Stołek czy koń trojański

Kupiłam sobie stołek w sklepie ze starociami celem przerobienia i ustawienia w swoim kąciku (bo jak inaczej nazwać takie małe miejsce, którego nikt nie chciał, bo na wszystko było za małe, tylko ja dobra dusza wyraziłam zgodę. Ocknęłam się, ale było już za późno!!!!).
Stołek rewelacyjny, tylko obszycie siedziska zniszczone. Kubuś sprawdza, co to za mebel pojawił się w pobliżu. Chyba dziwnie pachnie...

Nie tylko dziwnie pachnie, ale jeszcze coś z nim jest nie tak. Może kształt, ta kurza nóżka trochę dziwna...Kubuś zawołał Matysa i Szczurka, żeby wspólnie rozwikłali zagadkę tego stołka.

Może to koń (pies?kot?) trojański, a nie żaden stołek. Lepiej dobrze sprawdzić przed wprowadzeniem go do domu. Matys jako główny specjalista, bo ma duży organ węchowo-lemieszowy, poproszony został o opinię, może będzie z niego wreszcie jakiś pożytek, i z organu, i z Matysa. Matys potwierdził, że dziwnie pachnie.

Zaprzeczam tym plotkom, stołek jest w porządku, poza zniszczoną tapicerką na siedzisku nic w nim nie ma dziwnego. Nie wierzcie zwierzętom, to one najwyżej dziwnie pachną, niech sobie siebie powąchają, mądrale, a nie mój stołek. No ale...

Zerwałam z krzesła tapicerkę, potem jeszcze jedną. Ktoś kiedyś nie zadał sobie trudu, żeby pozbyć się starego obicia i nabił  nowe na stare. Ale ja tak nie mogę zrobić  jako... znana perfekcjonistka :)))  mój stołeczek musi być jak nowy (stary, ale "nowy"). Musiałam więc zerwać dwa obicia i wyszorować go, żeby  psy nie miały się w co wwąchiwać.

Wyciągnęłam swoje uwolnione materiały i znalazłam taki, co będzie mi pasował, ma miły i nie agresywny wzorek. Zręcznie go nałożyłam, obiłam, przyszyłam i gotowe..., a tamto krzesło  pożegnało mój warsztacik. Było za duże, za szerokie i w ogóle za...

Takie zamieszanie w tym warsztaciku? Jakiś nowy element wystroju? Bobek postanowił nie spuszczać oczu z warsztaciku, bo tyle tu wszystkiego, że łatwo przeoczyć jakieś ciekawe wydarzenie. A w ogóle to chyba ma być tajemnica przed kotem, ale kot się cichutko ulokuje w jakimś miejscu i będzie obserwować sytuację jako stały element wystroju.

Kot nie dosłyszał, co się stało z tamtym krzesłem, całkiem go nie będzie?

Bobek  dobrze kombinuje w swojej małej główce, na szerokim krześle lubił się wygodnie ułożyć, a ten stołek? wygląda podejrzanie (wszystkie zwierzęta zgodnie to stwierdziły) i jeszcze się kręci dookoła własnej osi. Może  kota zemdlić, gdy kot na nim usiądzie. I znowu się zaczną nieprzyjemne uwagi : Czego ten kot się znowu nażarł, że zarzygał cały dom? I jak tu postanowić, że koniec z rzyganiem, gdy ten stołek aż się prosi, żeby się na nim pokręcić?

Ciąg dalszy...

Jeżeli kogoś nie przekonałam, aby sięgnął po książkę ''Laska nebeska'' to postanowiłam naprawić ten błąd i oto następny fragment książki Mariusza Szczygła :
(Ten fragment ma  związek z czymś, o czym później powiem)

"Muszę przyznać, że poza Hrabalem na mój lęk przed śmiercią i brak sensu skutecznym chwilowym znieczuleniem są też koty. Kiedy widzę kota, dziecinnieję natychmiast bez względu na okoliczności. Ale jak się jest dzieckiem, to ma się daleko do śmierci. I w tym zbliżam się do pana Hrabala, bo bez kotów też nie czuł się dobrze.
Jest w "Swiecie przebiśniegu" rozdział "Koty i ludzie", którego dwie bohaterki Lucynka i Paulinka lubiły sypiać w gospodzie pod piecem, gdzie wzdychały, przeciągały się, "a cała gospoda była dla nich jakby matką, przebierały łapkami, depcząc w powietrzu, z którego ssały słodkie nieistniejące mleko w postaci papierosowego dymu."
Prawie do samej śmieci Hrabal jeździł ze swojego bloku w Pradze do Kerska, żeby nakarmić koty i pisać. Przy nich przeżywał coś, co nazwał "szokującym syndronimem kochanków", i jak twierdzi jego biograf Tomas Maral, koty był przez wiele lat  po śmierci jego żony jedynym powodem jego życia. Potrafił uchlewać się i sikać w kącie na korytarzu swojego bloku w Pradze, ale podkreślał, że  musi rano być w dobrym stanie, aby wsiąść do autobusu i zawieżć kotom jedzenie, a potem rozdzielić je jak dzieciom.
Żeby obejrzeć w Kersku sławne koty Hrabala, a właściwie ich wnuki, kilka lat temu zorganizowano tam nawet wycieczkę z Polski za 1.200 zł od osoby. 
Viola Fischerova (być może największa czeska poetka XX wieku) zmarła przed rokiem. No i z grupy "o tym możesz napisać po mojej śmierci" mam zdanie, które nie pasowało mi do niczego, a nagle dziś z okazji tego felietonu, bardzo nadaje się do zacytowania:

- Bo wiesz, ja miałam romans z Hrabalem, ale ten seks z nim to była męczarnia, ponieważ jak on kładł się na mnie, to na niego wchodziło zaraz stado kotów i musiałam ich wszystkich wytrzymać na sobie. "

Dobre??? Bo mnie się podoba.


A teraz ten związek.




Ola K. napisała, że jej sąsiadka dokarmia  koty pod oknem Oli.  Szkoda tylko, że one  (te koty) zamiast  w podzięce sąsiadce, to pod oknem sypialni Oli urządzają koncerty, tzn. kocie wesela. Domyślam się, że tylko niewieścia delikatność nie pozwala Oli  soczyście w niecenzuralnych słowach przeklnąć kocie plemię. A i sąsiadce by się należało. Jak przeczytałam ten fragment o Hrabalu i kotach, to pomyślałam, że może sąsiadka Oli jest naszym swojskim Hrabalem,  na przykład trzeźwieje dla kotów i tylko koty trzymają ją przy życiu... Wszystko pięknie, tylko dlaczego Ola musi ponosić konsekwencje słabej komunikacji sąsiadki z kotami.
Bo jakby komunikacja była dobra, to kocia muzyka trafiałaby prosto w okno rozmarzonej sąsiadki, a nie Oli.
Ola, trzymaj się, cała nadzieja, że do następnego marcowania "wśród deseni coś się zmieni" :) Na przykład sąsiadka już zbierze dokumentację i przysiądzie (na wzór Hrabala) do przelewania na papier swojego życia <<z kotami pod cudzymi oknami>>. Czego jej, a głównie Tobie życzę.... a życzę Ci świętego spokoju :))


I jeszcze zobaczcie, co dziś kupiłam w sklepie ze starociami.
Wydałam całe cztery złote..:-)

Jakiś czas temu zbiło mi się to coś szklanego w tym świeczniku. Nawet nie wiedziałam, że można to dokupić. Zapłaciłam okrągłą złotóweczkę.

 Bardzo lubię takie podstawki pod świece....te wymagają nieco odnowienia.

 

A teraz już zmykam do pracy....

Moje ciemne strony

Całkiem niedawno (hmmm... ależ ten czas leci)  zaczęłam wyplatać coś, co miało być torebką. Taką  torebką, którą chciałam nosić do pracy i w pracy. Taką niedużą, żeby pomieściła klucze, kalkulator, notes, lusterko, nożyk, długopis i identyfikator.  Wyplotłam dwa boki, po czym doszłam do wniosku, że okrągła może być niepraktyczna zbytnio.  Postanowiłam zatem, że wyplotę kwadratową. Ale od tej pory nie miałam natchnienia. Ciągle chyba kusi mnie ta okrągła.  Ot, pokrętna natura.....
Widziałam na jednym fajnym blogu takie paski postępu prac autorki i zastanawiam się, czy sobie takich nie zainstalować? Z drugiej jednak strony, jeśli to zrobię będę zmuszona do ukończenia pracy, a przymusu nie lubię. Nie lubię robić czegoś bez pasji, z niedużą pasją, dla samego zrobienia, tzw. odfajkowania. Muszę czuć podniecenie tworzenia :) Ale te moje zastoje twórcze trwają czasem chyba zbyt długo i zaczynam myśleć, że jestem taki słomiany ogień. Siedzę na Pintereście, znajduję masę pięknych rzeczy, zachwycających, cudownych. Tylko działać. I co? Klops, na tym kończy się moja inicjatywa twórcza. Trzeba coś z tym zrobić.....chyba. Nie mam marudnej natury, ujawniam tylko przed Wami moje "ciemne strony" :)
Pisałam ostatnio o lampionach. Pociągnę temat w jednym zdaniu. Lampki o których pisałam, wyglądają tak:

Wymagają czyszczenia i malowania zdecydowanie.Chciałabym wkrótce pokazać je wiszące w progu mojego domu. Mam nadzieję zrealizować zadanie szybko :) hmm.


Ale przynajmniej możecie na mnie polegać w odsłonach książkowych, bo na to mój  ogień pali się równym płomieniem.   (Zawsze trzeba się pocieszać).

"Związane z erotyką słownictwo mieliśmy bardzo ubogie. A ja to już całkiem byłam do tyłu w tych sprawach. Koleżanka, taka bardziej do przodu, próbowała mnie nauczyć nowego, występnego słowa.
Wyszeptała mi je konspiracyjnie do ucha na szkolnym korytarzu, w czasie przerwy, a ja nie zrozumiałam

- Nie bać się? - ze zdziwieniem powtórzyłam to, co usłyszałam, ale nijak mi się to nie kojarzyła z erotyką.

Koleżanka wywróciła oczami i znów nachyliła się do mojego ucha. Ponownie usłyszałam "Nie-bać-się".

- Jak to : "Nie-bać-się" -wciąż nie rozumiałam, co występnego może być w tym, że ktoś się nie boi. - Czego się nie bać?

Ona ciągle przewracała oczami  i wytrwale szeptała mi do ucha, a ja wciąż słyszałam : "Nie bać się, nie bać się, nie bać się"... W końcu zniecierpliwiona koleżanka zrezygnowała z szeptania i na całe gardło wykrzyczała wreszcie wyrażnie : "Jebać się!". Krzyk spotęgowała cisza i nie wiedzieć czemu wszyscy nagle zamilkli. Ja dalej nic nie kapowałam, bo "jebać się" usłyszałam po raz pierwszy i z niczym mi się nie kojarzyło.
Za to kojarzyło się nauczycielce, która po chwili szoku i zesztywnienia złapała koleżankę za fartuch i zawlokła do dyrektora. Wydawało się, że koleżanka jakoś się wyłgała, bo była w tych sprawach specjalistką. Że niby gdzieś usłyszała, że nie wie, co to znaczy i tak dalej. Na wszelki wypadek wezwano jej rodziców. Jak się okazało, też nie znali tego słowa. Na wszelki wypadek jednak koleżanka dostała lanie. Potem chwaliła się pręgami na tyłku i pokazywała zainteresowanym w toalecie. Ja natomiast od tej pory dobrze pamiętałam to słowo. Na wszelki wypadek jednak zapisałam je na kartce i szeptałam innym nieobytym do ucha. Bo ja już byłam do przodu."

"Obrazki z Nebraski"  Grażyna Trela