Na grzyby!

Król Borowik Prawdziwy szedł lasem
Postukując swym jedynym obcasem,

A ze złości brunatny był cały,
Bo go muchy okrutnie kąsały.

Tedy siadł uroczyście pod dębem
I rozkazał na alarm bić w bęben:

"Hej, grzyby, grzyby,
Przybywajcie do mojej siedziby,

Przybywajcie orężnymi pułkami.
Wyruszamy na wojnę z muchami!"

Pamiętacie z dzieciństwa ten wiersz Jana Brzechwy?  Zawsze, gdy spaceruję po lesie w poszukiwaniu grzybów, to go sobie recytuję. Ale tylko do tego momentu, w którym tu urwałam; dalej nie pamiętam. Pojechaliśmy znienacka na godzinkę do lasu na grzybobranie. Dwa, trzy razy jesienią tak robimy i tym razem też skorzystaliśmy  z tego, że pogoda wypiękniała i  w drogę!

Słonecznie (rarytas we wrześniowe popołudnie..),  przedtem było mokro, ale ciepło, stąd kaprys na las z grzybami. No to jedziemy, kiedyś wreszcie trzeba, a to pierwszy raz w tym sezonie...

Król Borowik Prawdziwy nie wygląda majestatycznie pod odwróconym pieńkiem. Pogryziony, i to chyba nie tylko przez muchy.
A my tylko ze współczuciem pokiwaliśmy głowami, obalony pieniek jako symbol nadgryzionego  majestatu.
Sory, królu....

Jak głowa się zwichnie od  tropienia grzybów, to się ją czasem podnosi na kilka oddechów leśnego powietrza.

Jakbym miała dobry aparat do zdjęć, to w tym rozświetlonym lasku pokazałabym, to co tam było naprawdę.......  eleganckie panie, panowie,  biały obrus, trochę picia, trochę żarcia ... właśnie się odbywa śniadanie na trawie. Claude Monet.
No, ale przecież wiecie, że ja zdjęcia robię telefonem.
Niejedna już taka gratka jak tu, przeleciała mi koło nosa....

Trzeba ostrożnie przechodzić, żeby nie zawadzić o tą kunsztowną sieć. Jak zobaczyłam  pajączka i  utkaną koroneczkę, to sobie coś przypomniałam! Widziałam raz u Klimju  podobne zdjęcie,  tam był za firanką pajęczyny widoczek na ławeczkę w ogrodzie. Cudo! Więc pstryknęłam coś w podobnym klimacie, że też potrafię być artystką (zgapioną, ale co tam...).

Takich podgrzybków znaleźliśmy kilka! Na ściółce sobie czekały na szczęśliwego znalazcę.

Sterta bali robi wrażenie, co? Szczególnie na osobach, które sobie przypomniały nagle (tzn. my), że trzeba drewno zamówić do kominka.

Oboje średnio lubimy grzybobranie, w tym jedna osoba lubi jeszcze mniej niż średnio.  Będąc dość ugodową,   jestem również od biedy poszukiwaczką grzybów, łączę to z przyjemnością spaceru po lesie.
Jeśli chodzi o grzyby, to zbieractwo jeszcze ujdzie. Ale gdyby u jednego z nas w rodzinnym domu nie było tradycji grzybobrania, to sami na pewno byśmy jej nie stworzyli. Jeżeli odpuścilibyśmy sobie któregoś roku  z tymi grzybami, to przodkowie zaangażowani za życia w ideę zbierania grzybów znaleźliby sposób, żeby z oburzeniem pogrzechotać nad nami swoimi oburzonymi kościami. Do wczesnych mrozów by grzechotali. A tak to mamy i spokój,  i przyjemne wędrowanie po pachnącym lesie.
No więc zbieractwo ujdzie. Natomiast nie ujdzie kulinarna konsekwencja zbieractwa. Nie powiem, zawsze trochę prawdziwków suszonych mam w słoiku, ale żadne poza tym wariacje grzybne nie wchodzą w grę. Nic z grzybów oprócz pieczarek. Być może jest to trauma z dzieciństwa, kiedy usłyszałam mrożącą w żyłach historię o znajomej rodzinie, która popełniła zbiorową zbrodnię trując szerokim gestem wszystkich dookoła i siebie  grzybową potrawką w śmietanie. (Na śmietanę nie mam traumy...).
Dwa lata temu, kiedy był grzybny rok i grzyby aż wychodziły same z lasu, bo się już w nim nie mieściły, to raz nazbieraliśmy tyle tego runa, że już nie było komu dawać. Zatrzaskiwano nam drzwi przed nosem, gdy widziano, że niesiemy następny wór grzybów. Wtedy wracając wieczorem z grzybowej wycieczki zatrzymaliśmy się przed Lidlem i zostawiliśmy tam pod ścianą pełny worek grzybów dla jakiegoś znawcy i wielbiciela. Jak rano jechałam do pracy obok Lidla, to widziałam bezdomnego, który okazał się znawcą i wielbicielem.  Siedział przed sklepem na kamieniu, obok worek z grzybami, a przed nim na gazetkach porcyjki grzybów na sprzedaż... Byliśmy zachwyceni...
 Chciałabym móc powiedzieć, że bezdomny złapał bakcyla pracy i od tej pory sobie handluje przed Lidlem, a  w zależności od pory roku ma adekwatny asortyment : chryzantemy, choinki, bukszpan, pietruszka.  Chciałabym, ale nie powiem. W dalszym ciągu bywa pod Lidlem, ale po dawnemu zaznacza swoją obecność...... tradycyjnymi metodami.

Sprawdziłam, co było dalej w wierszu o królu Borowiku Prawdziwym.
Otóż na imienne wezwanie króla każdy grzyb powiedział stosowną rymowanką, że grzecznie odmawia.  Ile razy jest tak, że zawiodą ci, na których liczysz, a ratunek przychodzi z takiej strony, o której zapomniałeś, że istnieje. W tym wypadku było tak samo.  Przyszli nie wzywani.
Jaki morał z tego wierszyka? 
... Ale do czego nam tu morał potrzebny? Do niczego....  :)


...
Ledwo rzekł to, wtem patrzy, a z boru
Maszeruje pułk muchomorów:

"Przychodzimy z muchami wojować,
Ty nas, królu, na wojnę prowadź!" ...

A ten tu muchomorek to mi wygląda na pana sierżanta :)

Nad morze

Z okazji wolnego dnia zorganizowaliśmy szybki wypad do Kołobrzegu. To oburzające, że lato się kończy, a ja nie powąchałam morskiej bryzy mieszkając od morza godzinę szybkiej jazdy samochodem (a czasem jak się rozpędzę to mówię, że mieszkam nad morzem, co tam...). Kołobrzeg wyniknął stąd, że jeździmy na zmianę do Świnoujścia, Międzyzdrojów i Kołobrzegu. Wypadło  na Kołobrzeg.  Zapakowaliśmy do samochodu wszystkie rekwizyty na jednodniowy wyjazd, Kubusiowi (jedynemu psu odpowiedzialnemu i zdrowemu umysłowo, w przeciwieństwie do Aszy i Matysa, bo ci to dopiero mają zryte berety) powierzyliśmy opiekę nad ruchomościami i nieruchomościami, wtarabaniliśmy się do samochodu my oraz syn (chrzestny, ale zawsze) i ruszyliśmy w drogę.

Koszalin, Kołobrzeg, co za różnica. Trochę mi się znaki dojazdowe pomyliły przy pstrykaniu fotki. No, ale u celu było to, co trzeba, czyli.....

...morze.  Nie byliśmy do końca przekonani co do tej wyprawy, bo taki wiatr, nie wiadomo czy to będzie ładny dzień. Ale Posejdon chyba nie chciał straszyć swoją potęgą,  zobaczył nas pierwszy raz w tym roku i pomyślał zapewne, że ta nieśmiałość wynikła z lęku przed przepastnym ogromem jego królestwa i zatrzymał grzywacze, bałwany i przywitał nas ładnie pomarszczoną taflą i wodą cieplutką jak w podgrzewanym basenie.

Adaś bez nieśmiałości zarządził wielkie pływanie, bo miał dmuchane kółeczka na ramionach. Przytargał też własną jednostkę pływającą nadmuchaną celem opłynięcia większego kawałka morza. Matka (chrzestna, ale zawsze) ukradkiem spuszczała powietrze, żeby nieustraszony majtek trochę zmienił plany na mniej ambitne. Na przykład pląsanie przy brzegu, jak widać wyżej.

Pląsanie przy brzegu absolutnie nie spotkało się ze zrozumieniem, matka w zamian zaproponowała zakopanie syna żywcem w plażowym piasku, co ucieszyło syna, ale pobudziło do dzikich wyjców inne dzieciaczki, które też chciały skosztować takiego ekstremalnego doświadczenia. Ich rodzice nie byli skłonni do tych wybryków tłumacząc dzieciom, że są jeszcze za małe, a jak będą sześciolatkami, jak Adaś, to zupełnie co innego.

A tu uchwycony moment próby uprowadzenia syna przez  kwiatowego potwora. Bez znaczenia jest fakt, że syn sam wskoczył na jego rower. Uprowadzenie to uprowadzenie!

Kilkakrotnie uszedł z życiem, więc jak emocje opadły to powrotna droga minęła synowi na drzemce. Po rumieńcach widać, że lekko mu nie było przeżyć ten dzień.  Ale dał radę...

W domu żadne zwierzę nie zauważyło, że cały dzień nas nie było. Mina Bobka jest miną przedstawicielką  kotów i psów, którzy ledwo zauważyli, że wróciliśmy. Wszyscy byli  zaspani i  obrażeni. Ale jak dostały dobrą kolację na przeprosiny, to obraza poszła w niepamięć. Czyli nie są zawzięte w gniewie. Dodam tę zaletę na kupkę pozytywnych cech naszych pupili, przyda się bardzo, bo ostatnio w dużym tempie rosną Himalaje wad. Nawet nie będę o nich wspominać, niech już ten wieczór będzie do końca przyjemny. Po emocjach po wizycie u Posejdona, do jakichś tam psich i kocich wad nabiera się odpowiedniego dystansu:)))

Jak bąk

Dziś jest dla mnie popołudnie lenia. Nic nie robię, leżę, czytam, patrzę w chmury i cudownie marnuję czas. Ponieważ nie zdarza się to często (bez poczucia winy się nie zdarza często, bo z poczuciem winy - często...)więc zapamiętuję datę i będę do niej wracać myślami. Jak większość z nas nie umiem odpoczywać w domu, bo tu zawsze coś się znajdzie do roboty. A jak sobie pofolguję, to murowane wyrzuty sumienia , że pranie, sprzątanie itp. prozaiczne zajęcia. Dawno już się nie relaksowałam na rybach, a bardzo lubię  wypady na ryby...Zdarzało się, że braliśmy namiot, psy i wyruszaliśmy na weekendowy biwak nad jezioro ze wszystkimi ingrediencjami do wędkowania. W ciągu dwóch, trzech dni  ryby, ryby, ryby.... niedalekie wycieczki rowerowe, pluskanie w wodzie, ognisko, a przy tym wszystkim dookoła piękne okoliczności przyrody. Matys nigdy nie chce spać w namiocie, wybiera wersję mobilną, samochodową. Bo jakby nagle samochód odjechał, to z psem na kanapie, tak się mądrze asekuruje (a nie mówiłam, że Matys tylko wygląda jakby do trzech nie umiał zliczyć? A tak naprawdę to nie wiadomo, jakie dziwne myśli się kłębią w tej jego szarej substancji).  Z  nudów wygrzebałam zdjęcia, żeby sobie przynajmniej popatrzeć, przypomnieć i nie zapomnieć.

 Takich rozrywek dzisiaj nie zaznam. No, nie całkiem, pozostały piękne okoliczności przyrody... ogródkowej.

Pszczółka i jej siostry się uwijają przy słonecznikach.  A w tym zapracowanym świecie ja się wyleguję jak jakiś bąk. (Bo nie zaznaczyłam, że cały czas coś podjadam, popijam i gabarytowo wyglądam  jak bąk).

 

Róże ślą w moim kierunku słodkie aromaty.

Lubię skalne roślinki, lecz pochwalić się  jakoś nie mam czym.

Ten wiszący dzwonek też powinnam odmalować, ale moja skłonność do białej farby w tym wypadku się raczej nie sprawdzi. Jeszcze poczekam trochę, niech bardziej zardzewieje:)

Nie wspomniałam skąd wzięło się dzisiaj takie popołudniowe nudzenie. Bo wykręciłam nogę w kostce. Trochę spuchło i z chodzeniem nie za zbytnio, ale przyłożyłam kompres z altacetu i planuję jutro rano obudzić się bez nożnych problemów.

Na szczęście noga  nie przeszkadza w czytaniu,  mogę sobie  poużywać świata w papierowym wydaniu.  O pójściu do biblioteki nie ma mowy, ale książki czekają na półce, tylko wyciągnąć rękę.
Poniższe zdjęcie nie przedstawia wejścia do mojej biblioteki, ale jest takie śmieszne, że muszę i Wam pokazać.

Dobrze, ze wejście "szparą", a nie studzienką kanalizacyjną na przykład, albo okienkiem na węgiel.

Jutro powrót do aktywności... :)

Rybka albo pipka

"Bouillabaisse. Najdroższa zupa świata.
Przygotowania do przyrządzenia bouillabaisse, czyli marsylskiej zupy rybnej, rozpoczynamy co najmniej kilka lat wcześniej. Najpierw udajemy się na szkolenie z żeglugi i rybołówstwa morskiego. Przydatny będzie również kurs wędkarstwa harpunowego oraz scubadivingu. Następnie intensywnie uczymy się francuskiego. Bouillabaisse bowiem to zupa, która nie podróżuje. Należy ją przyrządzać z co najmniej siedmiu gatunków ryb świeżych, i to tylko tych, które pływają koło Marsylii, w związku z czym fatygujemy się tam sami. W tym celu zaciągamy kredyt i rezerwujemy bilety lotnicze do Marsylii, gdzie czarterujemy jacht oraz wynajmujemy ekipę wielorybników - mogą być przystojni. Jeżeli są przystojni, prosimy o wsparcie w naciągnięciu pianki do nurkowania. Jeżeli nie są, i tak się przydadzą, kiedy trzeba będzie zepchnąć nas do wody. Podczas gdy my polujemy na kolczaste skarpeny i inne glonojady, wielorybnicy na pokładzie piją piwo, jarają gauloisesy, grzeją wodę na zupę, obierają czosnek i klną po francusku, aż huczy. Szczególnie wtedy, kiedy okaże się, że z szafranu, czyli najważniejszej przyprawy, bez której o bouillabaisse można zapomnieć - jeden z nich zrobił sobie skręta."

"Zupa musi być"  Magda Kołodkiewicz

Sezon urlopowy w pełni, więc fiu do Marsylii. Na zupę. Którą oczywiście ktoś wcześniej nam ugotuje, bo przecież nie jesteśmy w stanie wykonać już żadnego ze wskazanych poleceń. Jednak nie dla mnie  wakacje,  nie mam urlopu w lato. W ubiegłym roku był w sierpniu, więc w tym roku urlop jesienią, i to raczej późną niż wczesną. Co zrobię, nic nie zrobię.
Ale tamten sierpniowy urlop miał fajny epizod z wędkowaniem z motorówki na Odrze. Epizod trwał trzy dni i wtedy opchałam się rybkami - z ogniska, z rusztu, z patelni. Tylko zupy nie było. Ale nie mam czego żałować, bo nie byłaby to przecież marsylska bouillabaisse. Czyli - wszystko jeszcze przede mną, ten smak, ci przystojni wielorybnicy i inne atrakcję, pewnie większe niż sama zupa.
Jednym słowem w te wakacje kiszka z wodą, tzn. pipka, a nie rybka.

Teraz kącik humoru
 wędkarskiego :

Do wędkarza podpływa krokodyl
- Biorą?
- Nie
- To olej ryby, chodź się  wykąpać!

i kulinarnego:

Trzej ludożercy umówili się w sobotę na grilla.
Dwaj już rozpalają ogień.
Pierwszy piecze smakowite kobiece udko.
Drugi przyniósł duże i muskularne męskie ramię z łopatką.
W końcu nadchodzi trzeci kanibal. Niesie urnę z prochami.
- Coś ty przyniósł? A gdzie mięsko? - pytają koledzy.
- Ja mam dietę. Dzisiaj tylko gorący kubek.

Teraz widzę błąd, rybka lubi pływać, a ja nie mam nic a propos :)

Ale mam bardzo krótką relację z mojej dzisiejszej wyprawy do rodzinki na wieś. Wieś malutka, gospodarstwo duże....
 

 Zrobiłem dziurkę, może nikt nie zauważy.....

Młode króliczki....

 

Coś, co zawsze mnie fascynuje. A u mnie tak równo nigdy nie jest...

 

 

 Porządek musi być......dobrze, że zapaszku nie czuć...

 

 

 

Zdjęcie niewyraźne, nie weszłam do środka, tylko wstawiłam głowę z ręką i telefonem, a i tak wszystkie byczki powstawały na mój widok.....:-)

 

dość duża odległość nas dzieliła, jakość zdjęć powala, wiem!

Kierowniczki zamieszania, ciekawskie bardzo...

plantacja fasolki zielonej i żółtej

 

 

kaczki dziwaczki

 

i jeszcze spacer przy Odrze

 i na tym koniec wsiowej relacji, wracam zaopatrzona w jajka i z energią na nowy dzień w pracy....

 Chyba lubię wieś. Najchętniej to się tam gościć i korzystać z sielskości, cha,cha.
DOBRANOC....

Taki los...

Od kilku dni słyszę - Może weżmiemy sobie małego kotka? Moja odpowiedz ostro - NIE!! Mamy kota,a nawet dwa: jednego w domu, drugiego dochodzącego na obiady. Oprócz kotów mamy trzy pieski. Wystarczy przecież tego dobrodziejstwa. Na telefon dostaję coraz to nowsze zdjęcia z różnych tablic ogłoszeniowych, żebym tylko zerknęła na tego lub tamtego. Piękne, słodkie i cudne ale bez przesady... :). Dzisiaj rano też pierwsze słowa jakie usłyszałam to - Koleżanka ma kotka do oddania, plizzz, weźmy. I znów moje stanowcze - NIE! ucięło rozmowę. I teraz będzie o tym losie nieszczęsnym, co o nim miało być.

Te oto maluchy przyniósł około południa mój kot. Tak, nie pomyliłam się pisząć KOT, mój kocurek przytargał do domu swoje dzieciaki. Dostałam w darze tę oto dwójkę. Chłopiec i dziewczynka. I w tym miejscu głośno wzdycham.

Szcześliwy tatuś....Tofik

Teraz pochwalę sie swoim nowym nabytkiem, oto nóż krążkowy. Miałam na niego ogromną ochotę, ale cena ponad sto złotych troszkę mnie zniechęcała do zakupu. Nie wiedziałam nawet, że o wiele, wiele taniej mają je w Castoramie. Od wczoraj więc jestem jego szczęśliwą posiadaczką. Lamóweczki kroi się pierwsza klasa.

Muszę jeszcze się zaopatrzyć w matę do cięcia, już zamówiłam na allegro, niestey w Castoramie mają tylko takie malutkie. Zamówiłam sobie niewielką, ale w sam raz na moje potrzeby. Ceny odstrasząją. Poczyniłam taką oto bluzeczkę. Przed zmianą trochę mnie podduszała. Nie lubię mieć pod szyją zbyt wysoko :) Zrobiłam też lekki lifting, bo lato przecież i taki czarny nie pasuje mi do lata.

A jak już się zabrałam za szycie, to wymieniłam kieszenie w letnich spodenkach. Powód oczywisty , widać gołym okiem.

a tak wyglądają teraz

A teraz troszkę przyrody, zrobiło się tak przepięnie i ciepło, wygnało nas z domu na przechadzkę.

Życzę miłego i słonecznego weekendu. `