Jak babcia kupowała viagrę

Chłopiec na zdjęciu to Tomek Beksiński. Zdjęcie znalazłam w google. Umieściłam je tutaj, bo o tym chłopcu jest właśnie fragment, który przepisałam z książki "BEX@". To zdjęcie tak mi się spodobało, że koniecznie musiałam je tu wkleić. Zdjęcie poniżej już normalne, na głowie tylko włosy, a nie jakieś kurki czy kogutki...
Opowiadający to ojciec Tomka.

"Po wojnie apteka była w sąsiadującym z naszym domem budynku, który wystawił w 1939 roku ojciec mając nadzieję dzierżawić go na sklepy. Tak czy siak w każdej z tych aptek sprzedano by mi bez recepty nawet cyjanek potasu, o ile byłby w lekospisie.
Pamiętam jak moja mama kupowała tam yohimbinę, która była w tych niewinnych czasach ekwiwalentem dzisiejszej viagry.
Tomek jako dzieciak, hodował papużki faliste, które nie chciały się mnożyć. Jeden z moich klientów wcisnął mu kit, że papużkom trzeba dać yohimbinę, by zastymulować ich zainteresowanie seksem. Tomek poprosił o kupno babcię. Babcia poszła do apteki i stanęła w długaśnej kolejce, aliści znajoma pani magister zawołała nad głowami ludzi: niechże pani nie stoi, co podać? Yohimbinę.
Nazwa była powszechnie znana, a tylko babcia jej nie znała, więc ogonek zamarł w bezruchu, a pani magister zmieszała się i mówi: ależ, proszę pani, to bardzo silny środek i w pani wieku... Na to babcia, że to nie dla mnie, lecz dla wnuczka. Radosny ryk śmiechu całej kolejki i babcia wróciła do domu wściekła na Tomka."

"BEX@"
Liliana Śnieg-Czaplewska Zdzisław Beksiński

Znając historię do przodu, to znaczy wiedząc o okrutnej zbrodni, ma się średnią ochotę sięgnąć po tę książkę.  Błąd. Listy były przecież pisane przez żywego Zdzisława Beksińskiego, a nie z zaświatów przez latający talerzyk na seansie spirytystycznym. Jakbym się nie bała horrorów, to polowałabym tylko na zapiski z zaświatów. No, ale się boję i skłaniam się ku normalności. Tylko co jest w życiu normalne, skoro nic nie jest normalne. W każdym razie dobrze, że sięgnęłam po tę książkę. I przeczytałam. Warto było!

A w Kąciku żartu : o viagrze
Do lekarza dzwoni pacjent.
- Panie doktorze, wziąłem viagrę tak jak w zaleceniu. Ale żona spóźnia się już godzinę do domu. Co mam robić?
- Jak przez następne pół godziny żona nie wróci, to niech pan idzie do sąsiadki i wykorzysta działanie tabletki.
- Ale do sąsiadki to ja nie potrzebuję viagry!

Grill

Pamiętacie wieś sielską, która prawie stała się areną krwawej walki byka i jego pogromczyni?
Prawie, bo pogromczyni  uciekła świńskim truchtem przed konfrontacją, ale jednak dumnie uniosła trofeum w postaci zdjęcia czerwonookiej bestii!  Otóż wczoraj byłam tam na proszonym grillu z  okazji imienin faceta z bykami (między innymi). Ależ pięknie brzmi ta fraza.

Rodzina duża, więc uroczystości trzeba obchodzić w wynajętych salach. Szczęście, że w rodzinie strażak, wynajął remizę i obyło się bez wygórowanych kosztów.... a tak naprawdę to nie wiem jakie były te koszty, czy duże, czy małe. Sobie pomyślałam,  małe, bo po znajomości. W każdym razie było wesoło, z atmosferą jak na wiejskim odpuście, girlandami z bibuły, papierowymi lampionami, muzyczką country, przyjemnym nastrojem.  W kategorii gry i zabawy prym wiodły karciane zawody, pod hasłem "Kto ma szczęście w grze, ma pieniądze na miłość". Nagrody owszem były, z tym że nie pieniężne.  Ja, całkowita ignorantka, nie dałam się skusić hazardowi, i  nawet kuszącej wygranej jako imieninowemu pewnikowi w tych zawodach. Na tyle mi nie odbiło, żeby potem po rodzinie krążyła opowieść, jak rozbiłam bank w postaci kilku skrzynek kolorowych napojów. Na pewno bym rozbiła, bo ci co zaczynają, mają szczęście i zawsze rozbijają. A tak to każdy wygrał po trochu i było sprawiedliwie. Ale jak to się stało, że każdy wygrywał? Tajemnica solenizanta...

Pewnie jesteście ciekawi (tak jak ja jestem ciekawa), jak to się stało, że te zdjęcia opisują tylko  mięska, a przecież pamiętam (co prawda jak przez mgłę...), że były też różnorakie warzywa i owoce. Wyszło na to, że jestem tak mięsożerna, że nie widziałam nic innego dookoła siebie oprócz krwawych szczątków. Potworne.  A wszystkim zawsze  mówię, że jestem  wegetarianką wierzącą, niepraktykującą. W tej sytuacji sama nie wiem, co myśleć, bo tu dowód niezbity na ruszcie...

Nasz stały kącik humoru, nawiązujący do ludyczności  tego tekstu, a próbujący zatrzeć nieprzyjemne wrażenie pozostawione przez swąd przyjaranej karkóweczki.

Na sklep napada złodziej, wchodzi, widzi tam starą babę i mówi:

- Dawaj kasę!

- Spokojnie. Jaką? Grycaną cy jęcmienną?

Jeszcze wiadomość z ostatniej chwili.

Zadzwonił do mnie kuzyn, też będący z nami na grillu z pytaniem, co takiego wczoraj się tam wydarzyło, że jego żona dzisiaj naburmuszona. I tu potwierdza się stare przysłowie, że jeśli żona nie odzywa się z rana, to znaczy, że impreza była udana.

Serio, była.  

No i można się dobrze bawić bez alkoholu?

Nie można. :)))

A na zdjęciach zabrakło nie tylko warzyw i owoców (taka zmyłka na wstępie, że było jak na wiejskim odpuście, a z elementów muzycznych często się przewijało "07 zgłoś się", i nie z serialu o kpt. Borewiczu, ale zespołu Piersi:)

A na koniec bądźmy konsekwentni, znów mięso... i znów przyjarane...

Zastanawiam się czy w poniedziałek z samego rana nie powinnam zgłosić się na terapię i leczenie uzależnienia od mięsa:))  Jak mnie długo nie będzie, to znaczy, że trudny przypadek:)

Zdrada

Gdy obejrzałam teraz ten filmik przypadkowo, to od razu nasunęło mi się przypuszczenie, że właśnie tak często kończą się  związki. Kocie również. Najpierw kochajmy się, nie ważne gdzie, a w tym wypadku na garażu, a za miesiąc lub dwa koniec miłości, w tym wypadku pod garażem przy samochodzie. Przedtem zarwane noce przez hałasy i wrzaski, bo akurat był sezon wesel. A teraz zaczął się sezon rozwodów i też spokojnie nie jest.  Tam szalona miłość, a tu dantejskie sceny zdradzonej miłości. Ciekawa jestem, czy Papierolki ma nieprzespane noce z tego powodu, czy raczej zmęczona remontem pada na łóżko i zasypia jak dziecko  nie niepokojona przez teatr dzikich namiętności rozgrywających się koło garażu? (Inna sprawa, że być może dzięki nie przespanym nocom mogliśmy podziwiać to, co wykonały pracowite ręce Oli).

Znacie? To posłuchajcie!

(obejrzyjcie i przeczytajcie)

                                                                                                                                                       



Czarno-biały kocurek bardzo przypomina Tofika.  Tylko, że Tofik to pierwszy zawadiaka na dzielnicy.
Ten z filmiku ma sposób bycia bardziej łagodny (a może tylko w konfrontacji ze swoją połowicą taki jest). Tak, może zewnętrznie podobny, ale jego kuzyn chociaż czasami bywa miły, to widać i słychać ... szczególnie przy rudej kocicy, brawo ruda!

Się udało

Zabierałam się, zabierałam i w końcu  się udało. Za sprawą Zashevka postanowiłam uporządkować garderobę. To dopiero pierwszy krok, jeżeli się uda, to będę kontynuować robienie porządków. Poczytałam sobie i przystąpiłam do dzieła.  Tak sobie myślę, że to wietrzenie dawno już powinnam przeprowadzić. Jeszcze to nie rewolucja, ale już coś drgnęło.

 

 Pierwsza szafa do lustracji wystąp! Bezlitośnie powyrzucałam całą masę ubrań. Nie kierowałam się żadnymi zasadami poza jedną, czy przez ostatni rok zakładałam na siebie tę rzecz. Modne, niemodne (głównie niemodne) - nie było ważne. Pierwsze sito zatrzymało  niewiele ciuchów. Potem jeszcze raz litościwie je przejrzałam. Czemu tak ciężko mi się rozstać z ubraniami, których wcale nie noszę? I to latami nie noszę...To jakieś bezsensowne sentymenty ...W ostatecznym rozrachunku przygotowałam do wyrzucenia jedną średnio dużą torbę. Sukces jak na pierwszy krok.

 A kilka koszulek przeznaczyłam na materiał do przeróbek.  Uszyję jakieś woreczki na pranie, albo coś użytecznego do kuchni czy łazienki.  Ściegiem do celu  uszyła smycze dla psa,  dla mnie  bezwzględnie koniecznie do zrealizowania. Wkrótce...
Mam straszne problemy z czasem, tzn. na nic nie mam czasu i chyba mam problemy z organizacją. Fajnie by było tak ten czas sobie zorganizować, żeby nie poświęcać go za wiele na sen. Prawdopodobnie winne tu jest moje zamiłowanie do spania. Podobno Napoleonowi wystarczyło zawsze pięć godzin snu, czyli można mieć jasny umysł przy niewielkiej dawce snu, a nawet zająć się podbojem Europy z dużym sukcesem. Oczywiście nie w głowie mi porównywanie się z Napoleonem, nawet w żartach, ale przyjemnie wspomnieć największych... Ale najłatwiej realizować krótkie spanie w lato, to teraz tak właśnie robię. Jesienią, zimą, na wiosnę pocieszałam się, że przyjdzie lato, to ożyję. A tu lato przyszło, niedługo pójdzie, a ja dalej nieożywiona, zmęczona, zaspana, zasapana i tylko bym w marzeniach wszystko zrobiła w podskokach.   I już odliczam czas do listopada, bo dopiero wtedy dostanę dwutygodniowy urlop.  Biedna ja, nie mam do tej pory żadnej perspektywy dłuższego wypoczynku. Niescęście.
(Pesymista : gorzej już być nie może. Optymista : może, może).
Ale postanowienie mam, właśnie je uroczyście składam! Coś z tych ubrań powstanie:)))

Kącik żartu , można powiedzieć ubraniowego, bo przecież nie a'propos rozwodu, chyba że z ubraniami.

W czasie rozprawy rozwodowej sędzia zwraca się do męża:

- A więc zawsze wieczorami, kiedy wracał pan do domu, zastawał pan w szafie ukrytego jakiegoś mężczyznę?

- Tak jest.

- I to było powodem nieporozumień?

- Tak, bo nigdy nie miałem gdzie powiesić ubrania.

Zgon na pogrzebie

 Zamiana nieboszczyka to sam początek filmu. Potem dzieją się  same dziwne rzeczy, ale pokazane w taki sposób, że nie budzą sprzeciwu. Przynajmniej u mnie.

Zaproszonych na pogrzeb gości oczekują w domu zmarłego seniora, osobiście z seniorem w trumnie,  jego owdowiała żona i syn Daniel ze swoją żoną. Daniel to niespełniony pisarz, a jego żona  marzy o przeprowadzce, i to chyba obsesyjnie, bo w dniu pogrzebu kilkakrotnie o niej wspomina. Jednak finansowo niezbyt mogą temu sprostać.
Przybywa brat Daniela - Robert, który jest  pisarzem, i to uznanym. Robert w kosztach pogrzebu nie chce uczestniczyć, a wydawałoby się, że pieniądze nie stanowią dla niego problemu, jest w końcu słynnym, więc i bogatym pisarzem. Rodzicami też się mało interesuje, a jednak  wszyscy go uwielbiają. Dla Daniela jest to powodem negatywnych odczuć, te powszechne zachwyty Robertem.
A Daniel to trochę nieudacznik przytłoczony matką, żoną, powieścią idącą po grudzie, brakiem kasy na zmianę mieszkania? domu?  Robert wiadomo, ceniony pisarz i wolny ptak.


Bohaterowie filmu są barwni:
-  Troy -   dowiaduje się, że jego siostra Marta dała swojemu narzeczonemu valium na uspokojenie przed spotkaniem z przyszłym teściem, a faktycznie było to LSD. Oczywiście z zasobów Troy'a. Narzeczony ma po nim niezły odjazd.
- Stary wujek na wózku inwalidzkim. Z nim też kilka śmiesznych scen.
- Jacyś kuzyni, a jeden z zamiarem odzyskania uczuć Marty, która kiedyś po alkoholu miała z nim incydent erotyczny.
- Ksiądz, któremu nie w smak rozpraszająca się ceremonia, bo ma ograniczony czas.
- No i przede wszystkim jest Peter, który wyjawia braciom sekret dotyczący ich ojca. Sekret, który  po ujawnieniu zniszczyłby szanowane oblicze zmarłego. Proponuje taki układ : swój udział w spadku w zamian za nieujawnienie tajemnicy zmarłego.


Ta komedia jest naprawdę zabawna, omyłka goni omyłkę, nie ma dłużyzn, jedna scena wynika z drugiej.
Nic mnie nie zaszokowało, co najwyżej obrzydliwe było wypluwanie i wciąganie śliny, obrzydliwe dla mnie, bo tak mam,  nie lubię. Ale wszystkie inne tematy są całkowicie ok, nic nie bulwersuje.


Oj, napisałam  : zgoda na zabijanie,  byle nie pluć śliną . Sory.... sama widzę, że dziwnie to wygląda:) Zepsute  dziewczynisko:)))




Troy i Marta omawiają skutki nakarmienia narzeczonego Marty tabletką LSD Troy'a.

Finałowa scena wyprawienia seniora na tamten świat. Przemawia Daniel, więc go nie ma na obrazku. Jego brat Robert leży jak długi za trumną, przed kanapą. Obok niego matka, obok matki Peter. A obok Petera stoi Troy.




Narzeczony prawie, prawie popełnia samobójstwo poprzez skok z dachu. Marta wchodzi za nim na dach i przemawia mu do rozumu (ale rozum jeszcze w objęciach narkotyku).

Dawno nie widziałam filmu komediowego zrealizowanego z takim nerwem.

Narobiłam sobie apetytu na więcej, na przykład polską współczesną komedię, ale taką, nad którą nie trzeba by płakać z żalu. Już się przekonałam, jakiej trzeba determinacji i samozaparcia, żeby dotrwać do końca na polskiej komedii. "Listy do M." wiosny nie czynią. Ale ile razy można oglądać "Listy"?

W moim przypadku trzy :)  jako następcę "Kevina":)
Oczywiście przesadzam, pewnie więcej jest dobrych komedii. Tak tylko napisałam, że jestem  taka kinomanka obcykana w komediach i mało co mnie zadowoli. Fajnie być kinomanką;)

Jak bąk

Dziś jest dla mnie popołudnie lenia. Nic nie robię, leżę, czytam, patrzę w chmury i cudownie marnuję czas. Ponieważ nie zdarza się to często (bez poczucia winy się nie zdarza często, bo z poczuciem winy - często...)więc zapamiętuję datę i będę do niej wracać myślami. Jak większość z nas nie umiem odpoczywać w domu, bo tu zawsze coś się znajdzie do roboty. A jak sobie pofolguję, to murowane wyrzuty sumienia , że pranie, sprzątanie itp. prozaiczne zajęcia. Dawno już się nie relaksowałam na rybach, a bardzo lubię  wypady na ryby...Zdarzało się, że braliśmy namiot, psy i wyruszaliśmy na weekendowy biwak nad jezioro ze wszystkimi ingrediencjami do wędkowania. W ciągu dwóch, trzech dni  ryby, ryby, ryby.... niedalekie wycieczki rowerowe, pluskanie w wodzie, ognisko, a przy tym wszystkim dookoła piękne okoliczności przyrody. Matys nigdy nie chce spać w namiocie, wybiera wersję mobilną, samochodową. Bo jakby nagle samochód odjechał, to z psem na kanapie, tak się mądrze asekuruje (a nie mówiłam, że Matys tylko wygląda jakby do trzech nie umiał zliczyć? A tak naprawdę to nie wiadomo, jakie dziwne myśli się kłębią w tej jego szarej substancji).  Z  nudów wygrzebałam zdjęcia, żeby sobie przynajmniej popatrzeć, przypomnieć i nie zapomnieć.

 Takich rozrywek dzisiaj nie zaznam. No, nie całkiem, pozostały piękne okoliczności przyrody... ogródkowej.

Pszczółka i jej siostry się uwijają przy słonecznikach.  A w tym zapracowanym świecie ja się wyleguję jak jakiś bąk. (Bo nie zaznaczyłam, że cały czas coś podjadam, popijam i gabarytowo wyglądam  jak bąk).

 

Róże ślą w moim kierunku słodkie aromaty.

Lubię skalne roślinki, lecz pochwalić się  jakoś nie mam czym.

Ten wiszący dzwonek też powinnam odmalować, ale moja skłonność do białej farby w tym wypadku się raczej nie sprawdzi. Jeszcze poczekam trochę, niech bardziej zardzewieje:)

Nie wspomniałam skąd wzięło się dzisiaj takie popołudniowe nudzenie. Bo wykręciłam nogę w kostce. Trochę spuchło i z chodzeniem nie za zbytnio, ale przyłożyłam kompres z altacetu i planuję jutro rano obudzić się bez nożnych problemów.

Na szczęście noga  nie przeszkadza w czytaniu,  mogę sobie  poużywać świata w papierowym wydaniu.  O pójściu do biblioteki nie ma mowy, ale książki czekają na półce, tylko wyciągnąć rękę.
Poniższe zdjęcie nie przedstawia wejścia do mojej biblioteki, ale jest takie śmieszne, że muszę i Wam pokazać.

Dobrze, ze wejście "szparą", a nie studzienką kanalizacyjną na przykład, albo okienkiem na węgiel.

Jutro powrót do aktywności... :)

Nocny horror

Kilka dni temu znajomi zachęcili mnie do serialu

W zasadzie trzymam się z dala od horrorów,  trochę nie lubię i trochę się boję. Chociaż w tej chwili przypomniałam sobie  trzy bardzo dobre horrory (cóż,klasyka), które uwielbiam - "Szósty zmysł", "Inni", "Klucz do koszmaru" i może jeszcze jakieś. Jeżeli nie znam aktorów grających w horrorze, to się boję. Jednak gdy grają znani, wtedy wiem, że bajeczka zaraz się skończy, jak zwykle bajeczki, którymi się straszy dzieci czy dorosłych. Ale tutaj gra m.in. Jessica Lange, bardzo znana aktorka, więc zgodnie ze swoją regułką postanowiłam się nie bać.

No i staram się nie oglądać horrorów po zmroku. Teraz zapaliłam lampkę i zajęłam się skręcaniem rurek z gazet, bo są mi potrzebne w dużej ilości na dużo koszy. (Jak się napatrzę na cudny kosz, to aż mnie skręca, tak bym chciała taki sam swoimi rączkami. Tylko, że za wysokie progi na lisie nogi). Chodzi też o to, żeby zbytnio nie absorbować się filmem. I to wszystko nie zadziałało, jednak wyłączyłam film pod koniec w obawie o spokojny sen przez resztę nocy. Mogłabym co prawda po pokonaniu kilku metrów znaleźć się w łóżku pod ciepłą kołderką z szafą chrapiącą. A nie zamierzałam dziś spać w sypialni. Dawałabym szafie  kuksańce, żeby przestała chrapać. Nigdy jeszcze nie zdążyłam zasnąć w przerwie między takimi chrapaniami, a szafa potrafi chrapać na każdą nutę, różne melodie wygrywa, a nie są to kołysanki. Jedyna rada - iść jako pierwsza spać. W tym wypadku nie do zrealizowania. A przecież rano do pracy. Wobec tego do filmu wrócę za dnia, mimo że w dzień oglądany horror to nie horror, ale zasłonię okno przed słońcem. Film, a na razie pierwszy odcinek pierwszej serii, jest super, bardzo mi się spodobał. Czuję, że nie będę długo zwlekać, żeby do końca obejrzeć "AHS", a nawet jeszcze dzisiaj. Wy może już go widzieliście, bo to nie taka nowinka, chyba są już trzy albo cztery sezony. Zaczyna się stereotypowo. Małżeństwo Harmonów z nastoletnią córką przeprowadza się do Los Angeles do stylowego domu, żeby rozpocząć nowe życie. Mają za sobą trudne przejścia, poronienie ciąży, zdradę. A teraz już wszystko ma być dobrze. No i ...  wtedy... :)
Rurki skręcałam w nocy, żeby uniknąć pomocy dwóch czeladników. Na szczęście spali. Szczególnie Bobek czuje powołanie do papierowej wikliny. Jego siostra bardziej do krawiectwa, nitki ją fascynują.
Swoją drogą może to być powodem (naciąganym i grubą nicią), że nie biorę się za rękodzieło. Nie dopuszczam oczywiście myśli, że talent nieduży...

P.S. Piszę w dzień i czuję absurdalność zjawiska strachu przed filmem. Ha, ha