpadlem w brzuch, tak,  George nie żyje.
Owieczki, dla których do tej pory najważniejsze było jedzenie i własne towarzystwo, teraz czują się w obowiązku znaleźć mordercę pasterza najlepszego z możliwych, który był ich własnym pasterzem.
Bo na przykład  czytał im książki: takie miłe o rudowłosych Pamelach, albo takie straszne o chorobach owiec, a do tego obiecał swoim owieczkom podróż do Europy.
No to teraz możecie sobie wyobrazić opowieść kryminalną prowadzoną z punktu widzenia owiec, z ich owieczkową logiką, zupełnie odmienną od ludzkiej, i popatrzeć sobie na nasz świat widziany oczami owiec.
Owce prowadzą śledztwo, zmagają się z błędnymi przesłankami, mylnymi tropami, ale rozwiązują zagadkę! i to w tym samym czasie co policja.
Książka ma podtytuł, że to kryminał filozoficzny, chyba dlatego, że dzięki owcom dowiadujemy się różnych rzeczy o sobie, np.: "Problemem nie są nogi, oczy czy usta. Problemy są zawsze w głowie".

Jeżeli lubicie książkową lekką i szybką rozrywkę, ale i trudną sprawę do rozwikłania, to "Sprawiedliwość owiec" Leonie Swann - będzie akurat.

 

"Sir Ritchfield postanowił policzyć owce.
Był to żmudny proces.
Ritchfield umiał liczyć tylko do  dziesięciu i to nie zawsze, musiały więc stać w małych grupkach.
Dochodziło wtedy do sprzeczek, bo niektóre twierdziły, że ich nie policzył, podczas gdy on twierdził, że policzył.
Każda bała się, że ją przeoczy, ponieważ owca niepoliczona mogłaby zniknąć.
Niektóre przenikały ukradkiem do sąsiedniej grupy, żeby policzył je dwa razy.
Sir Ritchfield beczał i parskał, wreszcie doszedł do wniosku, że na pasionku jest ich w sumie trzydzieścioro czworo".

Oto Mi-Landryneczka zasnęła, bo wszystko jest ważne, łącznie z miłością, ale najważniejsze to się uczciwie wyspać.

Dzisiaj postanowiłam Was zamęczyć trudnymi sprawami rozmaitego rodzaju.

No to zostawiam Was z trudnymi sprawami, a sama idę sprawdzić, czy nie ma mnie w kąciku szyciowym.
(W piątek zaczęłam zmieniać kształt kieszeni w dżinsach z płaskich na odstające z klapką, przydałoby się zakończyć już triumfalnie to ambitne krawiectwo, ale trudna sprawa...).

Moja główka

Lubię kwiaty, ale mam wobec nich taką własną metodę prowadzenia: robię różne rzeczy, żeby wiedziały, kto jest tu panem  (najpierw serdecznie podlewam w namiarze, a potem przesuszam z  wychowawczym, ale wrednym uśmiechem).
Jak każdemu najgorszemu tyranowi,  tak i mnie drgnie czasem serce,  w ramach rekompensaty cały dzień mogę poświęcić na ogrodnictwo, i w sumie jest on przeważnie  ładny i kolorowy.
Ale jak ktoś chce znaleźć dziurę w całym, to zawsze znajdzie.
Mamy takiego kolegę, który zawsze znajdzie.
Sam projektuje ogrody, fizyczna praca w ziemi to dla niego życiowy eliksir,  a na mój ogród ciągle wygłasza opinie, że źle siamto, źle owamto, i wszystko źle.
A bardzo dba o to, żebym dobrze wiedziała, co myśli na temat mojego fatalnego obchodzenia się z roślinami, ogrodowy kurator i neofaszysta!
Właśnie u niego zobaczyłam wczoraj takie coś, co on kupił na starociach. Widziałam gdzieś wersję podobną, ale lew miał na nos zawieszoną  półokrągłą kołatkę, którą się pukało w drzwi. Kolega zobaczył zachwyt na moim obliczu i nawet zgodził się sprezentować mi lewka (trochę wyżebrałam), pod warunkiem, że powieszę na murze, bo niestety nie mam drzwi do ogrodu, i mam przed wkroczeniem tam modlić się w intencji roślin, bo bez łaski niebieskiej biedne one są u mnie.
(E tam! w innych okolicznościach byłby to dobry powód, żebym mu pokazała  wzniesiony w górę środkowy palec, ale bardzo by mi się chciało mieć w ogrodzie taką lwią główkę, więc zrobiłam durną minę i tylko mu przymilnie przytaknęłam, że tak, każdorazowo będę prosić, Jawohl!).
No to dostałam, nie dość że fajnie wygląda, to stwarza nadzieję, że mojemu ogrodowi już teraz żaden żywioł nie zagrozi.
A jak coś tam się nie uda, to będzie na kolegę, że lwia główka nie upilnowała.

Nie odbiegając od ogrodowego tematu,  to zahaczyłam też wczoraj o placyk, gdzie sprzedają wiosenne kwiatki rabatowe

Specjalnie miałam ze sobą kosz, w który chcę wstawić kilka kwietnych doniczek i ustawić dla ozdoby w domu albo przed domem. To się dopiero okaże, bo tak daleko nie dotarłam z tymi planami kompozycyjnymi.

Wśród  kwiatków zobaczyłam żabki ceramiczne, błyszczące jakby dopiero wyskoczyły z wody.
Co do walorów wizualnych to dziesięć na dziesięć, i najważniejsze, że bocianów się nie boją,  zresztą  kotów i psów też nie! A oczko wodne błaga o dwie żabki, chyba się ugnę...

Spotykają się dwie żaby. Jedna zdyszana mówi do drugiej:
- Słuchaj, słuchaj, tam w szuwarach gwałcą!
- Skąd wiesz?
- Jak to skąd? Wczoraj byłam, dzisiaj byłam i jeszcze jutro pójdę...

Wiosenne oszołomienie

A nawet kilka oszołomień, bo było ich kilka naraz.
Pierwsze oszołomienie zaczyna się tak, że dwie koleżanki idą po pracy na coś małego na ząb do kawiarenki, zdejmują swoje wiosenne kurtki, wieszają je na wieszaku, przystępują do konsumpcji oraz podziwiania przyrody wiosennej.
(Przyroda przyrodą, ...a gadają o takim przedstawicielu handlowym, co jedna ma na niego chrapkę, a druga ją ostrzega przed tym twardym kąskiem).
Podwójnie zadowolone, bo się najadły i rozgryzły tajemnicę przyrody, wdziewają kurtki, idą na przystanek, każda wsiada do swojego autobusu  z zamiarem udania się do swoich miejsc zamieszkania.
Koleżanka A niech sobie jedzie rozniecać płomień ogniska domowego, a my podążajmy tropem koleżanki B.
B jedzie kilka minut, aż tu nagle znikąd (bo to zawsze jest nagle i znikąd) pojawiają się kontrolerzy biletów zwani przymilnie Kanarami, prosząc podróżujących o okazanie bilecików do kontroli.
B sięga pewnie do kieszeni swojej wiosennej kurteczki i co się okazuje?
Kieszeń, w której powinien być bilet miesięczny, jest pusta.
Nie całkiem pusta, bo było w niej pół kilo krówek, ale biletu nie było.
Okazało się, że koleżanki zamieniły się kurtkami w kawiarence, żadna tego nie zauważyła, bo kurtki były identyczne (w ubiegłym roku wspólnie kupione w sieciówce), a tej wiosny dopiero co miały inaugurację.
(Koleżanka A wyparła się potem tych krówek, powiedziała, że nigdy w życiu! a nawet jeśli w ogóle, to może jedna, góra dwie, a tamta  że pół kilo!)
Czy to nie oszołomienie?
Tylko nie jestem pewna, czy na tle wiosny (bo kurtki wiosenne), czy na tle romansowym (bo ten przedstawiciel), czy ogólne oszołomienie z krówkowym otumanieniem.
Pewnie wszystkie trzy tła maczały swoje palce w tym oszołomieniu.
(Ja jestem koleżanką C, która zadzwoniła do MPK i się dowiadywała, jak teraz załatwić z tym biletem miesięcznym, który przecież był, ale akurat pojechał sobie w przeciwny kierunek miasta).

Następne oszołomienie spotkało nas dzisiaj, gdy zobaczyliśmy Tofika, który wygląda jak najgorszy lump, a on na taki wygląd zapracował staczając bitwę o zachowanie cnoty swojej córki Małej Mi.
Jak każdy ojciec, tak i on uważa, że  córka jest jeszcze za młoda na dorosłe życie i jak najdłużej  powinna  trwać w niewinności.
A tu już rozkwita miłość prawie na jego oczach.
Jeden zakochany kocurek rozpoczął zaloty, a to nie spodobało się teściowi i zaatakował chłopaka, ten się bronił zajadle, jak można się domyślić.
W rezultacie śliwka i podbite oko Tofika.
Nie wiadomo na ile poturbowany został tamten odważny chłopak!

To drugie moje oszołomienie nastąpiło na tle kociego życia rodzinnego, dla którego Capuleti i Montecchi są wzorem do naśladowania (żeby tylko Mi i jej Romeo za bardzo nie naśladowali tamtych z Werony. 
Tofik to chyba nie wie, do czego może doprowadzić swoim głupim zachowaniem, bo ostatnio wcale nie puszczają w tv "Romeo i Julii". A nawet jakby puszczali to telewizor jest wyłączony).

Tofik sobie siedzi i myśli, czy po to wychował córkę, żyły sobie wypruwajac, żeby teraz ją oddać jakiemuś wypierdkowi? po jego trupie! (jego albo wypierdka)

Trzecie całkowite oszołomienie ogarnęło mnie, że przeoczyłam moment, kiedy mlecze zaczynają zażółcać trawniki. Zwlekałabym jeszcze chwilę i zobaczyłabym już tylko dmuchawce....

Dorodne mleczyska, soczysta zieleń i pełne słońce -  spełnienie zimowych marzeń o wiośnie mocno oszołomionej. Wczoraj minął równy miesiąc od jej urodzin!

Jaś to wariat, a Zosia mało inteligentna

"Szczęście z datą wczorajszą".
Tytuł robi wrażenie. I to wrażenie autor pięknie urzeczywistnia prowadząc nas do takiej krainy, gdzie można wejść tylko wspomnieniem.

Fragment, gdy autor jest małym chłopcem - synem i bratem

"Inna rzecz jeszcze była nam przez oboje rodziców jak najsurowiej zakazana.
A mianowicie mieliśmy protestować przeciw ewentualnemu podnoszeniu nas  za głowę.
Gdyby ktoś chciał nas podnieść za głowę, mieliśmy podnieść wrzask.
Jako uzasadnienie takiej postawy obronnej, matka nam opowiedziała:
Do pewnych państwa, którzy mieli dwóch synków, przyjechał ich znajomy z miłą wizytą.
W pewnej chwili podniósł jednego z nich za głowę  i chłopiec zmarł.
Nadbiegającym przerażonym rodzicom wyjaśnił znajomy:
- Ależ ja mu nic nie zrobiłem.
W tym miejscu dla ilustracji swojej niewinności podniósł za głowę drugiego synka.
I ten zmarł również.
Matka drżała przed taką ewentualnością miłej wizyty. I przed możliwością straty nas obu.
Nie wszyscy znajomi grzeszyli nadmiarem doświadczenia z dziećmi i mógł któryś z nich wpaść na pomysł takiego podnoszenia.
Matka zaraziła nas tą swoją obawą.
Oglądaliśmy nowych znajomych nieufnie jako potencjalnych morderców."


Fragment, gdy autor jest młodym małżonkiem - mężem Zosi i ojcem Ani

"Pewnego razu w Zakopanem, gdy bawiliśmy w czasie wakacji wraz z Anią u moich rodziców, Ania podsłuchiwała rozmowę naszych rodziców, a swoich dziadków.
I z całą szczerością nam ją powtórzyła.
Oto rodzice wymieniali między sobą następujące spostrzeżenia:
- Jaś to wariat, a Zosia mało inteligentna.
Przy różnych niepowodzeniach życiowych, gdy chcemy z pogodą znieść szykany losu, powtarzamy to sobie w kółko: "Jaś to wariat, a Zosia mało inteligentna."
Pociesza nas to, bo tłumaczy dosadnie źródła naszych niepowodzeń."

O poważnym na wesoło:

"Pani Słoniowa
Dostojna Wdowa,
Chociaż nie chodzi w krepie,
Choć to podobno i lepiej.

- Nie znoszę tej bandy płaczek,
Co pląsa po świecie i skacze,
A w oczy ludzi kole -
Dawno wygasłym bolem.

Pani Słoniowa nie chodzi w welonie.
Ani za mężem łamała dłonie,
A jednak czasem po trąbie
Tęsknota za mężem ją rąbnie."

Książka o czasach i ludziach, o świecie sprzed stu lat, a wydaje mi się wszystko takie aktualnie, bo uczucia w sercach zawsze są jednakowe.
Wczorajsza data była dla mnie szczęśliwa!
(Dla niektórych była mniej szczęśliwa, na przykład dla tej rodziny, której znajomy podnosił po kolei synów za głowę!...)