Na grzyby!

Król Borowik Prawdziwy szedł lasem
Postukując swym jedynym obcasem,

A ze złości brunatny był cały,
Bo go muchy okrutnie kąsały.

Tedy siadł uroczyście pod dębem
I rozkazał na alarm bić w bęben:

"Hej, grzyby, grzyby,
Przybywajcie do mojej siedziby,

Przybywajcie orężnymi pułkami.
Wyruszamy na wojnę z muchami!"

Pamiętacie z dzieciństwa ten wiersz Jana Brzechwy?  Zawsze, gdy spaceruję po lesie w poszukiwaniu grzybów, to go sobie recytuję. Ale tylko do tego momentu, w którym tu urwałam; dalej nie pamiętam. Pojechaliśmy znienacka na godzinkę do lasu na grzybobranie. Dwa, trzy razy jesienią tak robimy i tym razem też skorzystaliśmy  z tego, że pogoda wypiękniała i  w drogę!

Słonecznie (rarytas we wrześniowe popołudnie..),  przedtem było mokro, ale ciepło, stąd kaprys na las z grzybami. No to jedziemy, kiedyś wreszcie trzeba, a to pierwszy raz w tym sezonie...

Król Borowik Prawdziwy nie wygląda majestatycznie pod odwróconym pieńkiem. Pogryziony, i to chyba nie tylko przez muchy.
A my tylko ze współczuciem pokiwaliśmy głowami, obalony pieniek jako symbol nadgryzionego  majestatu.
Sory, królu....

Jak głowa się zwichnie od  tropienia grzybów, to się ją czasem podnosi na kilka oddechów leśnego powietrza.

Jakbym miała dobry aparat do zdjęć, to w tym rozświetlonym lasku pokazałabym, to co tam było naprawdę.......  eleganckie panie, panowie,  biały obrus, trochę picia, trochę żarcia ... właśnie się odbywa śniadanie na trawie. Claude Monet.
No, ale przecież wiecie, że ja zdjęcia robię telefonem.
Niejedna już taka gratka jak tu, przeleciała mi koło nosa....

Trzeba ostrożnie przechodzić, żeby nie zawadzić o tą kunsztowną sieć. Jak zobaczyłam  pajączka i  utkaną koroneczkę, to sobie coś przypomniałam! Widziałam raz u Klimju  podobne zdjęcie,  tam był za firanką pajęczyny widoczek na ławeczkę w ogrodzie. Cudo! Więc pstryknęłam coś w podobnym klimacie, że też potrafię być artystką (zgapioną, ale co tam...).

Takich podgrzybków znaleźliśmy kilka! Na ściółce sobie czekały na szczęśliwego znalazcę.

Sterta bali robi wrażenie, co? Szczególnie na osobach, które sobie przypomniały nagle (tzn. my), że trzeba drewno zamówić do kominka.

Oboje średnio lubimy grzybobranie, w tym jedna osoba lubi jeszcze mniej niż średnio.  Będąc dość ugodową,   jestem również od biedy poszukiwaczką grzybów, łączę to z przyjemnością spaceru po lesie.
Jeśli chodzi o grzyby, to zbieractwo jeszcze ujdzie. Ale gdyby u jednego z nas w rodzinnym domu nie było tradycji grzybobrania, to sami na pewno byśmy jej nie stworzyli. Jeżeli odpuścilibyśmy sobie któregoś roku  z tymi grzybami, to przodkowie zaangażowani za życia w ideę zbierania grzybów znaleźliby sposób, żeby z oburzeniem pogrzechotać nad nami swoimi oburzonymi kościami. Do wczesnych mrozów by grzechotali. A tak to mamy i spokój,  i przyjemne wędrowanie po pachnącym lesie.
No więc zbieractwo ujdzie. Natomiast nie ujdzie kulinarna konsekwencja zbieractwa. Nie powiem, zawsze trochę prawdziwków suszonych mam w słoiku, ale żadne poza tym wariacje grzybne nie wchodzą w grę. Nic z grzybów oprócz pieczarek. Być może jest to trauma z dzieciństwa, kiedy usłyszałam mrożącą w żyłach historię o znajomej rodzinie, która popełniła zbiorową zbrodnię trując szerokim gestem wszystkich dookoła i siebie  grzybową potrawką w śmietanie. (Na śmietanę nie mam traumy...).
Dwa lata temu, kiedy był grzybny rok i grzyby aż wychodziły same z lasu, bo się już w nim nie mieściły, to raz nazbieraliśmy tyle tego runa, że już nie było komu dawać. Zatrzaskiwano nam drzwi przed nosem, gdy widziano, że niesiemy następny wór grzybów. Wtedy wracając wieczorem z grzybowej wycieczki zatrzymaliśmy się przed Lidlem i zostawiliśmy tam pod ścianą pełny worek grzybów dla jakiegoś znawcy i wielbiciela. Jak rano jechałam do pracy obok Lidla, to widziałam bezdomnego, który okazał się znawcą i wielbicielem.  Siedział przed sklepem na kamieniu, obok worek z grzybami, a przed nim na gazetkach porcyjki grzybów na sprzedaż... Byliśmy zachwyceni...
 Chciałabym móc powiedzieć, że bezdomny złapał bakcyla pracy i od tej pory sobie handluje przed Lidlem, a  w zależności od pory roku ma adekwatny asortyment : chryzantemy, choinki, bukszpan, pietruszka.  Chciałabym, ale nie powiem. W dalszym ciągu bywa pod Lidlem, ale po dawnemu zaznacza swoją obecność...... tradycyjnymi metodami.

Sprawdziłam, co było dalej w wierszu o królu Borowiku Prawdziwym.
Otóż na imienne wezwanie króla każdy grzyb powiedział stosowną rymowanką, że grzecznie odmawia.  Ile razy jest tak, że zawiodą ci, na których liczysz, a ratunek przychodzi z takiej strony, o której zapomniałeś, że istnieje. W tym wypadku było tak samo.  Przyszli nie wzywani.
Jaki morał z tego wierszyka? 
... Ale do czego nam tu morał potrzebny? Do niczego....  :)


...
Ledwo rzekł to, wtem patrzy, a z boru
Maszeruje pułk muchomorów:

"Przychodzimy z muchami wojować,
Ty nas, królu, na wojnę prowadź!" ...

A ten tu muchomorek to mi wygląda na pana sierżanta :)

Moja bluzka jest bez plam

Niedawno rozmyślałam i nawet pisałam o tym, że ograniczam czas snu i takie różne dyrdymały, co zamierzam zrobić, żeby mój dzień dłużej trwał. Co napisałam, to zrobiłam. I niestety nie zyskałam dzięki temu rozumu Napoleona  (był dla mnie wzorem),  za to lustro od rana nie miało dla mnie dobrych wiadomości (ta opuchnięta twarz i oczy... czy w ogóle istniało coś takiego z rana na mojej twarzy jak oczy?). Sen jest za ważny dla nas, żebyśmy go bezmyślnie ograniczali.  Znalazłam w Tłuste życie - Paleo, holistyczne odżywianie, medycyna naturalna pochwałę snu i już zweryfikowałam swoje negatywne nastawienie do snu.

"Sen to najlepsza czynność w jaką warto zainwestować czas. Podczas snu następuje regeneracja mięśni, wydzielane są hormony (m.in. hormon wzrostu), nadnercza wracają do równowagi, następuje detoks wątroby i odbudowa systemu odpornościowego. Gdy nie śpisz pozostajesz w katabolizmie, co po dłuższym czasie doprowadza do problemów z trawieniem, wchłanianiem i niedoborami, wyczerpaniem nadnerczy, zaburzeniami autonomicznego systemu nerwowego i funkcji nerek, a stąd już krótka droga do stanu zapalnego, nierównowagi hormonalnej, zachcianek na słodkie, chronicznego bólu, tycia, problemów z pracą mózgu i nawet zmienionej flory bakteryjnej."
itd.

Zamierzam się wreszcie bez poczucia winy wyspać!

Pochwała snu, pochwałą snu, lecz nie można też obciążać organizmu za dużym szokiem, żeby natychmiast z tym snem. Ale od jutra - jak najbardziej:)
Przysiadłam na chwilę do komputera, żeby Wam te wieści napisać...
A teraz dowiedzcie się, co przed chwilą robiłam.
Najpierw wprowadzenie.
Nosiłam często tę bluzkę, ale cieniutka dzianinka była dobrej jakości i jeszcze nie wyglądała najgorzej. No i pech, poplamiłam ją tak, że wyglądała jakbym się w niej przeszła podczas deszczu  padającego kroplami soku wiśniowego.
Najpierw zaklęłam sobie słowami godnymi wyższych sfer ministerialnych, a potem zaczęłam myśleć, jak uratować  ten skutek niezręczności.

Właśnie tak wyglądały plamki. Nikt by nie pomyślał, że to taki look.

Wycięłam plamki i zabezpieczyłam miejsce przed spruciem. A potem podszyłam w kwadraciki granatową dzianiną. A te kwadraciki dałam w różne miejsca, tam gdzie były plamy, i nie tylko. Pokreśliłam zygzakami dla większej ekspresji.

Ponadto stwierdzam, że te zygzaki opisują moją wewnętrzną naturę, tzn. wynik ekg tuż przed apopleksją. Często mam taki stan:)  Do apopleksji póki co nie doszło...
Zygzaki dodatkowo trzymają aplikację w całości. Może nie odpadnie, ale strzeżonego... Już przecież wiem, co ta bluzka potrafi w celu zabawienia jej właścicielki. Niech lepiej będą te nitkowe zygzaki.

Nie będę zaprzeczać,  jestem zadowolona z efektu. Dopiero jednak gdy założę tę bluzkę, to usłyszę od tych, którzy ją znali przedtem  ("twoja bluzka brzmi znajomo..."), czy efekt rzeczywiście fajny, czy tylko ja jako autorka metamorfozy robię niepotrzebne zamieszanie, zamiast krótkiego pożegnania,  i czy warto było się wysilać ... kosztem wyspania się.

Teraz w dużym nawiasie mój wewnętrzny monolog: Jak to jest, że jako zdeklarowana przeciwniczka różowego koloru, prawie wszystko, co tu pokazuję jest w gamie fuksja-blady róż? Skąd taka niekonsekwencja? Czy to ukryta masochistka we mnie drzemie? Czy pesymistka, która instynktownie ratuje swój czarny ogląd świata?
Pamiętam, że jak ją sobie kupowałam, to całą uwagę poświęciłam fasonowi i cenie, a na kolor z cierpiętniczą miną : eee, na wiosnę dam radę... A teraz nagle ulubiona bluzka..!

Kiedyś już pisałam, jak nie lubię kiedy koszulka typu tiszert wbija mi się w gardło. Wszystkie które próbują to robić, kończą tak:

Cały ściągacz przy szyi wycinam bez żalu....
Jest jednak jeden problem, To jest takie miejsce w koszulce, które uwielbia się rozciągać, wiele moich tiszertów po zabiegu obcięcia sciągacza nie doczekało starości.
Teraz wszywam cienki sznureczek i nie ma szans na rozciągnięcie.

Pora iść zainwestować .. czas w sen...
I Wam polecam, jeżeli byście nie wiedzieli, w co należy inwestować:)))

Coś w tym musi być

Wciąż narzekałam na Mi, niby na żarty, ale trochę serio, że złośliwa,  tylko psoci,  i nic ją oprócz dokazywania nie obchodzi, a raczej obchodzi, żeby pogryźć, zniszczyć, dokuczyć. A jednak tak nie jest. Obchodzi ją, i to jeszcze jak,  rodzony brat.  Gdy Bobek leżał chory, to przychodziła do niego, obejmowała go łapkami i przytulała  jak kochająca siostrzyczka.  Nigdy przedtem tak nie robiła, czyli że choroba brata wyzwoliła w niej gorące uczucia.
Odwołuję uroczyście wszystko, co nagadałam do tej pory na zły charakter Małej Mi.
Kolejny raz się przekonuję, jak to nie można sądzić po pozorach, że ktoś dobry,  ktoś niedobry.  Oczywiście my w domu wolelibyśmy nic nie wiedzieć o kochającym serduszku Mi, mogłoby pozostać jej tajemnicą, żeby tylko Bobek był zdrowy.
Nikt jednak nikogo nie pyta, co kto by wolał...


Mi i Bobek. Wyglądają jakby były z różnych miotów, tacy niepodobni do siebie. Mi to wykapany tatuś, czyli Tofik. A Bobek - futro zdjęte z mamusi. W czasie, gdy Tofik na wiosnę wyprowadził się z domu, to widywaliśmy go czasem w przelocie z taką pręgowaną damą. Tofik w tym czasie ostentacyjnie udawał, że nas nie zna, (nie chciał widać usłyszeć kilku słów prawdy),  co nie przeszkadzało mu wracać na obiady do domu. Wiosenny romans się skończył, dzieci zostały. Na tyle rozumu starczyło Tofikowi, żeby zadbać jakoś o ten swój sukces prokreacyjny i przyprowadzić dzieci do nas. Najbardziej śmieszne jest to, że Mi i Bobek to jakby sprzed kilku lat Tofik i Szczurek. Lekarka teraz do Bobka cały czas mówiła "Szczurku", po czym się reflektowała "ty przecież nie jesteś Szczurek".  (Szczurek to luźno przyszywany wujek,  nie lubi  Tofika i nie lubi być wujkiem dla dzieci Tofika). Ale naprawdę można się pomylić, gdyby nie różnica wiekowa i gabarytowa między kotami.

Wreszcie mam dobre informacje na temat zdrowia Bobka. Jest zdrowy, koniec z zastrzykami. Byliśmy na wizycie kontrolnej, doktor osłuchał tego trzęsionkę i w imieniu medycyny ogłosił zwycięstwo nad chorobą.  Poinformowałam doktora, że rano sama osłuchałam koteczka i niestety charczało mu w płucach. Lekarz na to, że co najwyżej w brzuszku mu się przelewało... Kot zdrów jak rybka! Jednak oboje z Mi dostali jakieś  preparaty,  na wzmocnienie i na uodpornienie.
Temat choroby Bobeczka niniejszym jest zakończony, i  tfu, trzy razy za lewe ramię:)

A ja chodzę po ogrodzie i szukam oznak, że lato  jeszcze nie skończone. Bo nie skończone!!!!!
Bujna zieleń, "upały" i tylko zimne wieczory, noce i ranki przypominają, że czas pędzi naprzód.
Żółte róże. Chociaż na to nie wyglądają, pachną po prostu bosko. Kiedyś uważałam, że tylko pąsowe róże mogą mieć intensywny różany zapach, ale gdy zakwitł ten krzak żółtej róży, to zmieniłam pogląd o różanych aromatach.

Zwykła róża, bez przepychu, trochę kremowa, a teraz już lekko przekwitająca. Nawet zwiędłe jeszcze  pachną. Mam taki bukiet (trzy główki to raczej bukiecik) tu koło siebie i zachłystuję się rozkosznym zapachem słonecznych wakacji na jakiejś rajskiej wyspie (taki właśnie zapach powinny mieć wakacje:)
Hortensja jeszcze intensywnie różowa, na krzaku wiele kwiatów ściemniało, ale nie wszystkie na szczęście:)

A w trakcie  czytania  książki znalazłam urywek, który chętnie  tu przedstawiam... zaraz zobaczycie dlaczego.

"- W Doncaster mam szwagra. - Diamond chciał złagodzić napięcie. - Za każdym razem, kiedy go odwiedzamy, odciąga mnie od pań i mówi:"Chodź, zobaczymy ogródek za domem". Żaden ze mnie ogrodnik. Nie będę udawał, że wiem, kiedy przycinać róże, ale wiem, że ogród Reggiego jest cholernie zapuszczony. W niektórych miejscach pokrzywy sięgają do piersi. Szukamy po omacku ścieżek, a Reggie wskazuje na jakieś żałosne roślinki, przygięte do ziemi ciężarem much i powojów, i mówi mi jak się nazywają. Po godzinie siostra krzyczy, że herbata gotowa, wracamy więc do domu na ożywczą filiżankę. Zanim zdołam ugryźć kawałek ciasta, Reggie mówi :"Nie widziałeś ogrodu od frontu. Chodź, zobaczymy." Podobno jestem detektywem, a nie wiem, dlaczego tak robi. Boi się pójść tam sam?  A może dom ma wypchany kradzionymi towarami i nie chce, żebym to zauważył? Ciągle staram się to zrozumieć."

Oj, chętnie bym się zapuściła w gąszcz  tego zapuszczonego ogrodu, gdzie pokrzywy sięgają piersi i po omacku szuka się ścieżki, a właściciel szczyci się jakimiś żałosnymi roślinkami.  Według ogólnie przyjętych zasad nie powinien się nim przechwalać, tylko sadzać gości tyłem do okien, żeby tego "tajemniczego  ogrodu" przypadkiem nie zobaczyli. Ech... coś w tym ogrodzie musi być, i to nie zakopane pod grządką... bo grządki tam zarośnięte,  nie do odróżnienia od ścieżki. Jakbym się nie wstydziła sąsiadów (a może by oprócz nich nikt więcej nie zauważył?), to zapuściłabym sobie w ten sposób ogród (oczywiście w jakiś przemyślany sposób,  ale serdecznie zapuściła!), tylko nie wiem, czy by wystarczyło na to jedno lato? Dłużej bym nie dała rady odpierać zarzutów/unikać sąsiadów, więc raczej nic z tego nie będzie. I tylko jak pomyślę o doprowadzaniu ogrodu do stanu w miarę dobrego po tym eksperymencie, to...wtedy delikatnie mi się odechciewa zaczarowanego ogrodu:):):)

Jeżeli bardzo się chce jakąś książkę przeczytać, to ta się nadaje - lekko i szybko się czyta, ciekawy wątek. I dosyć wciąga w swoją intrygę. A jest to klasyczny kryminał brytyjski, więc wiadomo, o co chodzi.
"Detektyw Diamond i śmierć w jeziorze" Peter Loversey

Coś w tym musi być, że nie umiem nadawać tytułów do postów.

Cudownie jest wygrywać!

Cudownie jest wygrywać! I bajecznie było przeczytać na Oli blogu, że wygrałam pocieszajkę:)))
A jako zdobywczyni nagrody w candy u Oli postanowiłam to uczcić spotkaniem z najbliższymi  przyjaciółmi, żeby zobaczyli jak się wygrywa, i wspólnie z nimi otworzyć paczkę z moją wygraną. Liczyłam, że będą się cieszyli razem ze mną. 

Ponieważ Ola miała bliskie spotkanie z chirurgiem, więc koniecznie trzeba życzyć jej zdrowia, bo należy jej się to ode mnie, a złączone siły potrafią wiele (ogólnie są znane przypadki ozdrowienia dzięki ...cóż, ktoś powiedział, że napicie się dobrego trunku, to jak modlitwa.... Inna sprawa, że są różne gusta, a każdy lubi inny trunek;)

Jeszcze zanim otworzyliśmy  pudełko z dziełami Oli, powiedziałam z wrodzoną sobie skromnością, że ja też pięknie wyplatam i wskazałam na  swój kosz na "ważne akcesoria" z zapytaniem, czy widać postępy.
(Specjalnie nie zrobiłam zdjęcia z boku, żeby nie było widać "artystycznych" krzywizn. Wystarczy, że widać "artystyczny" splot).
Usłyszałam pakiet entuzjastycznych mruknięć (nie ma to jak grono sprawdzonych przyjaciół) oraz powiadomienie, że dawno nie jedli tak smacznego tortu i gdzie go kupiłam. Próbowałam się odszczekiwać, że sama  upiekłam! Postawiona w krzyżowy ogień pytań przestałam iść w zaparte...  No  dobrze, nie upiekłam....

Ale pudełko uplotłam sama  ....... ale tego jakoś nie poddawano w wątpliwość.

Koleżanka dostarczyła nam jako wkład ze swojej strony do udanego spotkania pytania z "Zeit Magazin", na które każdy z nas głośno bez namysłu lub z krótkim namysłem miał odpowiadać.
Zobaczyliśmy potem odpowiedzi, które już ktoś wcześniej udzielił.
Wam napiszę pytania już razem z odpowiedziami, lecz nie naszymi, lecz kulturalnej osoby. Stwierdzam, że odpowiedzi grona moich przyjaciół (płci brzydkiej), skądinąd osób dorosłych i na stanowiskach, nie nadają się w większości do publikacji,  dominuje w nich........alkohol i seks.
A tam, gdzie nie dominują alkohol i seks, to wstyd pisać ze względu na prozaicznie niski poziom zainteresowań. 

1. Co jest dla mnie największym nieszczęściem?
  - Kiedy do kłamstwa zmusza mnie sytuacja, a nie własna fantazja.
2. A co szczęściem?
  - Siedzieć i patrzeć na pejzaż, w niebo lub na posprzątane mieszkanie i zapaść w nirwanę.
3. Ulubione postaci książkowe?
   - Wszystkie, które mimo niepowodzeń prą do przodu.
4. Ulubiona bohaterka w rzeczywistości?
   - Matka Teresa.
5. Literacka?
   - Ania z Zielonego Wzgórza.
6. Jakie cechy cenię u mężczyzny?
   - Poczucie odpowiedzialności.
7. U kobiety?
   - Umiejętność bycia podległą tam, gdzie nie ma to znaczenia i arbitralnie niepodleglą, gdy zachodzi  potrzeba.
8. Moje ulubione zajęcie?
   - Czytanie książek.
9. Kim albo czym chciałabym być?
   - Sobą.
10. Co najbardziej lubię u przyjaciół?
   - Serdeczność i poczucie humoru. O lojalności nie śmiem marzyć.
11. Moja największa wada?
   - Impetyczność, czyli choleryczność.
12. Co byłoby dla mnie największym nieszczęściem?
   - Niemożność pracy.
13. Jaka chciałabym być?
  - Piękna, wytworna i dobrze ułożona.
14. Ulubiony kolor?
  - Czerwień. Każda.
15. Ulubiony kwiat?
   - Róża.
16. Ulubiony pisarz?
   - Prus, Proust.
17. Moi bohaterowie w rzeczywistym życiu?
   - Kobiety polskie.
18. Bohaterowie przeszłości?
   - Kobiety polskie.
19. Jakimi bohaterami historycznymi gardzę?
   - Tyranami.
20.Jakie reformy najbardziej podziwiam?
   - Dające wolność.
21. Jaki talent chciałabym mieć?
   - Do języków obcych.
22. Jak chciałabym umrzeć?
   - Trach-ciach, obojętnie gdzie.
23. Moje motto?
   - Nie ma tego złego, co by na dobre nie wyszło.

Tych odpowiedzi udzieliła Zofia Kucówna. (Jeszcze się dopytam, gdzie ona to znalazła, koleżanka, nie Zofia Kucówna, to dopiszę źródło, żeby nie było. ).
Odpowiedzi chłopaków nawet nie będę komentować.  W przypadku dziewczyn...było lepiej,  jesteśmy jednak z trochę  lepszej gliny.  A tak naprawdę to wcześniej przeczytałyśmy pytania i każda sobie coś mądrego wymyśliła. Ja jako swoje motto powiedziałam Horacego,  już go tu wcześniej cytowałam. I naprawdę jest to moje motto na życie.  Ogólnie rzecz ujmując chcielibyśmy być piękni, zdrowi i bogaci. Aczkolwiek wszyscy zgodnie stwierdzili, że chcieliby mieć szczęście w grach i  wygrać coś od czasu do czasu... na przykład w candy (no, bardzo ciekawe! bo ja zdobyłam, to ich zazdrość podgryza!), chłopcy zaś zgodnym chórem stwierdzili, że Ola jest ideałem każdego mężczyzny, bo ma złote serce i złote ręce. ..  Otóż Ola nie powinna nawet wkładać do losów karteczki z imieniem Wikera, gdyż wzmiankowana  usunęła komentarz Oli o jaskółkach, które się zadomowiły w  garażu. (W przypływie szczerości przyznałam się do tego... i niepotrzebnie, bo teraz następny powód do żartów znaleźli). Biłam się w piersi, że to z niezręczności  i przez głupią pomyłkę... odpowiedziano mi : to nieważne. Ola nie dość, że ci wybaczyła, to dostałaś pocieszajkę, widać, że anioł, a nie kobieta. A o umiejętnościach manualnych nie ma potrzeby dyskutować, bo dowód mamy przed sobą. Niezaprzeczalny!

 W miseczkę od razu wsypałam cukierki... i myk do zdjęcia...

Niestety, ciągle robę fotki telefonem i ich jakość pozostawia wiele do życzenia. Miseczka i kubeczek są  piękne,  zdjęcia tego nie oddają!
Wreszcie zobaczyłam jak wygląda twórczość z papierowej wikliny najwyższej klasy,  a jest co podziwiać. Na Oli blogu się napatrzyłam na wyplatanki i tylko sobie je wyobrażałam, jakie one mogą być na żywo i dotknąć je własnymi palcami. Teraz mam je przed sobą  i zaczynam od teraz dążyć do ideału:)
Aż mnie palce świerzbią tak mam ochotę usiąść i zacząć pleść...  :)))

Na ryby!

''Na ryby - w każdziuteńki wolny dzień.
Na ryby - nad leniwą rzeczkę w cień.
Zabieramy sprzęt i starkę,
a na drzwiach wieszamy kartkę:
"Nie wracamy aż we czwartek,
zapuszczamy się pod Warkę".
Na ryby - by zielony wdychać chłód.
Na ryby - by odbiciem tykać wód:
jedną twarzą łyknąć z flaszy -
Drugą w niebo z toni patrzyć
Na ryby - ''

Wszystkie uroki tak prawdziwie opisane przez Starszych Panów są mi bliskie, a nad Odrą  tak samo można łyknąć z flaszy (ja łykałam różne zimne napoje niewyskokowe. Chociaż nie powiem, taka starka nad wieczorkiem...), a widoki i przyjemność porównywalna z tą nad Warką. Również tak samo się "zielony wdycha chłód...odbiciem tyka wód" i kontempluje nad wodą z kijkami w dłoniach.

Wody Odry są dość rybne, nie narzekaliśmy na słabe branie. (Co to jednak znaczy syndrom wędkarza, nie mogę się powstrzymać przed chwaleniem, jakie to okazy nasz rybny zespół wciągał z rzeki). Oczywiście niewymiarowe rybki trafiały do wody, nie do siatki... inaczej to już by było barbarzyństwo.

Matys rozglądał się z zaciekawieniem, czy coś się zmieniło tej okolicy od ostatniego razu. A słucha tak rozumnie, gdy go proszę, żeby daleko nie biegał, nie szczekał  i najlepiej wsłuchał się w ciszę, jak my wszyscy. Słuchał rozumnie, ale robił wszystko odwrotnie, i jeszcze czerpał z pokładów własnej inwencji.

Ślimak medytuje na kamieniu i przy okazji sobie przysypia, bo taka medytacja wypompowuje siły z każdej istoty.

Wieczorem ognisko i bzyczenie komarów. Hm, jakby to było tylko bzyczenie, to by był luksus.  A teraz nie zaszkodziłby łyczek starki,  ale trzeba było jeszcze jakoś dojechać do domu. Żeby czuwać przy chorym Bobku.

Ale przed powrotem posiedzimy przy ognisku i  TAAAKĄ rybę upieczemy na ogniu.
Sandacze są przepyszne.

Szczupaki też....

W tym czasie, gdy robimy rybie zdjęcia Matys idzie się wytarzać w g...ekstrementach. To jego pomysł na każdą wolną chwilę...

Można pogrążyć się w ekstazie.
Takie ostatnio piękne dni, aż chciałoby się krzyknąć "lato nie odchodź!", ale nie ma sensu krzyczeć i zakłócać tę cudną ciszę, bo i tak odejdzie. A my cieszmy się z tego co mamy.  A mamy przed sobą jeszcze końcówkę lata i złotą polską jesień. Szarugami będziemy się martwić za ...2 miesiące (najwcześniej! mam nadzieję).

Włączcie i zobaczcie. Wiem, że znacie. ale tak rzadko się ich słucha i ogląda. Mnie wprowadzają w dobry nastrój każdym swoim utworem. Dzisiaj będzie "coś z ryb".

A teraz przed Państwem wystąpią :

Starsi Panowie : Jeremi Przybora i Jerzy Wasowski                            
(oklaski!!!)

Nieśmiały ryjek

Wczoraj wracałam późno z pracy ( jeszcze niedawno 22,oo to był wczesny wieczór, dzisiaj to już wczesna noc..) i wysiadając z samochodu zauważyłam jakiś ruch w trawie. Zrobiłam temu ruchowi zdjęcie i co się okazało? Nieśmiało uśmiechnięty ryjek, włoski przyczesane średnio na jeża ...pan kuleczka we własnej osobie. Zgubił drogę do domu. Albo szuka wolnego pokoju przy rodzinie. Nigdy tu jeszcze nie mieliśmy jeży. Uczciwie postawiłam sprawę, że nie szukamy nowych współlokatorów, kiedyś zdecydowaliśmy, że nie zakładamy rodzinnego domu zoo i nie ma zmiłuj, a zresztą może jeżyk tylko przechodził, a ja mu prawie meldunek na stałe w mieście załatwiłam.
Mam już obcykaną sytuację w przypadku znalezienia jeża zimą. Kiedyś widziałam taki program w tv i na wszelki wypadek zapamiętałam procedurę:) Bezwzględnie należy go zabrać do domu, bo to że go znaleźliśmy znaczy, że jest zziębnięty i potrzebuje ogrzania. I to nawet nie przy kaloryferze, bo nie poczuje  ciepła, lecz najlepiej otulić go kocem elektrycznym, acha, jeszcze ważna rzecz - karmić jeża miodem! Ponieważ jednak nie ma zimy...

Tak, wiem, trawa niedługo urośnie do nieba. Jakby jeżyk bardziej zgiął nóżki, to by go nie było widać. Na usprawiedliwienie dodam, że tylko ten zakątek jest taki zarośnięty, pewnie na niego nie starczyło paliwa w kosiarce, albo nagłe zmęczenie dopadło kosiarza. Mam obietnicę złożoną przez kosiarza, że nie tylko skosi, ale uporządkuje to, co musi być uporządkowane i co... niekoniecznie musi być uporządkowane. Cóż, wzruszająca obietnica:)

Skoro tak płynnie przeszliśmy do kosiarek to pokażę zdjęcie sprzed kilku lat mojego kota Bereta, który po wypakowaniu kosiarki z pudła, zrobił sobie tam garsonierę; spał oraz spędzał czas wolny od spania tylko w tym swoim adaptowanym pokoiku. Dopóki mu się nie znudziło. A trwało to koło miesiąca. I przez ten czas nie można było kartonu nigdzie przestawiać, bo od razu awantura  połączona użyciem ostrej broni drapnej. Na kocie dziwactwa to się powinno specjalną księgę Guinnessa założyć! To jest Berenio:

A w temacie jeży...
...jak Wam się podobają afrykańskie jeże pigmejskie?



....  wyglądają jak szydełkiem wydziergane z włóczki.



Przez tamtego wędrowca naszło mnie na jeże i popatrzyłam sobie na nie w internecie. Oczywiście pigmejskie  rozkosznie wyglądają na zdjęciach, bo takie miniaturki. No i mamy dobry powód do uśmiechu:)))
Bo kącik żartu  w temacie jeży mocno nas nie rozbawi.
Jeden będzie, ale ze śmiechu o ścianę nie rzuci...

Spotykają się dwa jeże.
- Stefan, ty masz jeden bok całkiem goły!
- No mam
- Co się stało?
- Oddaję narządy
- Na przeszczepy?
- Głupi jesteś. Na akupunkturę.

Maluszki popakowane do słoiczków  jak konfitura, do dozowania po troszeczku. Taka ochrona dla kruszynek przed zagłaskaniem na śmierć:)))

Zdrowia, szczęścia, pomyślności

(((Najpierw życzenia, a potem opowiem, jakie mieliśmy straszne przeżycia poprzedniej nocy....)))
Szczere, choć spóźnione. Podobno życzenia można składać bez gafy tydzień przed i tydzień po święcie, czyli się załapuję i to z dużym marginesem:)
Z okazji Dnia Blogów - 31 sierpnia -  życzenia dla Was, Waszych blogów oraz dla naszych Czytelników, bo dzięki nim te blogi śmigają szczęśliwie, pomyślnie i zdrowo !!!


Jako fanka "Rejsu" wklejam ten kadr, chociaż tekst niezbyt mi pasuje, ale może będzie motywacją, żeby nie było u mnie nudno i żeby  ktoś nie stwierdził, że tekst w tym blogu można porównać jedynie z lekkością czołgu T-54 z dodatkowym wyposażeniem.

Teraz będzie smutno i straszno, ale skończy się dobrze, więc można spokojnie czytać.
W nocy z soboty na niedzielę przeżyliśmy dreszczowiec  z Bobkiem w roli głównej (jeszcze mną trzęsie, gdy sobie przypominam...). Bobek spał z nami; czasami kociaki baraszkują na łóżku tuż przed nocą, zdarza się, że znienacka zasypiają, a my ostrożnie się kładziemy, że nie mącić dziecięcego snu. I tak właśnie było.
Nagle bez uprzedzenia (zapytacie, jak to możliwe?) kotek kichnął i stracił przytomność, leżał niczym szmaciana zabawka. Na kilka sekund, ale te sekundy to trwały dwie do pięciu godzin.
Oboje na zmianę go reanimowaliśmy. Reanimacja w naszym wydaniu polegała na wyrywaniu sobie kotka, potrząsaniu nim, krzyczeniu do uszka : Bobek, BOBEK, nie świruj, i na szczęście z pozytywnym skutkiem, bo ożył.  Pomyślał na pewno:  dobrze, tylko na litość przestańcie już. No to przestaliśmy.  Potem już nie było spania, bo sprawdzaliśmy czy kotek oddycha, a  w żyłach to chyba mieliśmy samą adrenalinę, bez krwi tym razem. Z rana do lecznicy,  ogólne badanie, pani doktor stwierdziła początek zaziębienia i trochę gorączki. Dostał dwa zastrzyki, a dla nas było pocieszenie, że będzie żył! Wróciliśmy do domu już mniej zmartwieni. Asza zaraz zagarnęła nieszczęsnego, a swoim sercem matki to chyba czuje, że Bobek jest słabego zdrowia,  dlatego tak go zaborczo kocha.

Ta strzykawa to na małego Bobka przygotowana. Odwracaliśmy jego uwagę, żeby się nie bał i jakoś poszło. Doktor tak sprytnie wkłuła w karczek małego obie igły, że prawie nie płakał. Ale trząsł się jak kurczaczek. Próbowaliśmy go przekupić nową zabawką - futrzaną myszką na sznurku, sznurek przytwierdzony do patyka. Na razie tylko ma ją obiecaną, jeszcze nie miałam czasu poszukać, bo jest gdzieś schowana. Była kiedyś przypięta jako gratis do kociego żarcia i została zadołowana.

Bobek w całej krasie. Ten smutny pyszczek nie ma z zastrzykami nic wspólnego. Mamy nadzieję, że pomoże żel uodparniający i że nie pójdziemy ponownie z wizytą do gabinetu weterynaryjnego.  Oj, nie będzie Bobek lubił tam chodzić,  pewne jak cholera w średniowieczu.
Teraz smutny, ale już za małą chwilkę się rozweseli  i  zacznie broić, aż sobie w końcu nagrabi:)
A poza tym nic nowego:)))