Pożegnalne prezenty

Moja koleżanka z pracy dwa tygodnie temu zmieniła pracodawcę.  Wszystkie fazy pożegnania sumiennie zaliczyłam, tj. okolicznościowe przyjęcie, życzenia na nową drogę życia zawodowego i tym podobne, mające na celu oswojenie rozstania. Jednak wciąż miałam niedosyt i wielką ochotę, żeby koleżanka za szybko o mnie nie zapomniała (bo to tylko na początku "będziemy się spotykać", a jak jest później, to wiadomo; porywają nas wszystkich wiry ważnych spraw) postanowiłam zrobić jej coś własnoręcznie na pamiątkę. Bo chociaż był prezent na do widzenia, ale ten mój to ma być taki prywatny, tylko ode mnie.
Najpierw wzięłam się za koszyk.

Dzięki Oli, i dzięki swojemu szczęściu w losowaniu,  mając cały czas przed sobą mistrzowski, idealnie upleciony koszyk będący moją wygraną, nabrałam ochoty na samodoskonalenie w splotach. Może nie będzie od razu wybitnego rezultatu, ale bardzo się staram...żeby był;)

Szczurek cały czas mi asystował, a w czasie, gdy na chwilę odchodziłam od warsztatu pracy, on zajmował miejsce w koszyku i pilnował, żeby kosz się nie zawieruszył przed skończeniem. Kotek pamięta, że wiele koszyków dopiero zaczętych nagle gdzieś wcięło. Żeby historia się nie powtórzyła, dzielnie dozoruje. Tylko strasznie się sennie co chwila robi, bo to nudna robota. Wiadomo powszechnie, jak ciężko jest oprzeć się senności,  a tak zdrowo przecież jest się wyspać. Trzeba było zapytać Szczurka, a nie szperać w internecie i tę samą wiadomość bez straty czasu można było uzyskać w trybie natychmiastowym - spanie jest nieprzeciętnie zdrowe. Kotek wskoczył do koszyka, więc nawet śpiąc,  uratuje dzieło. Jak Rejtan w proteście przeciwko rozbiorowi.... koszyka, a oprócz rozbiórki kosz może też ulec całkowitemu zniszczeniu przy nagłym ataku zrozumiałej agresji wyplatacza.


Tym razem udało się. Koszyk dokończyłam i oto on, już pomalowany na  "jagodowy koktajl".

Następnie znalazłam kawałek materiału w tym samym kolorze co koszyk i kawałek materiału czarnego, bo w planach miałam uszycie torby na zakupy jako następny punkt programu prezentowego.

Torbę na wzór znalazłam na Pintereście. 



źródło: Pinterest

Koleżanka ma już psa, więc najwyższy czas na kota. W taki nienachalny sposób próbuję ją namówić na adopcję. Jak się tak napatrzy, napatrzy, to najdzie ją wielka ochota na prawdziwego. I na to liczę, że jakiś bezdomny kotek, niekoniecznie czarny, znajdzie kochającą rodzinę z miłym pieskiem.

Torba jest duża, z kontrafałdą, chyba tak to się nazywa.
Jak się już rozpędziłam, to potem zrobiłam jeszcze dwa koszyki brązowe, duży i mały, bo koloryt mieszkania koleżanki określiłabym jako beżowy, więc brąz to bezpieczny kolor.
Następnie okleiłam świece, (metoda oklejania tu), a te z kolei są dla ożywienia w szafirowej tonacji, bo ten brąz ma za dużo brązu w brązie.



Koraliki się majtają na jednym uchu torby, żeby kot się nie znudził, nie zeskoczył i nie poszedł własną drogą.  Tylko do fotki pełnią rolę kocich oczu.

Nawet się zastanawiałam, czy z tymi oczami nie zaryzykować i ich nie przyszyć, ale na oryginale nie ma, i faktycznie co za dużo, to nie zdrowo.

Szczurek nie odpuścił sobie pilnowania, a nawet się przekwalifikował na inspektora jakości wykonanych prac. Osobiście je nadzorował i oceniał. Na każdym etapie zaznaczał swoją obecność. Koraliki do torby tak analizował, że z pięciu do przyczepienia zostały dwa, i to te najmniejsze...

Wtedy właśnie powiedziałam pierwszy raz: E, co za dużo to nie zdrowo. Oczywiście w kontekście koralików, a nie zabawy. Inspektor kontroli końcowej może sobie pozwolić na wiele, na zawłaszczenie koralików jak najbardziej, bo zajmie się koralikami i da spokojnie popracować....

Przycupnął teraz za koszykiem, że taki grzeczny, wcale nie zainteresowany. Tylko te oczy na słupkach opowiadają zupełnie inną historię.
Trochę był niezadowolony, że następnego kota (tego ma torbie) będziemy obecnie przysposabiać. A jaki musi być okropny ten nowy kot, jeszcze na dodatek to czarne futerko.  Tofik tylko trochę jest czarny i już trudno z nim wytrzymać. Dobrze, że Tofik przynajmniej trochę jest też biały.... Ale najważniejsze, że jeżeli chodzi o urodę, to na pręgowanych futerkach kończy się skala, bo nie ma nic piękniejszego na świecie:)
To tyle samozachwytów Szczurka nad swoją doskonałością. Zapewniam Was, że ta próbka jest czubkiem góry lodowej tego naszego megalomana.

Jeszcze wracając do prezentu. (Zawsze wszystko inne schodzi na plan dalszy, jeżeli chociaż na chwilę pojawi się któreś ze zwierząt; wtedy zwierzę zdominuje cały post, nie dając mi prawie dojść do głosu) . Teraz mam pewność, że koleżanka nie zapomni o mnie tak łatwo, bo zewsząd w domu będą na nią czyhały produkty starannie wyselekcjonowane osobiście przez Szczurka, bez brakoróbstwa (??? no tak, porządnie kleiłam rurki), atestowane w tajemniczy koci sposób (siła kociego nieruchomego wzroku utkwionego w jeden punkt koszyka !!!), poddane próbie pazura i atakowane ciężarem ponad 6 kilogramowego bezwładnego kota.
Gdyby koleżanka w końcu jednak bardzo chciała usunąć z oczu te jakże idealne produkty, to musiałaby dokupić specjalną szafkę na pomieszczenie całego naboju. Więc póki ich nie wyeksmituje, mogę liczyć na jakieś parę zdzwonień, bo przecież tak całkiem bezinteresownie się nie wysilałam z tym prezentem!:)))

Moja bluzka jest bez plam

Niedawno rozmyślałam i nawet pisałam o tym, że ograniczam czas snu i takie różne dyrdymały, co zamierzam zrobić, żeby mój dzień dłużej trwał. Co napisałam, to zrobiłam. I niestety nie zyskałam dzięki temu rozumu Napoleona  (był dla mnie wzorem),  za to lustro od rana nie miało dla mnie dobrych wiadomości (ta opuchnięta twarz i oczy... czy w ogóle istniało coś takiego z rana na mojej twarzy jak oczy?). Sen jest za ważny dla nas, żebyśmy go bezmyślnie ograniczali.  Znalazłam w Tłuste życie - Paleo, holistyczne odżywianie, medycyna naturalna pochwałę snu i już zweryfikowałam swoje negatywne nastawienie do snu.

"Sen to najlepsza czynność w jaką warto zainwestować czas. Podczas snu następuje regeneracja mięśni, wydzielane są hormony (m.in. hormon wzrostu), nadnercza wracają do równowagi, następuje detoks wątroby i odbudowa systemu odpornościowego. Gdy nie śpisz pozostajesz w katabolizmie, co po dłuższym czasie doprowadza do problemów z trawieniem, wchłanianiem i niedoborami, wyczerpaniem nadnerczy, zaburzeniami autonomicznego systemu nerwowego i funkcji nerek, a stąd już krótka droga do stanu zapalnego, nierównowagi hormonalnej, zachcianek na słodkie, chronicznego bólu, tycia, problemów z pracą mózgu i nawet zmienionej flory bakteryjnej."
itd.

Zamierzam się wreszcie bez poczucia winy wyspać!

Pochwała snu, pochwałą snu, lecz nie można też obciążać organizmu za dużym szokiem, żeby natychmiast z tym snem. Ale od jutra - jak najbardziej:)
Przysiadłam na chwilę do komputera, żeby Wam te wieści napisać...
A teraz dowiedzcie się, co przed chwilą robiłam.
Najpierw wprowadzenie.
Nosiłam często tę bluzkę, ale cieniutka dzianinka była dobrej jakości i jeszcze nie wyglądała najgorzej. No i pech, poplamiłam ją tak, że wyglądała jakbym się w niej przeszła podczas deszczu  padającego kroplami soku wiśniowego.
Najpierw zaklęłam sobie słowami godnymi wyższych sfer ministerialnych, a potem zaczęłam myśleć, jak uratować  ten skutek niezręczności.

Właśnie tak wyglądały plamki. Nikt by nie pomyślał, że to taki look.

Wycięłam plamki i zabezpieczyłam miejsce przed spruciem. A potem podszyłam w kwadraciki granatową dzianiną. A te kwadraciki dałam w różne miejsca, tam gdzie były plamy, i nie tylko. Pokreśliłam zygzakami dla większej ekspresji.

Ponadto stwierdzam, że te zygzaki opisują moją wewnętrzną naturę, tzn. wynik ekg tuż przed apopleksją. Często mam taki stan:)  Do apopleksji póki co nie doszło...
Zygzaki dodatkowo trzymają aplikację w całości. Może nie odpadnie, ale strzeżonego... Już przecież wiem, co ta bluzka potrafi w celu zabawienia jej właścicielki. Niech lepiej będą te nitkowe zygzaki.

Nie będę zaprzeczać,  jestem zadowolona z efektu. Dopiero jednak gdy założę tę bluzkę, to usłyszę od tych, którzy ją znali przedtem  ("twoja bluzka brzmi znajomo..."), czy efekt rzeczywiście fajny, czy tylko ja jako autorka metamorfozy robię niepotrzebne zamieszanie, zamiast krótkiego pożegnania,  i czy warto było się wysilać ... kosztem wyspania się.

Teraz w dużym nawiasie mój wewnętrzny monolog: Jak to jest, że jako zdeklarowana przeciwniczka różowego koloru, prawie wszystko, co tu pokazuję jest w gamie fuksja-blady róż? Skąd taka niekonsekwencja? Czy to ukryta masochistka we mnie drzemie? Czy pesymistka, która instynktownie ratuje swój czarny ogląd świata?
Pamiętam, że jak ją sobie kupowałam, to całą uwagę poświęciłam fasonowi i cenie, a na kolor z cierpiętniczą miną : eee, na wiosnę dam radę... A teraz nagle ulubiona bluzka..!

Kiedyś już pisałam, jak nie lubię kiedy koszulka typu tiszert wbija mi się w gardło. Wszystkie które próbują to robić, kończą tak:

Cały ściągacz przy szyi wycinam bez żalu....
Jest jednak jeden problem, To jest takie miejsce w koszulce, które uwielbia się rozciągać, wiele moich tiszertów po zabiegu obcięcia sciągacza nie doczekało starości.
Teraz wszywam cienki sznureczek i nie ma szans na rozciągnięcie.

Pora iść zainwestować .. czas w sen...
I Wam polecam, jeżeli byście nie wiedzieli, w co należy inwestować:)))

Nadrabianie zaległości....

Zaczęłam wczoraj wyplatać. Po sporej przerwie. Strasznie mnie kręci wyplatanie, że tak szybko widać efekty, że nie można odmówić wyplatankom funkcjonalności. Ta będzie bardzo funkcjonalna. Oby tylko wyszło mi to co zaplanowałam. Jest to projekt z wyplatania i szycia. Zobaczymy.

Wczoraj też ukończyłam przerabianie koszuli dżinsowej.

 Zamiar był z lekka inny, ale w międzyczasie przypomniało mi się, że widziałam u kogoś taką fajną koszulę z przeszyciami zygzakiem kontrastową nitką. Zrobiłam więć tak.

Nie jestem dumna z tej lamówki, chyba skos był nie do końca skosem. Wyszło jak wyszło, mogłam troszkę ten dekolt zaokrąglić. Teraz to już musztarda po obiedzie. Musi zostać taki, na żadnej gali nie planuję w niej wystąpić, a do lasku z psem to może być.

Taki los...

Od kilku dni słyszę - Może weżmiemy sobie małego kotka? Moja odpowiedz ostro - NIE!! Mamy kota,a nawet dwa: jednego w domu, drugiego dochodzącego na obiady. Oprócz kotów mamy trzy pieski. Wystarczy przecież tego dobrodziejstwa. Na telefon dostaję coraz to nowsze zdjęcia z różnych tablic ogłoszeniowych, żebym tylko zerknęła na tego lub tamtego. Piękne, słodkie i cudne ale bez przesady... :). Dzisiaj rano też pierwsze słowa jakie usłyszałam to - Koleżanka ma kotka do oddania, plizzz, weźmy. I znów moje stanowcze - NIE! ucięło rozmowę. I teraz będzie o tym losie nieszczęsnym, co o nim miało być.

Te oto maluchy przyniósł około południa mój kot. Tak, nie pomyliłam się pisząć KOT, mój kocurek przytargał do domu swoje dzieciaki. Dostałam w darze tę oto dwójkę. Chłopiec i dziewczynka. I w tym miejscu głośno wzdycham.

Szcześliwy tatuś....Tofik

Teraz pochwalę sie swoim nowym nabytkiem, oto nóż krążkowy. Miałam na niego ogromną ochotę, ale cena ponad sto złotych troszkę mnie zniechęcała do zakupu. Nie wiedziałam nawet, że o wiele, wiele taniej mają je w Castoramie. Od wczoraj więc jestem jego szczęśliwą posiadaczką. Lamóweczki kroi się pierwsza klasa.

Muszę jeszcze się zaopatrzyć w matę do cięcia, już zamówiłam na allegro, niestey w Castoramie mają tylko takie malutkie. Zamówiłam sobie niewielką, ale w sam raz na moje potrzeby. Ceny odstrasząją. Poczyniłam taką oto bluzeczkę. Przed zmianą trochę mnie podduszała. Nie lubię mieć pod szyją zbyt wysoko :) Zrobiłam też lekki lifting, bo lato przecież i taki czarny nie pasuje mi do lata.

A jak już się zabrałam za szycie, to wymieniłam kieszenie w letnich spodenkach. Powód oczywisty , widać gołym okiem.

a tak wyglądają teraz

A teraz troszkę przyrody, zrobiło się tak przepięnie i ciepło, wygnało nas z domu na przechadzkę.

Życzę miłego i słonecznego weekendu. `

Leniwa niedziela

Bardzo leniwa niedziela, deszcz lał od samego rana. Tak przyjemnie w ciepłym domku w taką pogodę. Z racji pogody mogłam się poświęcić szyciu. Nie wypłynełam na szerokie wody, raczej pływałam po warszawsku ( dupą po piasku ). Poszłam na łatwiznę i pokrowiec jest wiązany na troczki po bokach. Jak zwykle Pan Szczurek musiał mi asystować od samego początku....

Mateiał kupiłam już wykrojony w sh za złotówkę, chyba ktoś chciał uszyć pokrowce na krzesła. Zużyłam dwa kawałki, zostało jeszcze sporo. Ma fajną fakturę i przyjemnie się go szyje. Kolorowe naszycia zrobiłam w przypływie hm...natchnienia(?) nie wiem w sumie czemu. Żeby sobie pracę utrudnić chyba.W planach miałam zrobic brzeg lamowany, nawet wykroiłam lamówkę ale w międzyczasie mi się odechciało. Lamówka się przyda nastepnym razem, na pewno się nie zmarnuje.

W każdym tazie maszyna zakryta, nie kurzy się i wygląda jakoś tak lepiej niż zupełnie bez zakrycia.

A potem jeszcze przypomniało mi się, że mam pokrojony materiał na ściereczki kuchenne, więc skoro już usiadłam do maszyny to i te ściereczki skończyłam.

Materiał kupiony chyba ze sto lat temu. Leżał w szafie i czekał na swoją szansę.

A teraz idę dalej leniuchować...