Słonecznie i smacznie

Drzewko jarzębinowe rosnące przy ulicy  jest jeszcze tak mało jesienne, niebo z przejrzystym błękitem,  delikatny zefirek,  jednym słowem wrzesień marzeń!

Dzień taki piękny, że nie ma się ochoty wracać do domu,  połazikowałoby się, nad rzekę, do puszczy, albo chociaż po "zielonych płucach miasta". Ale póki co, wykorzystaliśmy parę godzin na  roboty ogrodowe, między innymi koszenie, chyba już ostatnie tego roku. Jednak nie odmówiłam sobie paru chwil w półcieniu nakrapianym promieniami słońca z widokiem na żeglujące motyle. Stopklatka z wakacji.
W domu jednak obowiązki (między innymi aplikacje na torbę na zakupy, właśnie czeka moja dręczycielka - maszyna do szycia z płachtą materiału w zębach),  ale też i przyjemności.  Przede wszystkim trzeba nakarmić przydomową menażerię.
Bobek bawi się grzecznie w domu i przy okazji czeka na podwieczorek. Na podwieczorek, a także na każde inne posiłki najlepiej czeka się w kuchni. W każde miejsce taki maleńki kotek dyskretnie się wciśnie i niezauważony obserwuje rozwój sytuacji. Sytuacja się rozwija w dobrym kierunku, otwierane są puszki, saszetki,  rozdzielane porcje dla całego zwierzyńca. Oboje się musimy przy tym krzątać, psie towarzystwo tak wygłodniało, że ja sama szybko bym się raczej nie uwinęła przy takim zmasowanym ataku.

Mała Mi nie musi czekać na miejscu, tak jak Bobek, zdąży podbiec w ostatniej chwili i zjeść najpierw Bobkowi  wszystko z miseczki, a potem spałaszować swoją porcje. Nawet psie porcje będą zagrożone, bo Mi takie jedzenie również smakuje, byle dużo...
A teraz, gdy Bobek czeka cierpliwie w kuchni, to ona sobie w tym czasie poskacze. Parasol się do tego wyjątkowo nadaje.

Mała Mi się zastanawia, gdzie tu jeszcze uda się wskoczyć i podokazywać. Co to za dziwny ogród, że koty nie mają swojej trampoliny?  Za płotem u sąsiadów jest i trampolina, i nawet jest basen. I bardzo tam lubią kocie dzieci. Ale też jest tam stara Kotkowa, której Mi troszeczkę się boi i zawsze się rozgląda, czy nie widać w pobliżu Kotkowej, żeby można było podbiec i chwilkę pobawić się przy basenie cudzymi fajnymi zabawkami.Gdy wszystkie czworonożne głodomory się ponajadały, to dwunożnym głodomorom, czyli nam, na podwieczorek ugotowałam znakomitą zupę dyniową na mleku. W tym roku w ogrodzie dopisały dynie, zresztą kabaczki i cukinie też.

Ta zupa jest wspomnieniem dzieciństwa i w sezonie gotuję ją przynajmniej jeden raz, a wtedy rodzina się nią zajada do wypęku. Jest słodka i w zasadzie mogłaby być traktowana jako deser,  ale jest bardzo sycąca.

Mój przepis oczywiście jest bardzo prosty.

Mamy ćwiartkę małej dyni, albo mały kawałek dużej, musimy z niej wygrzebać środek z pestkami, odciąć skórkę, a to co zostanie pokroić na małe cząstki. Wrzucamy do garnka i gotujemy z odrobinką wody i szczyptą soli pod przykryciem. (W prawdziwym przepisie jest napisane, że dynię gotuje się w mleku, ale ja nie za zbytnio lubię kożuchy, a one są nieodłącznym elementem gotowania na mleku...). Pilnujemy, żeby nie przywarła do garnka, a wody ma być naprawdę mało, wtedy to, co zostanie jest bardzo esencjonalne. Dynia gotuje się krótko, sprawdzamy nożem, czy miękka. Jeżeli miękka zdejmujemy garnek z kuchenki, bierzemy do ręki miotełkę i roztrzepujemy w garnku ugotowaną dynię.  W zasadzie można blenderem ją rozbić na aksamitną masę, ale ponieważ my lubimy jak w zupie są strużynki dyni, więc preferuję metodę z miotełką.

Następnie wlewamy taką ilość mleka do roztrzepanej dyni, żeby uzyskać zupowatą konsystencję i zagotowujemy ją dodając cukier, ile kto lubi.

Jeszcze w międzyczasie musimy zrobić lane kluseczki. W miseczce łączymy jajko i około 2 łyżki mąki (na większą ilość kluseczek: 2 jaja+4 łyżki mąki). Jeżeli chcemy mieć dosłownie - lane, to musi być rzadsze, czyli mniej mąki, albo dolewamy odrobinkę wody. Ja robię gęste. Zagotowujemy  wodę z solą i zsuwamy nożem z łyżki na lekko gotującą się wodę podłużne kluseczki. Gdy wypłyną, to wyciągamy z wody i przekładamy do zupy dyniowej.

Na zdjęciu nie wygląda niestety tak smakowicie, jak powinna. Jestem zawiedziona...

 Żółte i pomarańczowe warzywa są bardzo zdrowe, więc warto skorzystać z ich właściwości. 100 gram dyni ma tylko 15 kalorii,... ale w mojej zupie kalorie nadbijemy mlekiem, kluskami i cukrem, więc nie jest to danie odchudzające, niestety.

Jeszcze tej jesieni trzeba ugotować pikantną zupę dyniową,  też bardzo dobra, ale nie jest już moim wspomnieniem z dzieciństwa.  Jedliście może taką? Zagęszczona ostrym serkiem topionym ma wyrafinowany smak.

A teraz czas na powrót do lektury, czytam teraz tę książkę,  dla Was też jest malutki uryweczek...
"Kupić dym, sprzedać mgłę" Magda Dygat

"Ojciec uwielbiał matkę i ją zdradzał. Znikał na całe godziny, zdarzało się, że nie wracał na noc, ale nigdy nie dał się złapać i nie było mowy, żeby się do czegokolwiek przyznał. Mówiło się, że gdyby matka znalazła go z dziewczyną w łóżku, wmawiałby jej, że ma halucynacje.   

Dunia słyszała, że matka pojawiła się raz pod drzwiami pokoju hotelowego, gdzie ukrył się z kolegą i dwiema aktorkami. Długo się dobijała, aż w końcu kolega wpuścił ją do środka. Była zimna listopadowa noc, a matka usiadła, żeby zapalić papierosa. Minęło parę minut i wtedy okno otworzyło się z hukiem, ojciec, siny z zimna, wczołgał się z powrotem do pokoju. Powiedział, że szukał jej, dowiedział się, że jest w tym hotelu, nie chcieli go wpuścić, więc wdrapał się po rynnie. Taki był ojciec."

Zbieżność nazwisk nieprzypadkowa Magdy Dygat i Stanisława Dygata. I nieprzypadkowo wspólnota talentu w genetycznych składnikach odziedziczona  po ojcu. A zresztą może akurat przypadkowo... z tymi genami to nigdy nie wiadomo, jak się ułożą.

W każdym razie tak samo pochłaniam teraz jej książkę jak kiedyś w szkole  jego "Pożegnania" i "Jezioro Bodeńskie". Taki klimat....

Coś w tym musi być

Wciąż narzekałam na Mi, niby na żarty, ale trochę serio, że złośliwa,  tylko psoci,  i nic ją oprócz dokazywania nie obchodzi, a raczej obchodzi, żeby pogryźć, zniszczyć, dokuczyć. A jednak tak nie jest. Obchodzi ją, i to jeszcze jak,  rodzony brat.  Gdy Bobek leżał chory, to przychodziła do niego, obejmowała go łapkami i przytulała  jak kochająca siostrzyczka.  Nigdy przedtem tak nie robiła, czyli że choroba brata wyzwoliła w niej gorące uczucia.
Odwołuję uroczyście wszystko, co nagadałam do tej pory na zły charakter Małej Mi.
Kolejny raz się przekonuję, jak to nie można sądzić po pozorach, że ktoś dobry,  ktoś niedobry.  Oczywiście my w domu wolelibyśmy nic nie wiedzieć o kochającym serduszku Mi, mogłoby pozostać jej tajemnicą, żeby tylko Bobek był zdrowy.
Nikt jednak nikogo nie pyta, co kto by wolał...


Mi i Bobek. Wyglądają jakby były z różnych miotów, tacy niepodobni do siebie. Mi to wykapany tatuś, czyli Tofik. A Bobek - futro zdjęte z mamusi. W czasie, gdy Tofik na wiosnę wyprowadził się z domu, to widywaliśmy go czasem w przelocie z taką pręgowaną damą. Tofik w tym czasie ostentacyjnie udawał, że nas nie zna, (nie chciał widać usłyszeć kilku słów prawdy),  co nie przeszkadzało mu wracać na obiady do domu. Wiosenny romans się skończył, dzieci zostały. Na tyle rozumu starczyło Tofikowi, żeby zadbać jakoś o ten swój sukces prokreacyjny i przyprowadzić dzieci do nas. Najbardziej śmieszne jest to, że Mi i Bobek to jakby sprzed kilku lat Tofik i Szczurek. Lekarka teraz do Bobka cały czas mówiła "Szczurku", po czym się reflektowała "ty przecież nie jesteś Szczurek".  (Szczurek to luźno przyszywany wujek,  nie lubi  Tofika i nie lubi być wujkiem dla dzieci Tofika). Ale naprawdę można się pomylić, gdyby nie różnica wiekowa i gabarytowa między kotami.

Wreszcie mam dobre informacje na temat zdrowia Bobka. Jest zdrowy, koniec z zastrzykami. Byliśmy na wizycie kontrolnej, doktor osłuchał tego trzęsionkę i w imieniu medycyny ogłosił zwycięstwo nad chorobą.  Poinformowałam doktora, że rano sama osłuchałam koteczka i niestety charczało mu w płucach. Lekarz na to, że co najwyżej w brzuszku mu się przelewało... Kot zdrów jak rybka! Jednak oboje z Mi dostali jakieś  preparaty,  na wzmocnienie i na uodpornienie.
Temat choroby Bobeczka niniejszym jest zakończony, i  tfu, trzy razy za lewe ramię:)

A ja chodzę po ogrodzie i szukam oznak, że lato  jeszcze nie skończone. Bo nie skończone!!!!!
Bujna zieleń, "upały" i tylko zimne wieczory, noce i ranki przypominają, że czas pędzi naprzód.
Żółte róże. Chociaż na to nie wyglądają, pachną po prostu bosko. Kiedyś uważałam, że tylko pąsowe róże mogą mieć intensywny różany zapach, ale gdy zakwitł ten krzak żółtej róży, to zmieniłam pogląd o różanych aromatach.

Zwykła róża, bez przepychu, trochę kremowa, a teraz już lekko przekwitająca. Nawet zwiędłe jeszcze  pachną. Mam taki bukiet (trzy główki to raczej bukiecik) tu koło siebie i zachłystuję się rozkosznym zapachem słonecznych wakacji na jakiejś rajskiej wyspie (taki właśnie zapach powinny mieć wakacje:)
Hortensja jeszcze intensywnie różowa, na krzaku wiele kwiatów ściemniało, ale nie wszystkie na szczęście:)

A w trakcie  czytania  książki znalazłam urywek, który chętnie  tu przedstawiam... zaraz zobaczycie dlaczego.

"- W Doncaster mam szwagra. - Diamond chciał złagodzić napięcie. - Za każdym razem, kiedy go odwiedzamy, odciąga mnie od pań i mówi:"Chodź, zobaczymy ogródek za domem". Żaden ze mnie ogrodnik. Nie będę udawał, że wiem, kiedy przycinać róże, ale wiem, że ogród Reggiego jest cholernie zapuszczony. W niektórych miejscach pokrzywy sięgają do piersi. Szukamy po omacku ścieżek, a Reggie wskazuje na jakieś żałosne roślinki, przygięte do ziemi ciężarem much i powojów, i mówi mi jak się nazywają. Po godzinie siostra krzyczy, że herbata gotowa, wracamy więc do domu na ożywczą filiżankę. Zanim zdołam ugryźć kawałek ciasta, Reggie mówi :"Nie widziałeś ogrodu od frontu. Chodź, zobaczymy." Podobno jestem detektywem, a nie wiem, dlaczego tak robi. Boi się pójść tam sam?  A może dom ma wypchany kradzionymi towarami i nie chce, żebym to zauważył? Ciągle staram się to zrozumieć."

Oj, chętnie bym się zapuściła w gąszcz  tego zapuszczonego ogrodu, gdzie pokrzywy sięgają piersi i po omacku szuka się ścieżki, a właściciel szczyci się jakimiś żałosnymi roślinkami.  Według ogólnie przyjętych zasad nie powinien się nim przechwalać, tylko sadzać gości tyłem do okien, żeby tego "tajemniczego  ogrodu" przypadkiem nie zobaczyli. Ech... coś w tym ogrodzie musi być, i to nie zakopane pod grządką... bo grządki tam zarośnięte,  nie do odróżnienia od ścieżki. Jakbym się nie wstydziła sąsiadów (a może by oprócz nich nikt więcej nie zauważył?), to zapuściłabym sobie w ten sposób ogród (oczywiście w jakiś przemyślany sposób,  ale serdecznie zapuściła!), tylko nie wiem, czy by wystarczyło na to jedno lato? Dłużej bym nie dała rady odpierać zarzutów/unikać sąsiadów, więc raczej nic z tego nie będzie. I tylko jak pomyślę o doprowadzaniu ogrodu do stanu w miarę dobrego po tym eksperymencie, to...wtedy delikatnie mi się odechciewa zaczarowanego ogrodu:):):)

Jeżeli bardzo się chce jakąś książkę przeczytać, to ta się nadaje - lekko i szybko się czyta, ciekawy wątek. I dosyć wciąga w swoją intrygę. A jest to klasyczny kryminał brytyjski, więc wiadomo, o co chodzi.
"Detektyw Diamond i śmierć w jeziorze" Peter Loversey

Coś w tym musi być, że nie umiem nadawać tytułów do postów.

Pamiętacie ten program?

 Gdy zobaczyłam na półce tę książkę, to od razu po nią sięgnęłam, żeby przypomnieć sobie, jak to wtedy było z tą Europą. 

 "Moja Europa da się lubić" Monika Richardson

"Wspaniałą zabawę zafundowaliśmy sobie i telewidzom przy okazji odcinka "Europa na językach". Nasze gwiazdy były już samodzielnymi telewizyjnymi osobowościami, a gość specjalny, prof. Jan Miodek, nie starał się odgrywać głównego bohatera, za to doskonale uzupełniał rozmowy pomiędzy polskimi cudzoziemcami. Nie mógł sobie jednak odmówić kilku uciesznych anegdot, jak choćby tej o swoich włoskich studentach. Co mu zrobili? Nieświadomi gafy młodzi ludzie na zakończenie cyklu wykładów z języka polskiego wręczyli mu pięć wiązanek. Każda była ozdobiona wstęgą z napisem "ostatnie pożegnanie". Włosi myśleli, że to taka formułka na uroczyste "do widzenia", a naukowcy z Uniwersytetu Wrocławskiego z przerażeniem pytali, kto umarł.

Przy okazji wyszło na jaw, że najtrudniejszym dla cudzoziemców polskim słowem nie jest żaden chrząszcz brzmiący w trzcinie, bo to przypłacając złamanym językiem, przygryzionymi policzkami i wytrzeszczem oczu, potrafił powiedzieć prawie każdy nasz gość. Za to Niemców, Anglików, Francuzów kładzie na  łopatki niewinny "ołówek".
- Do takiej sekwencji głosek nie są kompletnie przygotowani -dodał profesor.

W rewanżu goście zaprezentowali własne językowe łamańce, z których słowacki i fiński okazały się nie do powtórzenia nawet po kilkakrotnym przewinięciu taśmy z nagraniem.

Polacy dowiedzieli się sporo o europejskim języku ciała - że we Włoszech nawet kąt nachylenia dłoni może zmienić znaczenie wypowiadanych słów, że w Finlandii lepiej nie gestykulować wcale, bo wezmą cię za chama, w Anglii zaś trzeba uważać, w którą stronę obraca się dłoń, zamawiając dwa piwa, bo jeśli pokaże się rozstawione palce grzbietem dłoni w stronę barmana , to można oberwać po twarzy.

Martina zaskoczyła nas informacją, że sytuacja typu "nikt nic nie wie", na którą Polacy mówią "czeski film", w Czechach nazywa się "hiszpańska wioska". Jednak w żadnym europejskim języku nie używa się wykrzyknika "O", który w Polsce rozumiany jest świetnie jako wyraz zdziwienia lub potwierdzenie czyjejś racji."

 Akurat dobrze  pamiętam (powiedzmy...) ten odcinek z prof. Miodkiem, bo mi się podobał (bo inne mi się  nie podobały... haha). Niedawno w radiu Szczecin była audycja z cudzoziemcami, którzy w Szczecinie uczą się polskiego. Nauczycielka opowiadała, jak uczeń, a nie było to dziecko, tylko dorosły mężczyzna, już nie pamiętam jakiej narodowości, pytał ją, czy Polacy nigdy się nie mylą, jak na przykład proszą o dwa piwa? Czy nie powiedzą przez pomyłkę : dwie, dwojga, dwiema, dwóch, czy jeszcze inaczej z  wielu możliwych odmian?

Ona odpowiedziała, że taka pomyłka absolutnie nie wchodzi w grę. Nikt się nie myli. Wtedy usłyszała zachwycony głos cudzoziemca : Polacy to bardzo mądrzy ludzie są!

 No i co Wy na to? ....

A, i jeszcze powiedzieli, że według najnowszych badań polski język jest trudniejszy od chińskiego,  do tej pory chiński i węgierski uchodziły za najtrudniejsze. Nie wiem, jakoś trudno sobie wyobrazić, że nasz kochany polski język, który świetnie znają najmłodsze przedszkolaki miałby być najtrudniejszym językiem? Już bez przesady...:)))

 Kącik żartu

- Jaką częścią mowy jest "nic"?

- Czasownikiem

- ???

- Bo odpowiada na pytanie "co robi"

 

Zdjęcia z google.

(A "nic" to zaimek rzeczowy, tak tylko mówię)

Decydować o sobie

Kangury to fajne zwierzaki, więc fragmencik o kangurach,  zdjęcia w google też znalazłam fajne. A  potem będzie o książce, którą czytałam wczoraj do północy, a po północy obejrzałam film nakręcony na podstawie tej książki.

"Byłam wtedy w trzeciej klasie i miałam mówić o kangurach. To naprawdę ciekawe zwierzaki. Nie chodzi tylko o to, że nie spotyka się ich nigdzie poza Australią, jakby były jakąś ewolucyjną mutacją; kangury mają oczy jeleni i parę bezużytecznych przednich łap, zupełnie jak tyranozaur, ale najbardziej interesująca jest oczywiście torba.  

Kangurek, kiedy się urodzi, jest malusieńki. Wciska się do maminej torby i mości się w środku, a nieświadoma niczego kangurzyca skacze sobie zadowolona po odludnym australijskim buszu. Sama torba też nie wygląda wcale tak, jak ją rysują w kreskówkach - jest różowa i pomarszczona jak wewnętrzna warga, a do tego pełno w niej różnych ważnych macierzyńskich instalacji.  

Założę się, że nie wiedzieliście o tym, że kangurzyca może nosić w torbie więcej niż jedno młode. Czasami zdarza się tak, że rodzi się kolejne maleństwo, które siedzi sobie w ciepełku na dnie torby, oblepione śluzem, a jego starsza siostra wchodzi mu swoimi wielkimi stopami na głowę, sadowiąc się powyżej."

Zdjęcia całkowicie i w żadnym razie nie są powiązane z książką, są tylko ilustracją do kangurów. W książce poza tym fragmentem nie ma ani słowa więcej o kangurach, są natomiast poruszane na bazie opowiedzianej historii ważne treści o nas samych. A ja to chyba instynktownie wybieram książki, gdzie cokolwiek będzie o zwierzętach, małych, dużych, byle były, to się dopiero nazywa obsesja...

No więc najpierw przeczytałam książkę, a potem natychmiast włączyłam film nakręcony na podstawie tej książki. Nienowa książka i nienowa adaptacja. Nawet kiedyś parę razy mignął mi ten tytuł w telewizji. No, ale jednak jej nie widziałam. Myślę, że zaliczam się do grona nielicznych, co nie znają ani książki, ani filmu.
Tytuł tej książki to : "Bez mojej zgody" Jodi Picoult
Po przeczytaniu książki rzuciłam się na film jak szczerbaty na suchary, żeby zobaczyć jak to zostało nakręcone (i co pozmieniane).

Tradycyjnie w przypadkach adaptacji - książka niestety jest lepsza. Dwa zdania o treści: Anna zostaje sprowadzona na świat poprzez sztuczne zapłodnienie, żeby ratować życie Katy, swojej siostry chorej na białaczkę. Jej tkanki mają całkowitą zgodność z jej tkankami, więc od niemowlęctwa jest "magazynem części zamiennych" dla Katy, co się wiąże z wielokrotnymi operacjami, bo rodzice pobierają od Anny wszystko czego jest potrzeba Katy. Aż tu nagle...Anna występuje do sądu o pozbawienie rodziców prawa decydowania o jej ciele, co jednocześnie oznaczać będzie śmierć Katy, jeżeli zabraknie dostawcy narządów, tym razem jest to nerka.
Przyznam się, że nie lubię ckliwych historii, a tu bez wzruszenia się nie obejdzie.  Ci, którzy czytali książkę filmem się nie zachwycą, ale obiektywnie mówiąc film jest ciekawy i dobrze się ogląda. Ale za dużo zmian...zły był to pomysł, żeby natychmiast porównywać książkę z filmem, bo jesteśmy reżyserami filmu w naszych głowach i oczywiście jest to reżyseria na Oskara albo nawet na Nobla:) Nie będę nic więcej pisać, bo może ktoś nie widział i nie czytał, tak jak ja do tej pory, i nie chcę popsuć wrażeń i emocji, bo będą nieuniknione.
Foto 1. Anna ze swoim adwokatem
Foto 2. Anna z matką
Foto 3. Anna i Katy

A tak w ogóle, to cały czas się zastanawiałam, co należało by zrobić na miejscu Anny? Jak ocenić jej pomysł wystąpienia do sądu o zgodę na decydowanie o swoim własnym ciele?  Każdemu chyba przemknęła taka myśl przez głowę : jak bym postąpił?  nie wiem...

Maxi

Kocięta, ptaszęta.... Pierwsze wchodzą w wiek przedszkolny, a drugie w gniazdku drą dzioby, bo matka i ojciec nie nadążają z dostawą  spożywczą, a takie toto nienażarte, że zjadłyby konia z kopytami:) Muszę zacząć podrzucać im jakieś robaczki, czy muszki; sprawdzę, jakiego rodzaju ptasie bebiko jest potrzebne, bo sami padną na dzioby, a nie wykarmią juniorów.
A wciąż niezmienne są macierzyńskie instynkty naszych piesków.  Aszy i Matysa. Kubuś jakoś nie jest zainteresowany kotkami, ani one nim. Asza pełni rolę matki, Matys ojca, lub odwrotnie. Gdy Asza pozwala im na wszystkie psoty, to Matys je dyscyplinuje. A czasami się zamieniają rolami. Można ze śmiechu sikać po butach jak się widzi Aszę jako zaborczą matkę, a Matysa jako zaborczego ojca, nawzajem o siebie są zazdrośni, każde chce mieć dzieci tylko dla siebie, i uważa, że tylko ona/on ma do nich jedyne i niepodważalne prawo.
Wybrałam właśnie tego tematu dotyczący fragment (dotyczący instynktu macierzyńskiego,  zagmatwałam się już) z książki "I tak człowiek trafił na psa", której autorem jest Lorenz Konrad.   Bohaterką jest tu małpiatka Maxi, niezamężna i bez przychówku, a Pussy to kotka.

"Tak więc Maxi pozostała bezdzietna i jak niejedna bezdzietna kobieta zazdrościła szczęśliwej matce błogosławieństwa rodzinnego. Taką szczęśliwą matka Pussy zostawała dwa razy na rok. Otóż Maxi interesowała się kociętami tak namiętnie jak niezamężna siostra mojej matki moimi dziećmi. Moja żona więc bez oporu, a nawet z wielką wdzięcznością zostawiała nieraz pod jej opieką na jakiś czas dzieci, natomiast Pussy była całkiem odmiennego zdania. Obserwowała małpiatkę z najwyższą nieufnością i ta musiała być bardzo ostrożna, kiedy chciała wziąć sobie kociątko, aby je "pieścić i całować". A jednak udawało jej się to raz po raz! Gdziekolwiek by Pussy najstaranniej ukryła kocięta i pilnowała ich, Maxi zawsze odnajdywała gniazdo i porywała kotka. Trzymała zrabowane dziecko tak, jak to czynią samiczki matki, przyciśnięte tylną nogą do brzuszka. Na pozostałych trzech łapach mogła i tak uciekać i wspinać się szybciej niż kotka, nawet jeżeli ta przyłapywała ją na gorącym uczynku. Wówczas zaczynała się dzika gonitwa, która kończyła się najczęściej tym, że małpiatka rozsiadała się wygodnie na cieniutkich gałęziach w górze, dokąd kotka nie mogła już dotrzeć i tam oddawała się istnej orgii macierzyństwa. Przede wszystkim zdawało się, że Maxi zależy na przyrodzonym instynktownym geście mycia : starannie przeczesywała kotkowi futerko, czemu ten chętnie się poddawał, a szczególnie mozoliła się nad oczyszczeniem tych części, które tego u osesków najbardziej potrzebują. Staraliśmy się oczywiście jak najszybciej odebrać jej kotka, gdyż obawialiśmy się, że mogłaby go kiedyś upuścić, co się jednak nigdy nie zdarzyło. Trudno by mi odpowiedzieć na pytanie, jak właściwie samiczka mongoza poznawała, że kotki to młode zwierzęta. Nie według rozmiarów, gdyż nie wykazywała najlżejszego zainteresowania dorosłymi drobnymi ssakami mniej więcej tej samej wielkości. Ale kiedy moja suczka Tito miała później dzieci, dobra ciocia tak samo zachwycała się nimi, jak przedtem kociętami, i to jeszcze wówczas, kiedy szczenięta były już większe od niej. Chociaż z niechęcią, Tito na mój surowy rozkaz musiała się pogodzić z tym, że Maxi wyładowywała nagromadzoną w sobie potrzebę opieki również na jej szczeniętach. Nie koniec na tym: kiedy mianowicie urodziło się najstarsze z moich dzieci, Maxi uznała i to za niesłychanie pożądany przedmiot opieki i godzinami siedziała przy chłopaczku w wózku - dla niewtajemniczonych widok zaiste niesamowity, bo główka z czarną twarzą, odstającymi, ludzkimi uszkami, szpiczasty nos drapieżcy, lekko wystające kiełki, a przede wszystkim ogromne bursztynowe oczy nocnego zwierza, których źrenice są we dnie ściągnięte jak główka od szpilki, mają w sobie coś niepokojącego. Prawdopodobnie odczuwali to już dawni zoologowie, bo ochrzcili tę grupę zwierząt nazwą lemury, czyli upiory. Trzeba się lepiej wpatrzyć w dziwaczną fizjonomię małpiatki, aby odczuć , jak urocze i miłe jest takie zwierzę. Ale dziecko można było równie spokojnie powierzyć opiece małpiatki, jak mojej ciotce.

Niestety miłość Maxi doprowadziła do tragicznego konfliktu: stała się ona mianowicie tak złośliwa z zazdrości o kobiety pielęgnujące dziecko, że wreszcie byliśmy zmuszeni trzymać ją w klatce."

Takie maleństwo zapewne najbardziej Maxi chciałaby pieścić i całować.

To portret Maxi.
Szukałam w gogle lemura mongoza i  z opisu, i z nazwy ...wybrałam Maxi. Wystających kiełków nie widać, ale te ogromne bursztynowe oczy jak najbardziej się zgadzają.

"I tak człowiek trafił na psa" - Konrad Lorenz

Jak babcia kupowała viagrę

Chłopiec na zdjęciu to Tomek Beksiński. Zdjęcie znalazłam w google. Umieściłam je tutaj, bo o tym chłopcu jest właśnie fragment, który przepisałam z książki "BEX@". To zdjęcie tak mi się spodobało, że koniecznie musiałam je tu wkleić. Zdjęcie poniżej już normalne, na głowie tylko włosy, a nie jakieś kurki czy kogutki...
Opowiadający to ojciec Tomka.

"Po wojnie apteka była w sąsiadującym z naszym domem budynku, który wystawił w 1939 roku ojciec mając nadzieję dzierżawić go na sklepy. Tak czy siak w każdej z tych aptek sprzedano by mi bez recepty nawet cyjanek potasu, o ile byłby w lekospisie.
Pamiętam jak moja mama kupowała tam yohimbinę, która była w tych niewinnych czasach ekwiwalentem dzisiejszej viagry.
Tomek jako dzieciak, hodował papużki faliste, które nie chciały się mnożyć. Jeden z moich klientów wcisnął mu kit, że papużkom trzeba dać yohimbinę, by zastymulować ich zainteresowanie seksem. Tomek poprosił o kupno babcię. Babcia poszła do apteki i stanęła w długaśnej kolejce, aliści znajoma pani magister zawołała nad głowami ludzi: niechże pani nie stoi, co podać? Yohimbinę.
Nazwa była powszechnie znana, a tylko babcia jej nie znała, więc ogonek zamarł w bezruchu, a pani magister zmieszała się i mówi: ależ, proszę pani, to bardzo silny środek i w pani wieku... Na to babcia, że to nie dla mnie, lecz dla wnuczka. Radosny ryk śmiechu całej kolejki i babcia wróciła do domu wściekła na Tomka."

"BEX@"
Liliana Śnieg-Czaplewska Zdzisław Beksiński

Znając historię do przodu, to znaczy wiedząc o okrutnej zbrodni, ma się średnią ochotę sięgnąć po tę książkę.  Błąd. Listy były przecież pisane przez żywego Zdzisława Beksińskiego, a nie z zaświatów przez latający talerzyk na seansie spirytystycznym. Jakbym się nie bała horrorów, to polowałabym tylko na zapiski z zaświatów. No, ale się boję i skłaniam się ku normalności. Tylko co jest w życiu normalne, skoro nic nie jest normalne. W każdym razie dobrze, że sięgnęłam po tę książkę. I przeczytałam. Warto było!

A w Kąciku żartu : o viagrze
Do lekarza dzwoni pacjent.
- Panie doktorze, wziąłem viagrę tak jak w zaleceniu. Ale żona spóźnia się już godzinę do domu. Co mam robić?
- Jak przez następne pół godziny żona nie wróci, to niech pan idzie do sąsiadki i wykorzysta działanie tabletki.
- Ale do sąsiadki to ja nie potrzebuję viagry!

Bo to różnie mówią...

"Kawał życia z chirurgią w tle"  Stanisław Zieliński

 "Podczas studiów w Pomorskiej Akademii Medycznej przyciśnięty biedą, znów poszedłem do TWP - tym razem, oczywiście, do oddziału szczecińskiego.
Trafił mi się odczyt w jednostce wojskowej w samym mieście. Nic lepszego niż zorganizowana widownia! Zgłosiłem się do oficera dyżurnego, a ten odesłał mnie do politruka. Po paru minutach sala zapełniła się ostrzyżonymi na pałę rekrutami. Działo się to w lecie wczesnym wieczorem. Kompanię ogarniało wyraźne zmęczenie po forsownych ćwiczeniach. Zacząłem mówić o pochodzeniu człowieka. Sala początkowo słuchała, a potem głowy się pochyliły i po paru minutach większość żołnierzy drzemała, a niektórzy pochrapywali. Skróciłem prelekcję, szybko dobrnąłem do końca, a następnie podnosząc głos i szurając krzesłem, poprosiłem o pytania lub dyskusję. Żadnej reakcji. Walcząc o 15 zł., znowu wzywałem do zadawania pytań, ale bez skutku. Audytorium zmorzył sen. Wtedy przyszedł mi z pomocą oficer polityczny, obecny na sali. Wstał i głośno wydał rozkaz : "Wrona, zabierzcie głos!". Wrona wstał - trochę zaspany, trochę zaskoczony, koledzy się podśmiewali, że to na niego padło - i po krótkim namyśle wypalił :"Otóż zapytuję, czy człowiek pochodzi od małpy, czy małpa od człowieka, bo to różnie mówią." Wyjaśniłem i zakończyłem występ."



 Zna ktoś odpowiedź? Bo w książce nie było (tak, jakby wszyscy musieli wiedzieć, no nie?). Człowiek od małpy, czy małpa od człowieka?  Bo to różnie mówią...

Francuskie słówka

Dzisiaj będzie tutek - zrób to sam. Mój pierwszy, ciekawe czy nie ostatni? Nie wymyśliłam tego sama, znalazałam gdzieś w czeluściach internetu, najpewniej Pinterestu.

Ozdabianie świecy. 

Tu dla przykładu właśnie taka przeze mnie ozdobiona świeca. Dla zwiększenia atrakcyjności zdjęcia  pstryknięta z efektem jupitera. haha. (Efekt się nie powiódł, atrakcyjność nie zwyżkowała)

A dla sympatyków muzyki poważnej, a jednocześnie rozrywkowej, ta sama świeczka postawiona celem zwiększenia atrakcyjności zdjęcia obok statuetki J.Straussa. (Jak widzimy, efekt znów się nie powiódł, jupiter też nie dopomógł, atrakcyjność nie zwyżkowała)

No to już wiemy, gdzie takich świeczek nie stawiać.

Teraz postanawiamy zrobić  świeczkę  samemu i  poszukać dla niej stosownego ustawienia, raczej nie takiego, jak powyżej zaproponowałam.

Potrzebne będą:

znicz

nożyczki

żelazko

serwetka z motywem

przystępujemy do ozdabiania świecy....

Wyjmujemy znicz z osłonki

 

                                                        Wybieramy serwetkę z motywem. Ponieważ w tym poście jeszcze nie było nic o Paryżu, to naprawiam błąd i wybieram takąż z wieżą Eiffla, która wiadomo z czym się kojarzy, a jak się nie skojarzy, to jest jeszcze napis "Paris".

 

Potrzebujemy tylko jednej warstwy serwetki, więc rozdzielamy, dopasowujemy do świecy i naprasowujemy, żelazko ustawiamy na minimum...

                                                               Voila, świeca gotowa

Palę te świece u siebie w domu z powodzeniem, i nie służą tylko dla ozdoby, stwarzają miły nastrój. Nie kopcą, palą się ładnym płomieniem, a serwetka dookoła zapobiega wypływaniu zawartości na podstawkę, świecznik, czy też na stół, jeśli stoi na stole bezpośrednio. Wszystkim znajomym bardzo się podobają i stanowią mój dodatkowy element podarunkowy w różnych odwiedzinach kominkowych...a przy cenach świec jest to cudowna alternatywa :)

A przy okazji, świecznik na zdjęciu to ten kupiony w sklepie ze starociami. Taki miałam na niego pomysł - na biało. Biel mnie ciągle kusi.

 

A teraz o nauce języka.

"Ani z widzenia, ani ze słyszenia" Amelie Nothomb

Amelie po latach powraca do Japonii, gdzie mieszkała jako dziecko, a jej ojciec był tam ambasadorem. Teraz zamieszkała w znów w Japonii, uczy się japońskiego i pracuje, a sama udziela lekcji francuskiego Japończykom. Rinri to jej uczeń, Hara to jego kolega, obaj studiują romanistykę. Amelie i Rinri zaczynają się spotykać na lekcjach francuskiego.

Ten urywek, który przepisuję ma być małą zachętą do przeczytania książki. Nie wiedziałam, jaki fragment wybrać, bo treść iskrzy się humorem, i wszystko mi się tu podoba.  Książeczka jest urocza, a czyta się ją wręcz na jednym oddechu.

"Mój uczeń ... skupił się, po czym z wysiłkiem wydukał:

 - Hara, przedstawiam ci Amelie, moją kochankę.

Z wielkim trudem stłumiłam wesołość, która by go zniechęciła do tak chwalebnych starań. Przy koledze nie będę go poprawiała; oznaczałoby to dla niego utratę twarzy.
Był to dzień zbiegów okoliczności: zauważyłam, że do kawiarni wchodzi Christine, sympatyczna młoda Belgijka z ambasady, która pomogła mi wypełnić różne papiery. Zawołałam ją.
Teraz moja kolej dokonania prezentacji, pomyślałam. Ale Rinri z rozpędu, pragnąc zapewne powtórzyć ćwiczenie, zwrócił się do Christine:

- Przedstawiam pani mojego przyjaciela Harę i moją kochankę Amelie.

Christine obrzuciła mnie szybkim spojrzeniem. Udałam obojętność i przedstawiłam ją młodym Japończykom. Z powodu tego nieporozumienia i w obawie, by nie wypaść w tym związku na dominę, nie śmiałam udzielać dalszych wskazówek mojemu uczniowi. Moim jedynym celem było teraz pozostanie przy francuskim jako języku komunikacji.

- Jesteście obie Belgią? - zapytał Hara.

- Tak - potwierdziła z uśmiechem Christine. - Mówicie świetnie po francusku.

- To dzięki Amelie, mojej...

W tym momencie weszłam Rinriemu w słowo, oznajmiając:

- Hara i Rinri studiują romanistykę na uniwersytecie.

- Tak, ale nic tak nie pomaga w nauce, jak prywatne lekcje, prawda?

Postawa Christine mnie peszyła, ale nie byłyśmy ze sobą na tyle blisko, bym musiała jej wyjaśniać, jak wygląda prawda.

- Gdzie pan poznał Amelie? - zapytała Rinriego.

- W supermarkecie Azabu.

- Niesamowite!

Najgorsze miałam za sobą, mógł przecież powiedzieć, że z ogłoszenia."

(Opis zdjęcia z kotkami jest pod zdjęciem z kotkami).

A my, ja i mój brat Bobek, przewróciliśmy się na jakiś stary worek i śpimy. Może nas nie znajdą. Cały dzień  ganiają nas do roboty, a to upierz, a to ugotuj, poodkurzaj, a w ogrodzie też tylko my do ciężkiej pracy (psy mogą się wylegiwać). Jak  chwilę chcemy odpocząć , to nie, wstawaj Mi, wstawaj Bobku, bo jeszcze basen do wykopania,  jeszcze półka do zawieszenia! Chyba już się nie dziwicie, że  się schowałyśmy i zasnęłyśmy na czymkolwiek. Byle nas nie znaleźli. Cały dom na naszych małych główkach, a podobno gdzieś istnieje Towarzystwo Przyjaciół Dzieci! My tu mamy  towarzystwo, ale bez przyjaciół. A myślicie, że kto zrobił tę świeczkę w papierku ? My! Ja trzymałam bibułkę, a Bobek prasował. A świecznik na biało kto pomalował? My! Bobek malował czterema łapkami, a ja kawałkiem ogonka.  Precz z wyzyskiem małych dzieci przez kapitalistycznych krwiopijców!!! To krzyczałyśmy my, Bobek i Mała Mi. A teraz cichutko śpimy jak aniołki w komórce pod ścianą :)
 Do zobaczenia.

Buteleczka na chłodniejsze dni

Dzisiaj  miałam potyczkę manualną.
Buteleczkę oplotłam sznurkiem, przykleiłam na wikol, a potem nakleiłam serwetkę. Jakaś taka wyszła smutna, jesienna..., bo serwetka w jesiennej tonacji. ( U mnie jak w słynnych kolekcjach mody, jeden sezon do przodu). Więc przetarłam ją białą farbą. I jesień przestała być słotna, wróciło słońce. Z efektu jestem zadowolona o tyle o ile..  :)

Buteleczkę na razie schowam i jesienią postawię  w zestawie z kasztanami, żołędziami, i co tam jeszcze będzie wrześniowego. Jeszcze jest czas.

A teraz wprost z gorącego Meksyku przepis na egzotyczną zupkę. Ostatni przepis, który podaję, bo nagle się zorientowałam, że rękodzieła u mnie najmniej (a miało być najwięcej), na czołówkę za to teraz się wybijają kulinaria. Nie żebym nie lubiła kulinariów, ale pasjonatką nie jestem, ani  mistrzem rondla i patelni.  Jak muszę, to gotuję. Ale skoro sama chętnie bym się poczęstowała taką zupką, to nie będę nikomu żałować!
Buteleczką pochwaliłam się na początku. I zrobię taki myk, że nie będę na przodzie podawała książek, bo można pomyśleć, że ma się do czynienia z wypisami do lektur, a nie ambitnym rękodziełem  (a chciałoby się tak, jak jest u koleżanek na blogach. Kiedy one te trudne rzeczy wytwarzają? nie jest to pytanie retoryczne!).

Zupę tę popiłabym kilkoma szklaneczkami tequili i z jakimiś Mexicano życzylibyśmy sobie : Salud, Amor y Dinero! (zdrowia, miłości i pieniędzy!)

"Zupa kaktusowa
Składniki:
- posiekany kaktus, może być z parapetu
- cebula
- skórki i sok z limonki
- pomidory, czosnek, chili, papryczki piri-piri
- rosół
Tak między nami, zupa kaktusowa to meksykański odpowiednik naszej zupy z gwoździa. Kaktus występuje tu trochę dla picu, ewentualnie z lekka łagodzi pikanterię pozostałych składników.
Poza tym ma również tę zaletę, że pęcznieje w żołądku, wobec czego goście nie wyjdą od nas głodni. Zupa idealna na mdłe imprezy, podniesie temperaturę każdego przyjęcia. Mieszamy i podgrzewamy wszystkie składniki, serwujemy udekorowaną skórkami od limonki, żeby nic się nie zmarnowało.
Ze skromną miną i gaśnicą pod ręką przyjmujemy pochwały. Jeżeli jednak ktoś nam zalazł, niczym cierń opuncji, za skórę, na pytanie, co dodaliśmy do tej zupy, słodko odpowiadamy, że pejotl."

"Zupa musi być" Magdalena Kołodkiewicz

Na koniec notka naukowa - zaglądnijmy do badawczych notatek specjalistycznych.

Notatki naukowca- entomologa: "Mucha ma sześć nóg. Oderwałem musze jedną nogę: 

- Mucha, idź.

 Mucha idzie. Oderwałem drugą nogę:
- Mucha, idź.
Mucha idzie. Oderwałem trzecią, czwartą, piątą i to samo.
Oderwałem musze szóstą nogę:
- Mucha, idź.
Mucha nie idzie.
Wniosek: Po oderwaniu musze wszystkich nóg, mucha ogłuchła."

(Z naukowymi faktami się nie dyskutuje :))

Niedziela nie całkiem leniwa

Znalazłam zupę, która idealnie wpasowałaby się do wczorajszego wpisu. Bo najpierw relacja z wizyty na wsi, spokojnej i wesołej. Obrazki miłych okolic i radosnych zwierząt  (powiedzmy..). Byczki  radosne, bo już-już majaczyło im się wzięcie na rogi jakiejś durnej kobiałki, ale kobiałka nie była taka durna, zwiewała od byczków z prędkością światła. (Tu dygresja.  Naukowiec wszedł na dach budynku z kotem i latarką. Latarkę włączył i razem z kotem rzucił ją na dół. Jedno i drugie uderzyło w ziemię równocześnie. Wniosek :  Kot podczas spadku swobodnego osiągnął prędkość światła. No to i ja mogę rzec, że dawałam dyla z prędkością światła). No dobrze, przesadziłam. Nie zwiewałam z prędkością światła, bo podwórko to nie autostrada niemiecka:))) byczki chyba nie machają ogonami, bo są szczęśliwe i zadowolone! he,he,he
Za to jakie mocne byłoby zakończenie wczorajszego wpisu, że byłam uczestniczką  corridy i oprzytomniałam tylko na chwilę, żeby zapisać. Uff. Ale z tą zupą miałabym inną puentę, co dzieje się  na tej spokojnej i wesołej wsi, aż by wszystkim włosy dęba stanęły:
Co tu owijać w bawełnę: mord z premedytacją. Szkoda, że z opóźnieniem taka fajna zupa mi się trafiła.

"Czernina
Podłogę i ściany przykrywamy folią. Popijając Krwawą Mary, zakładamy lateksowe rękawiczki i przystępujemy do dzieła. Jeżeli ofiara jeszcze żywa i krewka, przesłaniamy jej oczy czarną opaską, podrzynamy gardło i powoli upuszczamy krwi. Do krwi dodajemy octu i cukru, żeby nie skrzepła. Denatkę ćwiartujemy, wkładamy do wrzątku i gotujemy z włoszczyzną (doskonała sycylijska). W tym samym czasie przygotowujemy sobie alibi i do zupy dodajemy oprócz krwi również suszone owoce. Podajemy krewnym jako zupę owocową, najlepiej z makaronem. Faktyczne pochodzenie czarnej polewki wyjawiamy w trakcie jedzenia, z psychopatycznym wyrazem twarzy śledząc reakcje domowników".

 Zalewajkę też wpiszę, bo ta przaśna zupa wkomponuje się w klimat. Chociaż pisana z "y" już nie jest taka przaśna...

"Zalewayka/żur
Jeżeli przebywamy akurat na emigracji, a musimy zrobić dinner, żurek lub zalewayka to strzał w dziesiątkę. Potrzebny nam będzie one jar of jour, do zdobycia w każdym polskim sklepie, prowadzonym na wyspach przez Rosjan, 5 ząbków czosnku of Garlic from China, liść laurowy, kilka ziarenek ziela angielskiego (all 3 pice, nie mylić z old spice), kiełbasa z Bawarii oraz ziemniaczki z Lidla. Zalewaykę/żurek podajemy w wydrążonym soda bread, zupełnie bez wyrzutów sumienia, bo do spożycia to on się raczej nie nadaje. Jak widać, jest to zupa panad granicami, serwując ją, nie narazimy się na społeczny ostracyzm, jeżeli pozwolimy sobie na następujący, typowo unijny dialog:
- Gresch jour? (żresz żur?)
- Yes, today.  (jest, to dawaj)"


"Zupa musi być" Magda Kołodkiewicz

Dla mnie niedziela na wpół wolna, bo pół dnia w pracy.  Ola narobiła mi smaku na  francuską zupę cebulową. Miałam torebkę takiej zupy Knorra, więc do zupy - bazy (bulion z warzyw plus przetarta smażona cebula, na talerz groszek ptysiowy z Lidla) wrzuciłam ten proszek i wyszło coś, co nazwałam na potrzeby niedzielnego obiadu oryginalną francuską zupą cebulową. Nikt nie narzekał, ale uczciwie powiem, że po rękach też nikt mnie  nie całował za tę zupę. Choć powinni, bo zjedzona do ostatniej kropli, że tak powiem z prędkością światła. A do Paryża posyłam westchnienie.... Za rybkę robił filet z mintaja. Strzeliłam mu fotkę.

O 21,oo mecz. Ci, z którymi rozmawiałam nie zdołali mnie przekonać, której drużynie mam kibicować.  Może nawet lepiej, bo intensywnie kibicowałam naszym, i widać jak to się dla nich skończyło. Zanim się wzięłam za kibicowanie, to z mundialów nasza drużyna przywoziła srebra, brązy... Tacy jak ja powinni mieć alternatywną rzeczywistość na czas rozgrywania ważnych meczów. Jeżeli nie chcę nikomu zaszkodzić, to chyba...
... lepiej sobie poczytam (przynajmniej jestem usprawiedliwiona tym razem)

 

Motto na jutro  (i na całe życie):

"Więc łap dzień każdy i nie

wierz ni trochę w złudnej

    przyszłości obietnice płoche"

                            Horacy 23 r. p.n.e.

a teraz mówię :))  do poniedziałku

Rybka albo pipka

"Bouillabaisse. Najdroższa zupa świata.
Przygotowania do przyrządzenia bouillabaisse, czyli marsylskiej zupy rybnej, rozpoczynamy co najmniej kilka lat wcześniej. Najpierw udajemy się na szkolenie z żeglugi i rybołówstwa morskiego. Przydatny będzie również kurs wędkarstwa harpunowego oraz scubadivingu. Następnie intensywnie uczymy się francuskiego. Bouillabaisse bowiem to zupa, która nie podróżuje. Należy ją przyrządzać z co najmniej siedmiu gatunków ryb świeżych, i to tylko tych, które pływają koło Marsylii, w związku z czym fatygujemy się tam sami. W tym celu zaciągamy kredyt i rezerwujemy bilety lotnicze do Marsylii, gdzie czarterujemy jacht oraz wynajmujemy ekipę wielorybników - mogą być przystojni. Jeżeli są przystojni, prosimy o wsparcie w naciągnięciu pianki do nurkowania. Jeżeli nie są, i tak się przydadzą, kiedy trzeba będzie zepchnąć nas do wody. Podczas gdy my polujemy na kolczaste skarpeny i inne glonojady, wielorybnicy na pokładzie piją piwo, jarają gauloisesy, grzeją wodę na zupę, obierają czosnek i klną po francusku, aż huczy. Szczególnie wtedy, kiedy okaże się, że z szafranu, czyli najważniejszej przyprawy, bez której o bouillabaisse można zapomnieć - jeden z nich zrobił sobie skręta."

"Zupa musi być"  Magda Kołodkiewicz

Sezon urlopowy w pełni, więc fiu do Marsylii. Na zupę. Którą oczywiście ktoś wcześniej nam ugotuje, bo przecież nie jesteśmy w stanie wykonać już żadnego ze wskazanych poleceń. Jednak nie dla mnie  wakacje,  nie mam urlopu w lato. W ubiegłym roku był w sierpniu, więc w tym roku urlop jesienią, i to raczej późną niż wczesną. Co zrobię, nic nie zrobię.
Ale tamten sierpniowy urlop miał fajny epizod z wędkowaniem z motorówki na Odrze. Epizod trwał trzy dni i wtedy opchałam się rybkami - z ogniska, z rusztu, z patelni. Tylko zupy nie było. Ale nie mam czego żałować, bo nie byłaby to przecież marsylska bouillabaisse. Czyli - wszystko jeszcze przede mną, ten smak, ci przystojni wielorybnicy i inne atrakcję, pewnie większe niż sama zupa.
Jednym słowem w te wakacje kiszka z wodą, tzn. pipka, a nie rybka.

Teraz kącik humoru
 wędkarskiego :

Do wędkarza podpływa krokodyl
- Biorą?
- Nie
- To olej ryby, chodź się  wykąpać!

i kulinarnego:

Trzej ludożercy umówili się w sobotę na grilla.
Dwaj już rozpalają ogień.
Pierwszy piecze smakowite kobiece udko.
Drugi przyniósł duże i muskularne męskie ramię z łopatką.
W końcu nadchodzi trzeci kanibal. Niesie urnę z prochami.
- Coś ty przyniósł? A gdzie mięsko? - pytają koledzy.
- Ja mam dietę. Dzisiaj tylko gorący kubek.

Teraz widzę błąd, rybka lubi pływać, a ja nie mam nic a propos :)

Ale mam bardzo krótką relację z mojej dzisiejszej wyprawy do rodzinki na wieś. Wieś malutka, gospodarstwo duże....
 

 Zrobiłem dziurkę, może nikt nie zauważy.....

Młode króliczki....

 

Coś, co zawsze mnie fascynuje. A u mnie tak równo nigdy nie jest...

 

 

 Porządek musi być......dobrze, że zapaszku nie czuć...

 

 

 

Zdjęcie niewyraźne, nie weszłam do środka, tylko wstawiłam głowę z ręką i telefonem, a i tak wszystkie byczki powstawały na mój widok.....:-)

 

dość duża odległość nas dzieliła, jakość zdjęć powala, wiem!

Kierowniczki zamieszania, ciekawskie bardzo...

plantacja fasolki zielonej i żółtej

 

 

kaczki dziwaczki

 

i jeszcze spacer przy Odrze

 i na tym koniec wsiowej relacji, wracam zaopatrzona w jajka i z energią na nowy dzień w pracy....

 Chyba lubię wieś. Najchętniej to się tam gościć i korzystać z sielskości, cha,cha.
DOBRANOC....