Cudownie jest wygrywać!

Cudownie jest wygrywać! I bajecznie było przeczytać na Oli blogu, że wygrałam pocieszajkę:)))
A jako zdobywczyni nagrody w candy u Oli postanowiłam to uczcić spotkaniem z najbliższymi  przyjaciółmi, żeby zobaczyli jak się wygrywa, i wspólnie z nimi otworzyć paczkę z moją wygraną. Liczyłam, że będą się cieszyli razem ze mną. 

Ponieważ Ola miała bliskie spotkanie z chirurgiem, więc koniecznie trzeba życzyć jej zdrowia, bo należy jej się to ode mnie, a złączone siły potrafią wiele (ogólnie są znane przypadki ozdrowienia dzięki ...cóż, ktoś powiedział, że napicie się dobrego trunku, to jak modlitwa.... Inna sprawa, że są różne gusta, a każdy lubi inny trunek;)

Jeszcze zanim otworzyliśmy  pudełko z dziełami Oli, powiedziałam z wrodzoną sobie skromnością, że ja też pięknie wyplatam i wskazałam na  swój kosz na "ważne akcesoria" z zapytaniem, czy widać postępy.
(Specjalnie nie zrobiłam zdjęcia z boku, żeby nie było widać "artystycznych" krzywizn. Wystarczy, że widać "artystyczny" splot).
Usłyszałam pakiet entuzjastycznych mruknięć (nie ma to jak grono sprawdzonych przyjaciół) oraz powiadomienie, że dawno nie jedli tak smacznego tortu i gdzie go kupiłam. Próbowałam się odszczekiwać, że sama  upiekłam! Postawiona w krzyżowy ogień pytań przestałam iść w zaparte...  No  dobrze, nie upiekłam....

Ale pudełko uplotłam sama  ....... ale tego jakoś nie poddawano w wątpliwość.

Koleżanka dostarczyła nam jako wkład ze swojej strony do udanego spotkania pytania z "Zeit Magazin", na które każdy z nas głośno bez namysłu lub z krótkim namysłem miał odpowiadać.
Zobaczyliśmy potem odpowiedzi, które już ktoś wcześniej udzielił.
Wam napiszę pytania już razem z odpowiedziami, lecz nie naszymi, lecz kulturalnej osoby. Stwierdzam, że odpowiedzi grona moich przyjaciół (płci brzydkiej), skądinąd osób dorosłych i na stanowiskach, nie nadają się w większości do publikacji,  dominuje w nich........alkohol i seks.
A tam, gdzie nie dominują alkohol i seks, to wstyd pisać ze względu na prozaicznie niski poziom zainteresowań. 

1. Co jest dla mnie największym nieszczęściem?
  - Kiedy do kłamstwa zmusza mnie sytuacja, a nie własna fantazja.
2. A co szczęściem?
  - Siedzieć i patrzeć na pejzaż, w niebo lub na posprzątane mieszkanie i zapaść w nirwanę.
3. Ulubione postaci książkowe?
   - Wszystkie, które mimo niepowodzeń prą do przodu.
4. Ulubiona bohaterka w rzeczywistości?
   - Matka Teresa.
5. Literacka?
   - Ania z Zielonego Wzgórza.
6. Jakie cechy cenię u mężczyzny?
   - Poczucie odpowiedzialności.
7. U kobiety?
   - Umiejętność bycia podległą tam, gdzie nie ma to znaczenia i arbitralnie niepodleglą, gdy zachodzi  potrzeba.
8. Moje ulubione zajęcie?
   - Czytanie książek.
9. Kim albo czym chciałabym być?
   - Sobą.
10. Co najbardziej lubię u przyjaciół?
   - Serdeczność i poczucie humoru. O lojalności nie śmiem marzyć.
11. Moja największa wada?
   - Impetyczność, czyli choleryczność.
12. Co byłoby dla mnie największym nieszczęściem?
   - Niemożność pracy.
13. Jaka chciałabym być?
  - Piękna, wytworna i dobrze ułożona.
14. Ulubiony kolor?
  - Czerwień. Każda.
15. Ulubiony kwiat?
   - Róża.
16. Ulubiony pisarz?
   - Prus, Proust.
17. Moi bohaterowie w rzeczywistym życiu?
   - Kobiety polskie.
18. Bohaterowie przeszłości?
   - Kobiety polskie.
19. Jakimi bohaterami historycznymi gardzę?
   - Tyranami.
20.Jakie reformy najbardziej podziwiam?
   - Dające wolność.
21. Jaki talent chciałabym mieć?
   - Do języków obcych.
22. Jak chciałabym umrzeć?
   - Trach-ciach, obojętnie gdzie.
23. Moje motto?
   - Nie ma tego złego, co by na dobre nie wyszło.

Tych odpowiedzi udzieliła Zofia Kucówna. (Jeszcze się dopytam, gdzie ona to znalazła, koleżanka, nie Zofia Kucówna, to dopiszę źródło, żeby nie było. ).
Odpowiedzi chłopaków nawet nie będę komentować.  W przypadku dziewczyn...było lepiej,  jesteśmy jednak z trochę  lepszej gliny.  A tak naprawdę to wcześniej przeczytałyśmy pytania i każda sobie coś mądrego wymyśliła. Ja jako swoje motto powiedziałam Horacego,  już go tu wcześniej cytowałam. I naprawdę jest to moje motto na życie.  Ogólnie rzecz ujmując chcielibyśmy być piękni, zdrowi i bogaci. Aczkolwiek wszyscy zgodnie stwierdzili, że chcieliby mieć szczęście w grach i  wygrać coś od czasu do czasu... na przykład w candy (no, bardzo ciekawe! bo ja zdobyłam, to ich zazdrość podgryza!), chłopcy zaś zgodnym chórem stwierdzili, że Ola jest ideałem każdego mężczyzny, bo ma złote serce i złote ręce. ..  Otóż Ola nie powinna nawet wkładać do losów karteczki z imieniem Wikera, gdyż wzmiankowana  usunęła komentarz Oli o jaskółkach, które się zadomowiły w  garażu. (W przypływie szczerości przyznałam się do tego... i niepotrzebnie, bo teraz następny powód do żartów znaleźli). Biłam się w piersi, że to z niezręczności  i przez głupią pomyłkę... odpowiedziano mi : to nieważne. Ola nie dość, że ci wybaczyła, to dostałaś pocieszajkę, widać, że anioł, a nie kobieta. A o umiejętnościach manualnych nie ma potrzeby dyskutować, bo dowód mamy przed sobą. Niezaprzeczalny!

 W miseczkę od razu wsypałam cukierki... i myk do zdjęcia...

Niestety, ciągle robę fotki telefonem i ich jakość pozostawia wiele do życzenia. Miseczka i kubeczek są  piękne,  zdjęcia tego nie oddają!
Wreszcie zobaczyłam jak wygląda twórczość z papierowej wikliny najwyższej klasy,  a jest co podziwiać. Na Oli blogu się napatrzyłam na wyplatanki i tylko sobie je wyobrażałam, jakie one mogą być na żywo i dotknąć je własnymi palcami. Teraz mam je przed sobą  i zaczynam od teraz dążyć do ideału:)
Aż mnie palce świerzbią tak mam ochotę usiąść i zacząć pleść...  :)))

Na ryby!

''Na ryby - w każdziuteńki wolny dzień.
Na ryby - nad leniwą rzeczkę w cień.
Zabieramy sprzęt i starkę,
a na drzwiach wieszamy kartkę:
"Nie wracamy aż we czwartek,
zapuszczamy się pod Warkę".
Na ryby - by zielony wdychać chłód.
Na ryby - by odbiciem tykać wód:
jedną twarzą łyknąć z flaszy -
Drugą w niebo z toni patrzyć
Na ryby - ''

Wszystkie uroki tak prawdziwie opisane przez Starszych Panów są mi bliskie, a nad Odrą  tak samo można łyknąć z flaszy (ja łykałam różne zimne napoje niewyskokowe. Chociaż nie powiem, taka starka nad wieczorkiem...), a widoki i przyjemność porównywalna z tą nad Warką. Również tak samo się "zielony wdycha chłód...odbiciem tyka wód" i kontempluje nad wodą z kijkami w dłoniach.

Wody Odry są dość rybne, nie narzekaliśmy na słabe branie. (Co to jednak znaczy syndrom wędkarza, nie mogę się powstrzymać przed chwaleniem, jakie to okazy nasz rybny zespół wciągał z rzeki). Oczywiście niewymiarowe rybki trafiały do wody, nie do siatki... inaczej to już by było barbarzyństwo.

Matys rozglądał się z zaciekawieniem, czy coś się zmieniło tej okolicy od ostatniego razu. A słucha tak rozumnie, gdy go proszę, żeby daleko nie biegał, nie szczekał  i najlepiej wsłuchał się w ciszę, jak my wszyscy. Słuchał rozumnie, ale robił wszystko odwrotnie, i jeszcze czerpał z pokładów własnej inwencji.

Ślimak medytuje na kamieniu i przy okazji sobie przysypia, bo taka medytacja wypompowuje siły z każdej istoty.

Wieczorem ognisko i bzyczenie komarów. Hm, jakby to było tylko bzyczenie, to by był luksus.  A teraz nie zaszkodziłby łyczek starki,  ale trzeba było jeszcze jakoś dojechać do domu. Żeby czuwać przy chorym Bobku.

Ale przed powrotem posiedzimy przy ognisku i  TAAAKĄ rybę upieczemy na ogniu.
Sandacze są przepyszne.

Szczupaki też....

W tym czasie, gdy robimy rybie zdjęcia Matys idzie się wytarzać w g...ekstrementach. To jego pomysł na każdą wolną chwilę...

Można pogrążyć się w ekstazie.
Takie ostatnio piękne dni, aż chciałoby się krzyknąć "lato nie odchodź!", ale nie ma sensu krzyczeć i zakłócać tę cudną ciszę, bo i tak odejdzie. A my cieszmy się z tego co mamy.  A mamy przed sobą jeszcze końcówkę lata i złotą polską jesień. Szarugami będziemy się martwić za ...2 miesiące (najwcześniej! mam nadzieję).

Włączcie i zobaczcie. Wiem, że znacie. ale tak rzadko się ich słucha i ogląda. Mnie wprowadzają w dobry nastrój każdym swoim utworem. Dzisiaj będzie "coś z ryb".

A teraz przed Państwem wystąpią :

Starsi Panowie : Jeremi Przybora i Jerzy Wasowski                            
(oklaski!!!)

Nieśmiały ryjek

Wczoraj wracałam późno z pracy ( jeszcze niedawno 22,oo to był wczesny wieczór, dzisiaj to już wczesna noc..) i wysiadając z samochodu zauważyłam jakiś ruch w trawie. Zrobiłam temu ruchowi zdjęcie i co się okazało? Nieśmiało uśmiechnięty ryjek, włoski przyczesane średnio na jeża ...pan kuleczka we własnej osobie. Zgubił drogę do domu. Albo szuka wolnego pokoju przy rodzinie. Nigdy tu jeszcze nie mieliśmy jeży. Uczciwie postawiłam sprawę, że nie szukamy nowych współlokatorów, kiedyś zdecydowaliśmy, że nie zakładamy rodzinnego domu zoo i nie ma zmiłuj, a zresztą może jeżyk tylko przechodził, a ja mu prawie meldunek na stałe w mieście załatwiłam.
Mam już obcykaną sytuację w przypadku znalezienia jeża zimą. Kiedyś widziałam taki program w tv i na wszelki wypadek zapamiętałam procedurę:) Bezwzględnie należy go zabrać do domu, bo to że go znaleźliśmy znaczy, że jest zziębnięty i potrzebuje ogrzania. I to nawet nie przy kaloryferze, bo nie poczuje  ciepła, lecz najlepiej otulić go kocem elektrycznym, acha, jeszcze ważna rzecz - karmić jeża miodem! Ponieważ jednak nie ma zimy...

Tak, wiem, trawa niedługo urośnie do nieba. Jakby jeżyk bardziej zgiął nóżki, to by go nie było widać. Na usprawiedliwienie dodam, że tylko ten zakątek jest taki zarośnięty, pewnie na niego nie starczyło paliwa w kosiarce, albo nagłe zmęczenie dopadło kosiarza. Mam obietnicę złożoną przez kosiarza, że nie tylko skosi, ale uporządkuje to, co musi być uporządkowane i co... niekoniecznie musi być uporządkowane. Cóż, wzruszająca obietnica:)

Skoro tak płynnie przeszliśmy do kosiarek to pokażę zdjęcie sprzed kilku lat mojego kota Bereta, który po wypakowaniu kosiarki z pudła, zrobił sobie tam garsonierę; spał oraz spędzał czas wolny od spania tylko w tym swoim adaptowanym pokoiku. Dopóki mu się nie znudziło. A trwało to koło miesiąca. I przez ten czas nie można było kartonu nigdzie przestawiać, bo od razu awantura  połączona użyciem ostrej broni drapnej. Na kocie dziwactwa to się powinno specjalną księgę Guinnessa założyć! To jest Berenio:

A w temacie jeży...
...jak Wam się podobają afrykańskie jeże pigmejskie?



....  wyglądają jak szydełkiem wydziergane z włóczki.



Przez tamtego wędrowca naszło mnie na jeże i popatrzyłam sobie na nie w internecie. Oczywiście pigmejskie  rozkosznie wyglądają na zdjęciach, bo takie miniaturki. No i mamy dobry powód do uśmiechu:)))
Bo kącik żartu  w temacie jeży mocno nas nie rozbawi.
Jeden będzie, ale ze śmiechu o ścianę nie rzuci...

Spotykają się dwa jeże.
- Stefan, ty masz jeden bok całkiem goły!
- No mam
- Co się stało?
- Oddaję narządy
- Na przeszczepy?
- Głupi jesteś. Na akupunkturę.

Maluszki popakowane do słoiczków  jak konfitura, do dozowania po troszeczku. Taka ochrona dla kruszynek przed zagłaskaniem na śmierć:)))

Zdrowia, szczęścia, pomyślności

(((Najpierw życzenia, a potem opowiem, jakie mieliśmy straszne przeżycia poprzedniej nocy....)))
Szczere, choć spóźnione. Podobno życzenia można składać bez gafy tydzień przed i tydzień po święcie, czyli się załapuję i to z dużym marginesem:)
Z okazji Dnia Blogów - 31 sierpnia -  życzenia dla Was, Waszych blogów oraz dla naszych Czytelników, bo dzięki nim te blogi śmigają szczęśliwie, pomyślnie i zdrowo !!!


Jako fanka "Rejsu" wklejam ten kadr, chociaż tekst niezbyt mi pasuje, ale może będzie motywacją, żeby nie było u mnie nudno i żeby  ktoś nie stwierdził, że tekst w tym blogu można porównać jedynie z lekkością czołgu T-54 z dodatkowym wyposażeniem.

Teraz będzie smutno i straszno, ale skończy się dobrze, więc można spokojnie czytać.
W nocy z soboty na niedzielę przeżyliśmy dreszczowiec  z Bobkiem w roli głównej (jeszcze mną trzęsie, gdy sobie przypominam...). Bobek spał z nami; czasami kociaki baraszkują na łóżku tuż przed nocą, zdarza się, że znienacka zasypiają, a my ostrożnie się kładziemy, że nie mącić dziecięcego snu. I tak właśnie było.
Nagle bez uprzedzenia (zapytacie, jak to możliwe?) kotek kichnął i stracił przytomność, leżał niczym szmaciana zabawka. Na kilka sekund, ale te sekundy to trwały dwie do pięciu godzin.
Oboje na zmianę go reanimowaliśmy. Reanimacja w naszym wydaniu polegała na wyrywaniu sobie kotka, potrząsaniu nim, krzyczeniu do uszka : Bobek, BOBEK, nie świruj, i na szczęście z pozytywnym skutkiem, bo ożył.  Pomyślał na pewno:  dobrze, tylko na litość przestańcie już. No to przestaliśmy.  Potem już nie było spania, bo sprawdzaliśmy czy kotek oddycha, a  w żyłach to chyba mieliśmy samą adrenalinę, bez krwi tym razem. Z rana do lecznicy,  ogólne badanie, pani doktor stwierdziła początek zaziębienia i trochę gorączki. Dostał dwa zastrzyki, a dla nas było pocieszenie, że będzie żył! Wróciliśmy do domu już mniej zmartwieni. Asza zaraz zagarnęła nieszczęsnego, a swoim sercem matki to chyba czuje, że Bobek jest słabego zdrowia,  dlatego tak go zaborczo kocha.

Ta strzykawa to na małego Bobka przygotowana. Odwracaliśmy jego uwagę, żeby się nie bał i jakoś poszło. Doktor tak sprytnie wkłuła w karczek małego obie igły, że prawie nie płakał. Ale trząsł się jak kurczaczek. Próbowaliśmy go przekupić nową zabawką - futrzaną myszką na sznurku, sznurek przytwierdzony do patyka. Na razie tylko ma ją obiecaną, jeszcze nie miałam czasu poszukać, bo jest gdzieś schowana. Była kiedyś przypięta jako gratis do kociego żarcia i została zadołowana.

Bobek w całej krasie. Ten smutny pyszczek nie ma z zastrzykami nic wspólnego. Mamy nadzieję, że pomoże żel uodparniający i że nie pójdziemy ponownie z wizytą do gabinetu weterynaryjnego.  Oj, nie będzie Bobek lubił tam chodzić,  pewne jak cholera w średniowieczu.
Teraz smutny, ale już za małą chwilkę się rozweseli  i  zacznie broić, aż sobie w końcu nagrabi:)
A poza tym nic nowego:)))

U nas w domu

U nas w domu  wirus lenistwa rozprzestrzenia się szybko w epidemię. Zaczęło się ode mnie. Wróciliśmy z pracy, zjedliśmy obiad (był z poprzedniego dnia)  i się położyłam na kanapie z książką. Dwie godzinki przyjemnie zleciały, ale postanowiłam zrobić dobrej herbaty sobie i temu drugiemu leniowi, więc musiałam się podnieść do pionu (łatwo nie było) i ruszyć w kierunku kuchni, a po drodze ujrzałam następne ofiary wirusa. Zwykle tacy  rozbrykani, że trudno uspokoić, a teraz umęczeni, prawie zgon:

Mi przytulona do Aszy, bo jak dziecko chce się spać, to najbezpieczniej zasnąć przy dużej mamie. Asza  już nie ruszy tyłka, bo przed Matysem szpanuje, że córeczka ją woli od niego. Ale gdyby duża mama miała wybierać, to pewnie wolałaby synka, bo to jej pupilek, lecz synek aktualnie na koszyku się wyciągnął jak długi. Wirus go złapał w czasie zabawy i nie zdążył pobiec do tej, która zawsze czeka stęskniona. Tylko, że przed spaniem musi być rytuał wylizania kotka od noska do ogonka, więc trudno dziwić się Bobkowi, że czasem woli zasnąć bez macierzyńskiego obśliniania.

A że duża mama ma kłopoty z zaśnięciem, jeżeli nie wycałuje synka, to tym już synalek się nie będzie martwił.

 Leży jak szmacina, nie ma nawet siły łapkę podciągnąć do góry i na pewno mu zdrętwieje w czasie spania.

A teraz z google bardzo podobna fotka do tej z Bobkiem, tyle że będzie z pieskiem i komentarzem. Tak mi się spodobała, że ją wklejam, żebyśmy my, padnięci po pracy, wiedzieli, że  to nic nowego pod słońcem, tak wyglądać, i że nie ma się czego wstydzić, ha ha ha.

Prawda tego  komentarza w moim przypadku polega na tym, że jeżeli sobie odpuszczę po pracy i położę się na chwilę,  tyle że nie na stole,(aż tak nieżywa nie wracam do domu. Mówię co prawda :"dobijcie mnie, bo i tak już nic ze mnie nie będzie", ale zawsze ożywam ku zdziwieniu wszystkich.. tylko ja tam nie zdziwiona) ...to od razu pełny odjazd, a nie jakaś mała drzemka.

Dzisiaj raniutko wstałam, chociaż najprzyjemniej by było pod ciepłą kołderką, ale do czasu wyjścia o pracy mam sporo do zrobienia, efektami się pochwalę;  mam nadzieję, że wkrótce:)

Ale wczorajszy dzień nie tak do końca był stracony, praca zawodowa  nie wchodzi w grę, bo nie jest koncepcyjna. Natomiast przed pracą.... wstałam wcześniej... , bo zadzwonił telefon i już nie szłam do łóżka...

I postanowiłam coś przynajmniej zacząć. A ponieważ zniszczyłam swoją kuchenną podkładkę, wypaliłam na niej dziurę, co każdemu się może czasami przytrafić... ale  ja, jeśli chcecie, to mogę zrobić Wam tutorial na ten temat, ktoś byłby zainteresowany?:) i  naprędce uszyłam nową -  na wzór i czy będzie mi pasowała.

Lamówka, której mam jeszcze spory zapas, a która ma własną wizję układania.
Za bardzo artystyczną, jak na moje potrzeby.  Miałam do niej trochę zaufania przed przyszyciem, ale okazała się go niegodna. Jeżeli myśli, że to ona jest krawcową, to chce się rządzić, normalka.

Mogłyby być takie same podkładki pod talerze. W sumie nie jestem pewna, czy aż tak mi się podoba, żeby okładać całą kuchnię takimi matami. Zobaczę, na razie poużywam i ją wypróbuję .

Jak podkładka odezwie się do mnie ludzkim głosem, to napiszę wkrótce...

Kiedy przymykam oczy, to widzę cudowne patchworki i quilty, niestety moja maszyna do szycia nie słyszała nigdy o czymś takim jak pikowanie, głupio się wykręca i tylko taką oto rąbankę może mi zaoferować, jak wyżej na zdjęciu. Wstyd przynosi krawcowym na poziomie, ona - no bo nie ja przecież..;-).

Pamiętacie ten program?

 Gdy zobaczyłam na półce tę książkę, to od razu po nią sięgnęłam, żeby przypomnieć sobie, jak to wtedy było z tą Europą. 

 "Moja Europa da się lubić" Monika Richardson

"Wspaniałą zabawę zafundowaliśmy sobie i telewidzom przy okazji odcinka "Europa na językach". Nasze gwiazdy były już samodzielnymi telewizyjnymi osobowościami, a gość specjalny, prof. Jan Miodek, nie starał się odgrywać głównego bohatera, za to doskonale uzupełniał rozmowy pomiędzy polskimi cudzoziemcami. Nie mógł sobie jednak odmówić kilku uciesznych anegdot, jak choćby tej o swoich włoskich studentach. Co mu zrobili? Nieświadomi gafy młodzi ludzie na zakończenie cyklu wykładów z języka polskiego wręczyli mu pięć wiązanek. Każda była ozdobiona wstęgą z napisem "ostatnie pożegnanie". Włosi myśleli, że to taka formułka na uroczyste "do widzenia", a naukowcy z Uniwersytetu Wrocławskiego z przerażeniem pytali, kto umarł.

Przy okazji wyszło na jaw, że najtrudniejszym dla cudzoziemców polskim słowem nie jest żaden chrząszcz brzmiący w trzcinie, bo to przypłacając złamanym językiem, przygryzionymi policzkami i wytrzeszczem oczu, potrafił powiedzieć prawie każdy nasz gość. Za to Niemców, Anglików, Francuzów kładzie na  łopatki niewinny "ołówek".
- Do takiej sekwencji głosek nie są kompletnie przygotowani -dodał profesor.

W rewanżu goście zaprezentowali własne językowe łamańce, z których słowacki i fiński okazały się nie do powtórzenia nawet po kilkakrotnym przewinięciu taśmy z nagraniem.

Polacy dowiedzieli się sporo o europejskim języku ciała - że we Włoszech nawet kąt nachylenia dłoni może zmienić znaczenie wypowiadanych słów, że w Finlandii lepiej nie gestykulować wcale, bo wezmą cię za chama, w Anglii zaś trzeba uważać, w którą stronę obraca się dłoń, zamawiając dwa piwa, bo jeśli pokaże się rozstawione palce grzbietem dłoni w stronę barmana , to można oberwać po twarzy.

Martina zaskoczyła nas informacją, że sytuacja typu "nikt nic nie wie", na którą Polacy mówią "czeski film", w Czechach nazywa się "hiszpańska wioska". Jednak w żadnym europejskim języku nie używa się wykrzyknika "O", który w Polsce rozumiany jest świetnie jako wyraz zdziwienia lub potwierdzenie czyjejś racji."

 Akurat dobrze  pamiętam (powiedzmy...) ten odcinek z prof. Miodkiem, bo mi się podobał (bo inne mi się  nie podobały... haha). Niedawno w radiu Szczecin była audycja z cudzoziemcami, którzy w Szczecinie uczą się polskiego. Nauczycielka opowiadała, jak uczeń, a nie było to dziecko, tylko dorosły mężczyzna, już nie pamiętam jakiej narodowości, pytał ją, czy Polacy nigdy się nie mylą, jak na przykład proszą o dwa piwa? Czy nie powiedzą przez pomyłkę : dwie, dwojga, dwiema, dwóch, czy jeszcze inaczej z  wielu możliwych odmian?

Ona odpowiedziała, że taka pomyłka absolutnie nie wchodzi w grę. Nikt się nie myli. Wtedy usłyszała zachwycony głos cudzoziemca : Polacy to bardzo mądrzy ludzie są!

 No i co Wy na to? ....

A, i jeszcze powiedzieli, że według najnowszych badań polski język jest trudniejszy od chińskiego,  do tej pory chiński i węgierski uchodziły za najtrudniejsze. Nie wiem, jakoś trudno sobie wyobrazić, że nasz kochany polski język, który świetnie znają najmłodsze przedszkolaki miałby być najtrudniejszym językiem? Już bez przesady...:)))

 Kącik żartu

- Jaką częścią mowy jest "nic"?

- Czasownikiem

- ???

- Bo odpowiada na pytanie "co robi"

 

Zdjęcia z google.

(A "nic" to zaimek rzeczowy, tak tylko mówię)

Ona rządzi

 

Nie to, żeby fascynowała mnie fizyka, ale jakoś intrygujące mi się to wydawało...znacie? próbowaliście?

Przeglądając "demotywatory" i widząc to zdjęcie pomyślałam:   jeśli tak można, to zaraz zrobię tak samo. Wzięłam z szuflady nóż i widelec, szklaneczka z soczkiem już była, zapałki... są. A teraz będzie chwila prawdy......

...fantastyczne uczucie! Jakby to była magiczna sztuczka, a przecież nie jest!

Akurat tę magię widzimy, a ile magii tak nam spowszedniało, że nas już nie  rusza...
"Co to jest, gdy iluzjonista wyciąga z kapelusza to co chciał? Sztuczka.
A kiedy kobieta wyciąga ze swej torebki to czego właśnie potrzebuje? Cud!"
W ponury dzień chmury się rozstępują i pełne słońce...cud, magia, sztuczka? (pogodynka mówiła, że będzie lało cały dzień)

Zdjęcie pstryknęłam byle było, w myśl zasady: chwilo trwaj, jesteś piękna!

Jeżeli już jesteśmy przy fizyce, to poznajmy jej nowe prawa.

1. Prawo kąpieli - Kiedy ciało jest zanurzone w wodzie dzwoni telefon.

2. Prawo bliskich spotkań - Prawdopodobieństwo, że spotkasz znajomego rośnie, jeśli jesteś z kimś, z kim nie chcesz być widziany.

3.  Prawo dowodu - Jeżeli chcesz udowodnić, że jakaś maszyna nie działa, to ona akurat zadziała.

4. Prawo produktu - Gdy znajdziesz produkt, który polubisz, zaraz przestaną go produkować.

 Niby śmieszne, ale nie bardzo. Od razu mogłabym sypnąć przykładami ze swojego życia,....
A do pierwszego prawa dodałabym, że czekasz na kogoś.. np. 3 godziny, przestajesz czekać i ,tak jak w "prawie", idziesz się kąpać -  i oto, tadamm, wyczekiwana osoba pojawia się w momencie, gdy ledwo zdążyłaś usiąść w wannie.  Raz próbowałam przechytrzyć to prawo w ten sposób, że postanowiłam  zacząć czekać za godzinę od umówionego czasu; a to jeszcze  zrobię to czy tamto, bo wiadomo, że się  spóźni. I co? Oczywiście, że osoba przychodzi punktualnie co do minuty!


Kącik żartu:
W jednym przedziale pociągu do Szwajcarii spotkali się fizyk doświadczalny, fizyk teoretyk i matematyk. Przez okno zobaczyli łąkę, na której pasły się trzy łaciate krowy. Fizyk doświadczalny skomentował to następująco:
- W Szwajcarii wszystkie krowy są łaciate
- O, przepraszam. W Szwajcarii istnieją łaciate krowy - poprawił go kolega teoretyk
a matematyk zawyrokował:
- W Szwajcarii istnieją 3 krowy, które są łaciate przynajmniej z jednej strony.


Czy naprawdę kącik żartu nie może być śmieszniejszy?  Może, ale skąd brać żarty o fizyce? No, ale jak tak zacznę stąd wyrzucać, to zostanie nam tylko doświadczenie z nożem, widelcem i zapałką:) dobrze, że przynajmniej to doświadczenie się udało.


A na lekcji fizyki nasz pan powtarzał nie raz, a wiele razy, żeby dzieciom się utrwaliło:
Matematyka jest królową, ale to fizyka rządzi światem.
Ale z drugiej strony.... pan był od fizyki, to niby jaki przedmiot miał chwalić?
Dziwne by było, jakby nie chwalił swojego tylko cudzy:))